Folsom met bitterballen

Folsom met een oranje randje dit jaar, met de eerste Dutch Fetish Social. Mét bitterballen en helaas een lullig einde.

Folsom nr. 3 – met bitterballen

Zoals elk jaar wordt er een appgroep gemaakt met alle Zusters die bij Folsom meewerken. Zo zijn er ook Poolse Zusters en dit jaar zelfs eentje uit Frankrijk. De Poolse Zusters maakten gewag van een Poolse middag en toen dacht ik: met zoveel bezoekers uit Nederland moet dat toch ook voor onze landgenoten lukken? Één berichtje aan Mr. Tio was voldoende om alles in gang te zetten. Gelukkig was er nog ruimte bij Segunda Casa. Tio maakte een mooi affiche en zorgde ervoor dat zijn enorme netwerk er niet omheen kon. Ik regelde de zaken in Berlijn en met veel ijs wist manlief een berg bitterballen bevroren en wel af te leveren.

En toen was het afwachten… De opkomst overtrof in elk geval mijn verwachtingen ruimschoots. Het trottoir en een stukje asfalt was tijdelijk verworden tot Nederlands grondgebied. En zo was het ook voor Segunda Casa profijtelijk. Veel bekenden waren erop af gekomen en de reacties waren heel positief. En niet te vergeten de bitterballen vielen in de smaak. Oók bij Paula en Sven van Segunda Casa.

Folsom Street Fair

Dit jaar was er voor het eerst ook op vrijdag een – zij het iets kleinere – street fair. En zoals gebruikelijk stonden Zusters zij aan zij met diverse leermijnheren bij de entreepoorten om een vrijwillige bijdrage te vragen. Het had wat voeten in de aarde eer we op een goeie plek stonden. Waar één Zuster liever lijdzaam afwachtte ben ik toch maar op de organisatie afgestapt: we stonden namelijk op het voetpad terwijl de straat in tegenstelling tot de andere toegangen niet versperd was. Gevolg: we stonden met zijn zessen duimen te draaien en het publiek liep over straat zo het festivalterrein op.

Eind goed al goed, na vier keer verkassen stonden we eindelijk in een fuik en kon ik zalig zittend op een hoge stoel met rugleuning (met dank aan Zuster Daphne) mijn werk doen. Heerlijk in vier talen. Het leukste van alles is als je Nederlanders van verre hoort aankomen (ook als ze Duits spreken) en dan in hun eigen taal kunt aanspreken. Mijn Frans was aanvankelijk nog wat roestig maar eind goed al goed, totdat…

Lelijk

Bij thuiskomst kreeg ik een déjà vu. In vol ornaat stapte ik uit de auto toen drie gastjes, dit keer van een jaar of vijftien – me aanspraken. Eerste vraag: “Hoe gaat het met je?” Ik, de situatie inschattend: “Goed”. De grootste, meteen daarna:

Gelukkig was ik niet alleen en eigenlijk ook niet echt bang. Ik antwoordde dat hij ‘hässlich‘ klonk en liep naar de voordeur. Inmiddels op veilige afstand werden de jochies moediger en riepen nog wat onverstaanbaar voor me.

Nu ging ik ervan uit dat hässlich ‘hatelijk’ betekende, maar het betekent ‘lelijk’. Feitelijk een nog veel grotere belediging: hoeveel werk zat er wel niet in. Ik besloot het wel op Instagram te vermelden en daar stroomden de reactie binnen. Nu moet ik bekennen dat één en ander onder de huid was gekropen. Het idee dat je in vol Zusterornaat goed moet opletten voordat je in je buurt de straat opgaat bezorgde me buikpijn.

En met de eerste manifestatie al in zicht, kaartte ik het aan bij Alfonso Pantisano, de Queerbeauftragter van de deelstaatregering van Berlijn. Zeg maar de officiële Queer-aanspreekpersoon. En die drong er bij mij nadrukkelijk op aan om aangifte te doen. Niet dat er iets mee gedaan zou worden, maar voor de statistieken wel degelijk belangrijk. Ook Zuster Daphne beaamde dit en dus deed ik dit, iets wat on line vrij vlotjes ging. Had ik dat twee jaar geleden ook maar gedaan.

Op naar morgen dus, waar ik voorzichtigheidshalve – totdat het weer een beetje rustiger is in mijn onderbuik – bij AHA Berlin kan omkleden. Want onze Queerbeauftragter heeft een inzamelingsactie gehouden die ertoe leidt dat een transvrouw niet anoniem wordt begraven, maar een mooie uitvaart krijgt. En het verzoek was of er een Zuster bij aanwezig kon zijn. In bont, niet in het zwart.

Geef een reactie