Zuster Suzette is heen gegaan

In de hemel geloof ik net zomin als in de hel of het vagevuur, maar als er een Zusterhemel is, dan is Zuster Suzette daar gisteren aangekomen.

Eerste kennismaking

7 november 2023 sprak ik af met Zuster Daphne om aansluiting te zoeken bij de Berlijnse Zusters. Ik wist van hun bestaan, maar van het bestaan van meerdere Zusterhuizen in Berlijn had ik nog geen weet. Als Zuster uit de Londense school wist ik dat ik een metamorfose moest ondergaan.

Mijn reis begon dus die 7e november alwaar ik in bar Sux met Daphne had afgesproken. In burger zoals we dat noemen. We spraken af dat ik bij het aanstaande Adventscafé aanwezig zou zijn. Gewoon om de sfeer te proeven. De weken daarvoor had Sergio van La Costumeria voor mij mijn eerste Zusterhabijt en bijpassende sluier gemaakt, op Berlijnse leest geschoeid. Doodzenuwachtig nam ik plaats in de vergaderzaal van Ulrichs Café (van de Berliner Aids-Hilfe), alwaar al diverse Zusters zichzelf aan het schminken waren.

Zuster Clementia had geen taken toebedeeld gekregen maar al snel bleek dat er hulp nodig was in de keuken en zo draaide ik mee. Niets doen en toekijken zit niet in mijn aard. Dit was een veel fijnere manier. En zo kon het gebeuren dat Zuster Suzette mij bij haar dankwoord op het podium vroeg bij de andere Zusters en Novicen en Liebe Schwester Clementia als Holland bedankte voor haar inzet.

Dat was mijn eerste kennismaking met Suzette.

Zuster Suzette

Zuster Suzette was niet de eerste de beste Zuster van het Haus Sankta Melitta Iuvenis (OSPI), ze was eerder al lid van de Hoge Raad (het dagelijks bestuur), en wist alles van de ceremoniën. Ze nodigde me meermaals uit bij haar thuis om wat bij te praten. De eerste keren leek het er meer op dat ze mijn nieren wilde proeven. Ze had zich uitgebreid ingelezen op mijn blog en wist wat ik allemaal had gedaan voordat ik bij de Berlijnse Zusters was beland.

Suzette was wat je noemt een echte Senior Sister en terecht dat ze zich verdiepte in mijn Zusterlijke pad. Een andere keer bereidde ze me voor op een sessie van de zogenaamde ’40 vragen’, waarbij ieder van ons antwoord mocht geven op de vragen die we van het publiek konden verwachten. Ik werd dankzij die voorbereiding niet voor de leeuwen geworpen.

Toen vorig jaar twee novicen tot Zuster zouden worden gewijd en Suzette door haar broze gezondheid niet naar Maagdenburg kon, werd mij gevraagd Zuster Daphne te assisteren. Opnieuw werd ik bij haar thuis uitgenodigd en namen we verschillende keren alle aspecten van de ceremonie door. Alle stappen en handelingen – inclusief de betekenissen erachter.

Natuurlijk maakte ik toch een fout op het podium van CSD Maagdenburg, maar uiteindelijk kwam alles goed. Vanuit Berlijn had ze alles kunnen volgen via een live stream.

Slecht nieuws

En toen kwam plots het bericht dat Suzette was opgenomen in het ziekenhuis en het ongewis was hoe lang ze nog zou leven. Een grote schok ging door de Orde, vooral degenen die lang met haar gewerkt hadden waren zwaar aangeslagen. We mochten op bezoek in het ziekenhuis en het was vooral Suzette zelf die ons hielp bij het proces van afscheid nemen. Ze was niet bang voor de dood, ze was er erg nuchter onder en zo nam ze ons ook hier bij de hand.

Bij een tweede bezoek werd het me toch even te machtig, want ik wist: dit is de laatste keer dat ik haar zie. Ook nu hielp ze me door de rust terug te brengen.

Suzette laat een leegte achter in de Orde, maar in gedachten zal ze altijd bij ons zijn.

Geef een reactie