Kakke!

‘Kakke!’ dacht ik in de U8, toen een grote groep schoolkinderen de wagon inkwam en drie koters tegenover me gingen zitten.

Kakke dus

Drie – zo te horen Oekraïense vluchtelingenkinders – namen plaats tegenover me. Achter me nog drie. De twee groepjes begonnen spelletjes te doen. Die tegenover me de drie linkerhanden op elkaar, dan al gillend omhoog. Achter me ging het bij de drie wat oudere koters de hele reis van ‘Eins, zwei, drei‘ gevolgd door uitbarstingen van extase om wie het spelletje gewonnen had.

Ik moest nog een aardig eindje en zag de begeleider – een zwarte jongeman – de boel overzien. Terwijl hij twee meisjes die zich niet vasthielden overeind hield in de rijdende trein, hoorde ik hem plots ‘Sssjh’ sissen richten mijn compartiment.

Nu merkte ik al eerder dat Duitse schoolkinderen een stuk gedisciplineerder zijn dan hun Nederlandse collegaatjes, en warempel: de kinderen tegenover me vervolgen hun spel: drie llinkerhanden op elkaar, armen de lucht in en…. niets. Ze konden het ook zonder geluid.

Het ‘Eins, zwei, drei‘ achter me ging nog door tot mijn eindbestemming. Kijk, de andere begeleidster was al een stuk ouder. En als het aan de AfD ligt dan vliegt die jonge begeleider als één van de eersten het land uit, daar maken de erfgenamen van de NSDAP geen geheim van. Wie houdt die koters dan naar goed Duits gebruik in het gareel? Om over de ziekenhuizen en andere sectoren maar te zwijgen.

Nederland en Duitsland verschillen als het gaat om natuurlijke aanwas van de bevolking niet zo heel veel. Zonder mensen van buiten weet ik niet wie later mijn billen wast als ik het zelf niet meer kan. Dat is een praktisch argument. Maar uit menselijk oogpunt is het onverbloemde racisme, de trans- en homohaat niet te harden.

Met de huidige peilingen en dralende democratische partijen is een scenario waar extreem-rechts de macht grijpt niet eens denkbeeldig meer. Maar daarover in een volgend blog meer.

Meer Zeer Korte Verhalen vind je hier

Geef een reactie