Vandaag is mijn 60e levensjaar begonnen. Na drie enerverende jaren – zowel privé als in werk – keert de rust langzaam terug. Tijd voor reflectie en verandering.
Het overlijden van mijn zus en alles wat er daarna gebeurde heeft een grote weerslag op mijn leven gehad. Afscheid nemen van iemand die je zo dierbaar was (en nog is), dat valt niet mee heb ik ervaren. Zeker als alle verhoudingen in de familie erdoor veranderen. Plots een puber opnemen en begeleiden in zijn laatste stappen naar volwassenheid betekende nogal wat.
Ik heb veel geleerd, het kostte me veel energie maar kreeg er veel voor terug. En zeker nu we inmiddels met een jongvolwassene leven, ziet de wereld er weer anders uit. Het stof is neergedaald in de familie, de rust is weergekeerd. Energie komt terug.
Tussen deze hoge golven kreeg ik ook te maken met ziekte en overlijdens van vrienden. Eén ervan – Marc – was ook een zeer actief bestuurslid van Stichting AidsCare. Nadat hij na de lancering van AidsCare ernstig ziek werd, was hij een jaar later weer vol goede moed aan de slag gegaan. Tot die dag in maart. Ik verloor niet alleen een vriend, maar ook een toegewijd medebestuurslid.
Er komt een eind aan alles, en dat geldt zeker ook voor mijn motivatie en doorzettingsvermogen. Ik merk dat er toen iets geknapt is. Het lukt me niet meer om nóg een keer alle zeilen bij te zetten en nieuwe bestuursleden te zoeken. Ik kreeg er meer werk bij in plaats van dat ik kon toewerken naar het einde van mijn laatste termijn als voorzitter.
Wat ik in toenemende mate vermoeiend en demotiverend vind is het telkens maar opnieuw moeten uitleggen dat een land PrEP en hiv-remmers gratis beschikbaar stelt, maar dat dit de kwetsbaarsten – waar we ooit voor zijn opgericht – niet altijd bereikt. Ik doe dit werk inmiddels zo’n 12 jaar.
Nog langer, al sinds mijn diagnose, ben ik actief voor organisaties in hiv-land. En nu wordt het bijna fossiel, maar sinds ik uit de kast ben, werk ik in diverse functies voor de LHBTQIA+zaak. Op hiv-gebied is wat veranderd: Karlijn Bunnig, met wie ik nauw samenwerkte, nam dit jaar afscheid. Hello Gorgeous, waar ik sinds enkele jaren voor schrijf, verschijnt vanaf 2025 nog maar één in plaats van vier maal per jaar nu.
Verandering op komst
Van alle kanten is er verandering op komst, verandering die ervoor zorgt dat er minder werk op mijn pad komt. Minder verplichtingen, meer ruimte in mijn hoofd. Noodgedwongen deed ik na het overlijden van mijn zus stappen terug omdat ik de energie díe ik heb, nodig had voor thuis. Dat verandert allemaal in de loop van 2025. Maar er is meer.
AidsCare
Te beginnen bij AidsCare. Het is zonneklaar dat zonder nieuwe bestuursleden er voor de stichting geen toekomst is. De komende paar maanden zal uitwijzen of er een doorstart mogelijk is, of dat opheffen de enige optie is. Dat is droevig, zeker omdat ik denk dat er nog altijd behoefte is aan onze steun. Maar ook wij kunnen geen ijzer met handen breken. AidsCare zal noodhulp faciliteren zolang er nog geld is. De verwachting is dat het eerste kwartaal van 2025 de bodem van de schatkist is bereikt. Als op dat moment de personele bezetting (bestuur en Raad van Advies) niet op orde is, valt het doek.
Een Queer Non
Er is ook wat bijgekomen: ik ben ingetreden bij een bijzondere zusterorde in Berlijn. Eentje die energie kost maar het ook in ruime mate terug geeft. Het Zusterschap combineert politiek queer- en hiv-activisme met een kant van me die al een tijdje naar de achtergrond is verdwenen: die van Sheila Bijoux. De Zusters van de Altijddurende Aflaat (Perpetuelle Indulgenz) vormen een serieuze wereldwijde orde. We zijn echte nonnen, zoals je ook Katholieke nonnen hebt, en Boeddhistische. We manifesteren soms in habijt, maar ook privé hebben we het beste met de wereld voor. En dat alles met een gulle lach.
Dat is iets wat blijft. Maar voor er ruimte is voor nog wat nieuws, moeten eerst wat zaken worden afgerond. Ik sta open voor suggesties, en mocht je je willen melden voor AidsCare -> reageer onder dit blog of stuur een bericht via het contactformulier.




Ton de Coster
3 nov 2024Goed verwoord, Ron, soms ontroerend mooi!