22 jaar lief en leed

22 jaar geleden was hij daar dan eindelijk: Cho, het langverwachte tweede kind van mijn zus en zwager. Wie had verwacht dat hij ruim 2 decennia later ons huis zou verlaten met een diploma op zak?

Juni 2003

Op de foto hierboven houd ik hem in mijn armen, amper een paar uur op deze wereld. Eén van de weinige foto’s van die dag waarop ik niet met roodomrande ogen sta. Tot op de dag van vandaag overvalt me regelmatig de ontroering als ik de kinderen van mijn zus en zwager zie. Alles begon met de band met mijn zus, en daaruit groeide op een vanzelfsprekende manier een sterke band met de kinderen. Als mannenstel kinderen krijgen was in die tijd namelijk niet eenvoudig.

Als peuter verhuisde Cho met het gezin naar het huisje voor de oude boerderij in Munnekens-Vinkel, waar ik met manlief later ook een tijdje zou wonen. Het was daar dat zijn moeder – mijn liefste zus – mij vertelde dat ze iets voelde bij haar borst. Gedaan was het met de zorgeloosheid. Hij was te jong om dit bewust mee te maken. Met zijn allen deden we er alles aan om het leven door te laten leven.

Van kleins af aan straalde de onbevangen ondeugd uit zijn ogen. De volwassen zorgen gingen aan hem voorbij, hij bracht de vrolijkheid in huis die we ook nodig hadden.Samen met mijn moeder sprong ik bij waar ik kon toen ook zijn vader ziek werd. En zo verschoonde ik menig luier, terwijl zijn zusje voor de zoveelste keer De drie biggetjes van K3 bekeek.

Op zijn twaalfde mocht hij, net als zijn zus eerder, kiezen waarnaar hij met ons op vakantie zou gaan. Het werd een cruise over de Middellandse Zee. Vooral de rijkgevulde buffetten en niet te vergeten de softijsmachine oefenden een enorme aantrekkingskracht uit. De vreemdste combinaties lagen op zijn ontbijtbord: worstjes en pannenkoeken met slagroom. Nooit vergeet ik hoe snel hij bij mij op schoot kroop toen de zeer androgyne en vocale koffiejongen luidkeels roepend ‘Kopi Kopi! de eetzaal binnenzeilde. Deze niet al te mannelijke oom was gelukkig een veilige haven.

We zagen Venetië, Malta, Mallorca en op het schipt voetbalde hij met leeftijdgenoten. In Barcelona, waar we slechts een halve dag waren, konden we nog net het stadion van FC Barcelona bezoeken.

Naar Azië!

Twee jaar later mochten we de kinderen op vakantie meenemen naar Azië. We bezochten Hong Kong, Vietnam en Cambodja. De puber kwam af en toe al tevoorschijn, maar dat was helemaal oké. Als je zo een aantal weken met zijn vieren optrekt – ver weg van huis – dan kom je tot gesprekken. Wat mij daarvan is bijgebleven: tijdens een tropische regenbui op een overdekt balkon in Ho Chi Minh-stad (Saigon) voelden hij zich vrij om alles te vragen. Er bestonden geen onderwerpen – hoe privé ook – die onbespreekbaar waren voor ons.

Wandelend door Hong Kong merkte hij op: “Waarom staan er allemaal witte mensen op de reclameborden?” Goeie observatie natuurlijk van een jochie van 14, dat voor het eerst in een wereld wandelde die net als hij niet dominant wit was. Behalve dan op reclameposters.

Achteraf beseften we pas hoe bijzonder het was dat we drie weken lang naar de andere kant van de wereld mochten met hen. Een werelddeel waar óók hun wortels liggen. Waar ze eens niet de uitzondering op de regel waren – in tegenstelling tot hun oompjes.

Rotterdam?

De zwaarste periode in ons aller leven diende zich aan toen Cho 18 was. Het is niet vreemd als je in die situatie, op die leeftijd de weg even niet meer helder voor je ziet. Gelukkig vonden we – door alle mist heen – de juiste route. Wat ben ik dankbaar dat ik iets heb mogen betekenen en van zo dichtbij de groei naar volwassenheid heb meegemaakt.

Samen zochten we een school uit. En uiteraard was school soms ‘allemaal onzin’. Ondanks een verkeersongeluk en de operaties die daarop volgden flikte hij het om de vierjarige MBO-opleiding in drie jaar af te ronden. Tussendoor haalde hij nog zijn rijbewijs.

Ondertussen haalden wij nog een kitten. Cho koos de naam: Mula B – door mij snel omgekat naar Barrie B. Mula en Lola klonken te veel hetzelfde. De kattenbak blijft een vieze bijkomstigheid, maar los daarvan:

Een Gen-Z‘er in huis verruimt je blik op de wereld. Er schalde rap-muziek door het huis, er werden woorden gebruikt die ik niet kende. En de invloeden van influencers lieten zich gelden. Discussies over politiek en wat er speelt in de wereld kregen een andere dynamiek. Al met al een verrijking voor de geest.

Zo staan we aan de vooravond van een nieuw hoofdstuk. Weer gaat er het nodige veranderen in zijn leven, maar ook in het onze. Het zal wennen zijn: een huis zonder de dynamiek van een 22-jarige. Wat rest zijn twee bijna zestig-jarige ooms met een poes en een kater.