Jan & Sjef zijn weer samen

Op 27 juni overleed Jan. Voor Sjef was het leven zonder Jan zwaar. Afgelopen woensdag overleed ook hij, bijna 96 lentes jong. Jan & Sjef zijn weer samen.

Dit wordt een lastig blog. Na enkele weken afwezigheid hier, vind ik dat ik er niet omheen kan. Lastig, omdat het nog vers is, en ook omdat ik nog wat bijkom van een heftige week.

En ook: wat deel je. Maar Jan & Sjef waren prominente Rotterdamse nichten. Die laatste term durf ik wel te bezigen. Om met Sjef te spreken: “We zijn toch nichten? Nou dan!”

25 jaar vriendschap

Cees en ik kennen elkaar nu 25 jaar. En net zolang kenden we Jan & Sjef. Sjef kookte op de donderdagavonden voor de eetgroep bij het Rotterdamse COC. En Jan hielp mee: tafels stijlvol dekken, en hij las een gedicht voor uit de Straatkrant.

Daar leerden we ze kennen: een markant mannenstel uit Rotterdam. We leken als stel wel op hen. Misschien konden we daarom wel zo goed door één deur. Jan altijd voorzichtig formulerend, Sjef met het hart op de tong.

En zo waren ze aanwezig bij ons huwelijk, en enkele jaren later waren ze zelf aan de beurt. Wij op het Bossche stadhuis, Jan & Sjef op het Rotterdamse.

Ze verrasten ons met een speciaal diner bij het COC: mooi aangeklede tafels en een speciaal ontworpen menukaart.

Het leven vieren

Optreden van Meander & Bijoux in Hoogland.

Ik ben de exacte aanleidingen kwijt, maar Jan & Sjef hielden ervan om mijlpalen te vieren. Twee ervan staan me nog helder voor de geest. De eerste: een feest met familie én een delegatie potten en nichten uit Rotterdam in een klein cafeetje in Hoogland. Omdat ik als Sheila Bijoux samen met Zarah Meander mocht optreden heb ik de beruchte benevelde busreis niet meegemaakt, maar bij de meesten zat de stemming er bij aankomst al stevig in.

Wat stijlvoller moest het er aan toe gaan bij weer een ander jubileum waar mij was verzocht een optreden te verzorgen. Een straatmuzikant werd door Jan & Sjef betaald om samen met mij liederen in te studeren. Geen malle liedjes dit keer en geen bruine kroeg: het Bilderberg Parkhotel was de feestlocatie. Terugluisterend kan ik concluderen dat ik meer thuis ben in het lichte cabareteske genre. Ik ben geen zanger, maar Sjef stond erop, en zo geschiede.

We aten bij hen thuis, ze aten bij ons thuis. We gingen een keer gevieren naar Calpe, Spanje. Ook herinner ik me een gezamenlijk uitje naar Brussel, waar we heerlijk gegeten hebben (waaronder een aan tafel klaargemaakte sabayon van Belgisch bier). We waren aangeschoten en hadden de grootste lol.

Lief en leed

In het Stadhuis van ‘s-Hertogenbosch, bij ons huwelijk in 1999.

Jan wilde nog één keer naar zee en zo toerden we naar Rockanje, Hoek van Holland en de Maasvlakte.

Niet lang daarna overleed Jan in de armen van Sjef, in hun thuis in hartje Rotterdam. Sjef was zeer aangedaan, wilde en kon bijna niet meer verder zonder zijn grote liefde Jan.

Wij – en andere vrienden – namen Sjef bij de hand, zo goed en zo kwaad als het ging. Het verdriet bleef. Met het verstrijken van de maanden werd het verdriet minder en kwamen de ondeugende opmerkingen mondjesmaat weer terug. Maar het verdriet ging niet meer weg. Zijn leven was volbracht, het lijf was op.

In dit aardse bestaan hebben we niet alles in de hand. Vorige week kwam Sjef na twee maanden weer thuis. Maar na enkele dagen sloeg het noodlot toe. Met veel liefde heb ik samen met een vriend en een buurvrouw alles gedaan wat ik kon om Sjef te geven waar hij zo naar verlangde.

Het was een voorrecht om deel te zijn geweest van de levens van Jan & Sjef.

Jan ging – in zijn eigen woorden – terug naar huis. Totale vrede. Het maakt me verdrietig dat ik Sjef niet heb kunnen behoeden voor wat hem de laatste maanden overkwam. Maar ik heb er vrede mee dat ook Sjef nu rust heeft. Jan zal hem met open armen welkom thuis heten. Al vond Sjef dat eigenlijk een beetje onzin. En daar moet ik dan weer een beetje om glimlachen.

This Post Has 4 Comments

  1. mooi beschreven,Ron. En idd nu maar even bijkomen …. Ook ik kende hen al lang. In 1995 kwam ik terug naar Nederland, uit Duitsland en daarvoor nog 17 jaar Antwerpen +6 maanden Brussel +6 maanden Londen.Jan en Sjef waren toen net in Rotterdam komen wonen vanuit Culemborg.Ik leerde ze kennen op de ouderensoos van het COC in Rotterdam.Misty had mij daar naartoe gesleept. Ik was nog geen 50, toen, en was niet zeker of het daar wel iets voor mij zou zijn daar…Ik raakte aan de bar met Jan aan de praat en even daarna kwam Sjef erbij en kon Jan er geen speld meer tussen krijgen , zoals we nu weten het gebruikelijk was. Ik werd met Misty uitgenodigd om bij hen te komen eten. En zij daarna bij mij. Ik was nog single toen. Ze begonnen voor hun haar ook bij mij te komen in de Witte de Withstraat. En ik kwam op mijn vrije maandag op de – toen nog koffie,later thee.Die maandag is er altijd ingeblazen. 28 jaar lang.We gingen ook weekendjes weg ,een paar maal naar Antwerpen, een keer naar Brussel, omdat ik daar veel vrienden kende,was het snel gezellig. Mijn Vlaamse vrienden zijn bij hen ook enkele malen op bezoek geweest. En Jan was getuige bij mijn huwelijk met Ronald. Sjef wilde toen persé dat we bij hen een feestlunch hielden na het stadhuis….Hij had zelfs de vlag uitgehangen.Afgelopen 1e kerstdag zou hij ook weer bij ons thuis kerst vieren. Maar zijn tenen staken een daar een stokje voor: hij moest naar het ziekenhuis….En toen werd het niet meer beter….

  2. och Ron
    met tranen heb ik dit stukje gelezen. wat hebben jullie veel moois gehad en wat ben je met deze lieverds veel kwijt.
    jouw stukje is een mooi en liefdevol eerbetoon aan Jan en Sjef.
    Je schrijft eenvoudig, maar het raakt je hart. Je zou willen dat je op momenten even mee had kunnen kijken.
    Ga steeds meer genieten van de mooie herinneringen omdat ze deel uitmaakten van jullie leven.
    dikke kuzz!

  3. Een prachtig in memoriam, Ron!
    Mogen Jan & Sjef rusten in vrede..

  4. Beste Ron, wat mooi heb je Jan en Sjef leven beschreven.
    Want wij hebben genoten van hun gezelschap in hun Culemborgse tijd.
    Wat konden zij het leven vieren, vaak met goud omrand.
    Fijn om te lezen dat hun leven in Rotterdam zo mooi is geweest.
    Lieve schatten vaarwel en liefs uit Culemborg

Geef een reactie