Een gedenkwaardige CSD Berlin Pride-week eindigt met een tragedie: gisteravond reed iemand met een bestelbus in op de menigte en stak naar verluid enkele mensen met een mes. Update 27 juli: Verdriet, woede, verzet.
Direct naar de update, klik hier.
CSD Berlin Pride
Al snel volgde het nieuws dat een bestelbus op de menigte was ingereden. Trieste balans vanochtend: één overledene, drie vechten voor hun leven en nog 17 zwaar gewonden. Vrij snel was duidelijk dat onze Zusters veilig waren, maar de schok was – en is nog steeds – groot.
Groter dan ooit, verspreid over meerdere dagen, overschaduwd door donkerbruine peilingen die extreem-rechts in sommige deelstaten bijna een meerderheid voorspellen. Eén deelnemend bedrijf trok zich wijselijk terug omdat de oprichter de AfD financieel gespekt had.
Het moest weer activistische. En zo was er ook een eerste Drag March, parellel aan de Dyke March. Over de Drag March morgen meer, maar één ding: Zuster Pia, Zuster Daphne en ik stonden elk gelijktijdig een persbureau te woord voor een draaiende camera. De journalist van IPA vroeg me of mensen in Duitsland bang zijn.
Dat kon ik bevestigen. Wat dat betreft verschilt Berlijn niet zo van Amsterdam vrees ik: Drag Queens die het openbaar vervoer mijden, mensen die via Grindr een date te hebben zijn in hun eigen woning in elkaar geslagen. Ja, sommige mensen zijn bang, anderen meer op hun hoede.
Na vier vermoeiende dagen besloot ik gisteren niet met de Zusters op pad te gaan naar de afsluitende parade. Ik was op. Plots kwam er in de Zuster-appgroep om 22.17 uur een bericht binnen: “Wurden evakuiert…stehen bei der Akademie der Künstr.“
AfD
Haataanslagen komen nooit zomaar uit de lucht vallen. Neem hier in Duitsland die partij – die men hier desgevraagd niet bij naam noemt – die in enkele deelstaten zo hoog scoort dat een absolute meerderheid lonkt. En die partij – ik noem het beest maar bij de naam: AfD – windt er geen doekjes om waar de prioriteiten liggen. Niet bij het verbeteren van de levensstandaard van hun kiezers. Luister en huiver:
Deze partij is nog altijd niet verboden. En zoals eerder ook in Maagdenburg, demonstreren ook bij de Pride fascisten tegen CSD Berlin. Gisteren is er nog een rechts-extremist aangehouden. (de rechtse partijen grossieren hier in dubbele moraal. De inmiddels oud-fractievoorzitter van de CDU stemde tegen commercieel draagmoederschap maar was niet te beroerd om zelf in de VS een baarmoeder te huren. De fractievoorzitter van de AfD is lesbisch, woont met haar in Sri. Lanka geboren vrouw en kinderen in Zwitserland. Ik verzin het niet, de ironie is dood.
Welnu, naar het zich laat aanzien was de dader van de aanslag van gisteren een gekende moslim-extremist die de daad bij het woord voegde. Beide extremistische groepen kunnen elkaar niet luchten of zien, maar in de queer-gemeenschap hebben ze dan toch één groep waarop ze gezamenlijk hun haat kunnen botvieren.
Dat verhaal over de Zusters en CSD Berlin houdt u nog tegoed (op de mediapagina had ik gisteren al wat beelden verzameld). Vandaag overheersen verdriet en woede. Komende week zal er ongetwijfeld een herdenking of een protest gehouden worden, want dikt hakt er wel in hier in Berlijn.
Volgende week een verslag van de Zusterlijke activiteiten.
Verdriet, woede, verzet
De knop was snel omgezet na de aanslag op CSD Berlin Pride. ’s Anderendaags was een door D-Dur Dykes (een FLINTA-koor) een herdenking op de Pariser Platz aan de voet van de Brandenburger Tor georganiseerd. Een herdenking die door de hele queer-gemeenschap werd omarmd. In een mum van tijd stroomde het plein zo vol dat de politie liet omroepen dat er uit veiligheidsoverwegingen geen mensen meer bij mochten.
Diverse sprekers, mensen wier naam bij mij niet direct een belletje deden rinkelen maar wel bekenden uit de Berlijnse scene waren. Ik zag veel verdriet, mensen die huilden, elkaar troostten. Het mocht er allemaal zijn. Ik voelde het zelf ook, iedere queer persoon heeft geweld, al dan niet verbaal, meegemaakt. Dit is wel een niveautje erger. Dit trof de hele gemeenschap.
Gelukkig waren er ook sprekers die er geen doekjes om wonden, zoals Mehmed Konig. Hij verwoorde ook mijn gevoelens. De CDU en kanselier Merz werd niet gespaard. Het kwam de gevestigde orde heel goed uit dat een islamistische idioot deze aanslag had gepleegd (NOS en VRT legden gelukkig het verschil tussen islamitisch en islamistisch goed uit op hun kanalen). Oordeel zelf:
Kort en goed: we moeten het verdriet omzetten in woede en woede in verzet. En we laten ons niet door de ene extremist in de armen van de andere extremisten jagen (lees rechts-extremisten). Zo vlak voor de verkiezingen kan de AfD hier garen bij spinnen. En de CDU-leiders die de woorden lesbisch, queer, schwul, trans niet eens in de mond nemen maar er wel als de kippen bij zijn om deze aanslag breed te trekken als een aanslag op onze manier van leven, openheid, democratie. Zonder ons te noemen. Het wás op de eerste plaats een aanslag tegen de queer-gemeenschap.
Later volgde nog een herdenkingsdienst, waar de Lutherse-evangelische bisschop ons wel bij de naam noemde. Ik was met twee Zusters ‘in burger’ zoals we dat noemen, aanwezig bij de eerste herdenking. Het was goed, het was nodig. En we moeten verder. Bont zoals we zijn, en we laten ons de Pride niet afpakken.
