Marc Oudshoff overleden

Marc Oudshoff overleden

Woensdagavond, de telefoon gaat. De zus van Marc Oudshoff: hij is onverwachts overleden. Ik kon het bijna niet geloven, het ging juist weer beter met hem. (bijgewerkt 23 maart: video)

Ergens in de jaren negentig verhuisde ik van Den Bosch naar Rotterdam. Waar beter mensen leren kennen dan bij het COC? Toen we na een tijdje het idee hadden om onze Bossche travestie-avond ook in Rotterdam te organiseren was het COC de aangewezen plek. In die tijd was de Schiedamsesingel een roze hotspot: COC (toen nog in een pand met vier of vijf verdiepingen), daarnaast zat een café welke naam ik kwijt ben, Gay Palace, Shaft en Cosmo. En om de hoek zat nog iets in de Zwarte Paardenstraat en verderop De Bak.

Goed, we klopten aan bij het COC en daar ontmoette ik Marc voor het eerst. Hij was bestuurslid – secretaris – en hij moest het idee eerst voorleggen aan het bestuur. Aldus geschiedde, de toestemming kwam, de avonden waren gezellig en trokken net als in Den Bosch een bont gezelschap.

Ondertussen zagen we elkaar af en toe, en in Den Bosch ging de travestie-cabaretshow door. Op een avond zag ik plots twee bekenden. In eerste instantie zag ik twee bekende jurken: wie erin zaten? Marc en manlief waren in full drag uit Rotterdam gekomen.

Toen Marc directeur was bij Theater Twee Hondjes tipte hij ons een nieuw talent. En zo zagen we in zijn theater in Hellevoetsluis voor het eerst Richard Groenendijk optreden.

In 2000 na mijn positieve uitslag werd ik actief in het Ron Wichmanhuis, waar o.a. twee keer per week werd gekookt voor mensen met hiv. Ook daar heeft Marc een steentje bijgedragen door als vrijwilliger de keukenbrigade te versterken.

Ik maak een sprong in de tijd. Bij toen nog stichting Untenu – nu AidsCare – waren we op zoek naar bestuursleden. Marc die je gerust een professioneel vrijwilliger kunt noemen, bood zich aan. Hij had een turbulente tijd achter de rug en had zich net weer met zijn trouwe knorrige poes Miep gesetteld in Schiedam.

Op Marc deed je nooit tevergeefs een beroep. In dit geval was dat niet eens nodig. Naast het secretariaat deed Marc ook de boekhouding. Ik durf wel te zeggen dat zonder zijn steun en inzet AidsCare het niet zo lang gered zou hebben. En met ons steunden talloze andere organisaties op hem: het Nationaal Coöperatie Museum, Stichting Jarige Job, het Filmfestival Rotterdam om er maar een paar te noemen.

Anderhalf jaar geleden werd Marc ernstig ziek. Na een lange strijd is hij er bovenop gekomen. Hij koos voor het leven, dat had een hoge prijs. Maar hij heeft het op wilskracht gered. Marc verhuisde naar Rotterdam, was aan het revalideren en had de draad weer opgepakt: theater, films, het vrijwilligerswerk voor AidsCare. De toekomst zag er weer goed uit.

Tot afgelopen woensdag. Het telefoontje van zijn zus. “Marc is thuis plots overleden.” Een schok, ongeloof. Maar het is echt zo. Ik put troost uit de gedachte dat hij nog mooie maanden heeft gehad na zijn herstel. En dat hij kennelijk rustig is heengegaan.

Donderdag nemen we afscheid en heffen we het glas op Marc: bedankt voor alles wat je voor zovelen hebt betekend.

Afstudeerproject van choreograaf Thomas Körtvélyessy, Marc danste in deze productie.

Geef een reactie