CSD Berlin Pride: Zusterwerk

CSD Berlin vòòr de aanslag zag er heel anders uit dan die erna. Opdat we de mooie kanten niet vergeten: terugblik op het Lesbisch-Schwules Stadtfest, Pride Night en Drag March. Wordt nog bewerkt.

CSD Berlin is aanpoten

Nooit eerder zusterde ik zoveel in één week als tijdens deze CSD Berlin Pride-week. Het begon met het Lesbisch-Schwules Stadtfest, een tweedaagse LGBTQ-infomarkt met podia en eettentjes. Ook wij als Zusters hadden een pagodetent, en daar kon voor één dag getrouwd worden. Wie wil er nu niet met glitter en al door Queer Nonnen gezegend worden?

Na een voor mij qua vermoeidheid uit de hand gelopen ‘middagje’ in het Zuster-archief, had ik nu duidelijk mijn grenzen aangegeven. Elke dag slechts één dagdeel en ik ben voor het opruimen weg. Ik ken mijn Zusters, het wordt altijd later. Helaas heb ik al een tijdje last van mijn rug (oorzaak bovenbeen- en bilspieren, waarschijnlijk komt dat weer door mijn fijne heupen. Enfin, na de zaterdag besloot ik: lopen en zitten is het devies, langer dan 10 minuten staat is funest. En dat hielp gelukkig.

Het was een mooie aanloop naar CSD, we waren zichtbaar en voor het eerst had ik mijn collectebus lekker vol ingeleverd. Het is fijn om steeds meer herkend te worden, niet alleen als Zuster, maar ook als Clementia.

Pride Night in Theater des Westens

In een dolle bui dacht ik: hup, nog een activiteit, met Zuster Daphne naar Pride Night in het Theater des Westens. Zodoende konden we alvast reclame maken voor de Drag March van vrijdag en en passant collecteerden we als Zusters voor CSD Berlin Pride.

Wat ik niet wist, was dat we eerst een speciale editie van de musical Wir sind am Leben zouden zien. Ik had de advertenties wel gezien door Berlijn heen, maar dat het zo’n indrukwekkend verhaal was, goede muziek en mooi podium, dát had ik niet verwacht. De musical verhaalt van een groepje queer vriend/innen die net na de val van de Muur in voormalig Oost-Berlijn een kraakpand betrekken. Bij tijden komisch, maar ik moet ook bekennen dat mijn ogen prikten bij de zeer herkenbare verhaallijn over hiv/aids.

De enscenering met het rijtje stoelen in de hiv-afdeling van het ziekenhuis deed me zo denken aan de eerste hiv-afdeling in het Erasmus MC destijds. En ook de scene – heel toevallig ook gesitueerd in 2000 – waarbij de jongere queer tegen zijn zus zegt:

Dat leek allemaal net iets teveel op mijn zomer van 2000 toen ik mijn zus de testuitslag gaf. Maar al met al heel indrukwekkend. En de eerste donatie was een klapper: € 100,- voor de CSD-organisatie. Veel later dan gepland en doodmoe maar voldaan glipte ik mijn bed in.

Eerste Drag March tijdens CSD

Vrijdag was een spannende dag: voor de Zusters tijdens CSD Berlin Pride werd een Drag March georganiseerd. En wel door Travestie für Deutschland en de Berlijnse Zusters. In bovenstaande video leggen Zuster Daphne en Zuster Clementia uit waarom dat zo belangrijk is. Kort en goed: het waren transvrouwen van kleur en drag queens die het politiegetreiter niet langer pikten en letterlijk terugvochten. Zeker nu alles wat afwijkt van de norm meer en meer onder druk staat is zichtbaarheid belangrijk.

En zo werden we vanaf het schminken tot het einde gevolgd door Associated Press en vlogen de beelden de hele wereld over. Erg grappig vond ik de Zwitserse televisie:

Bij aankomst werden we gefilmd door DJ Pomoz vanaf het hoofdpodium achter de Brandenburger Tor. Hij wist ook niet wat hij zag toen daar ineen een stoet van 500 bonte glitterende mensen aan kwam zeilen. Zelf wisten we tevoren ook niet wat te verwachten deze eerste editie. Maar het was wonderschoon. Er moeten nog beelden op het Internet te vinden zijn want op een zeker moment werden Zuster Pia, Zuster Daphne en ik alledrie door een ander persbureau gefilmd en geïnterviewd. Hieronder een door mij gemonteerde video van materiaal dat ik van DJ Pomoz kreeg.

En toen moest de grote CSD-parade op zaterdag nog komen. Maar bij mij was de pijp leeg. ’s Anderendaags om 07.00 uur in de schmink en pas in de avond weer afschminken was te veel van het goeie. De zaterdag bracht ik grotendeels liggend op de bank door. Maar het was ondanks het abrupte en afschuwelijke einde ook een goeie week.

Geef een reactie