‘Good Karma’

Onderweg naar Rotterdam Centraal werd ik staande gehouden door een man met een mooie ketting om zijn nek: “You have good karma” zei hij en wees naar mijn voorhoofd.

Goed Karma

Dat was nog eens wat anders dan de Jehova-getuigen die hele dagen slijten bij stations om hun hypocriete boodschap te verkondigen.

De man sprak met een accent dat ik ergens in India plaatste, stak zijn hand uit en vervolgde:

Tot zover had hij me bijna in zijn broekzak. Ik beantwoordde de uitgestoken hand maar in mijn achterhoofd klonk een argwanend stemmetje; wat mot die mijnheer van me? Hij vervolgde”Believe in god.” Daar had je het gelazer al. “Ik geloof niet in god, en ik moet nu echt mijn moeder ophalen van het station.” Ik bedankte hem vriendelijk en liep door.

Slecht Kama

De oversteekplaatsen op het Weena vlak voor Rotterdam Centraal zijn voorzien van hele brede zebrapaden. Ik heb de neiging om stug door te lopen – met een schuin oog kijkend naar de fietsers en automobilisten die poep hebben aan het langzame verkeer. En ja hoor daar kwam een bakfietsmoeder elektrisch aangedreven aangesjeesd. Duidelijk niet van plan te stoppen. Op een haar na mistte het logge gevaarte me. Ja ja, good things will happen to you.

Nu begin ik een oud zuur wit mannetje te worden, maar mijn woede koel ik niet op kwetsbare minderheden zoals de doorsnee Leefbaar/PVV/etc-stemmer. Nee, mijn uithalen reserveer ik voor herriemakers in de openbare ruimte (toeteraars, bulderende uitlaten en videobellers over de luidspreker). En voor asociale automobilisten en fietsers.

En dus snauwde ik de dame op de elektrische bakfiets in het voorbijgaan toe: “Zebrapad!”. Ze was duidelijk niet onder de indruk. Sterker nog: ik kreeg een valse blik toegeworpen alsof ik zojuist de oppergodin zelve had vervloekt.

Het goede karma was van korte duur gebleken.

Meer Zeer Korte Verhalen vind je hier

Geef een reactie