Tijdens Folsom is Berlijn drie dagen lang het internationale centrum van de leer- en fetisjscene. En Zuster Clementia was erbij.
We zijn weer terug in (de Missie) Rotterdam na een verblijf van drie weken in het Moederhuis Berlijn. De laatste week stond in het teken van Folsom Europe, met tal van activiteiten waarvan ik er twee uitkoos om als Zuster te manifesteren.
Pride Art: Unbound 2025

Omdat de Folsom Street Fair op zaterdag viel, schatte ik in dat ik op woensdag ook wel wat energie kon steken in het Zusterschap. En aangezien niemand zich had opgegeven voor de vrouwengevangenis – alwaar in elke cel queer kunst wordt vertoond – gaf ik me op. Dit keer kwam het goed uit dat we in Steglitz domicilie hielden, want de voormalige ‘lik’ (The Knast, maar zo heet het restaurant aldaar) lag op nog geen 10 minuten rijden bij ons vandaan. Zie hier de webstek van Pride Art.
De zenuwen vooraf zijn inmiddels verleden tijd, het schminken gaat bijna automatisch, en dus sneller. En zelfs het afschminken gaat sneller en soepeler sinds ik overgestapt ben op kleuren op basis van poeder. En zo flaneerde ik van cel naar cel, hier en daar op verzoek poserend voor een foto. En in tegenstelling tot een half jaar geleden (“We willen ons minder op piemels concentreren”) was het nu piemels galore. Maar goed het was dan ook in een kunstexpositie in het kader van een queer fetisjfestival. Als ik al met mijn ogen knipperde, dan was het extravagant, want met superlange met veertjes bezette kunstwimpers.
Omdat twee uur voldoende was, had ik nog tijd en energie over om de leerjongens te bezoeken bij Prinzknecht. Aldaar werd ik gastvrij onthaald door gulzige landgenoten:

Folsom Street Fair
Na bekomen te zijn van de woensdagavond mocht ik zaterdagmiddag en -avond naar Schöneberg waar zoals elk jaar enkele straten afgesloten waren en bezet door een massa van voornamelijk mannen die in de meest uiteenlopende kleding rondliepen. Net zoals vorig jaar was het een ware beestenbende – in de positieve zin des woords. Eén verschijning deed me hardop lachen. Een persoon in paardenoutfit had achterop een bordje met daarop Ponizei. De bereden politie zeg maar.
Alle Zusters hadden wederom een poort toegewezen gekregen alwaar ze vergezeld van leer- dan wel latexheren vrijwillig entree hieven. Ik was in ieder geval tot 18.00 uur ruim bedeeld: Misters uit Australië, Ierland, het Verenigd Koninkrijk en uit Spanje. Helaas moesten de Misters om 19.00 uur het podium op, waarna hun diens erop zat en ik alleen achterbleef. Foutje van de organisatie.

Maar tot die tijd hadden we veel lol samen. Ze zien er op het zich vaak superstoer uit, maar het zijn stuk voor stuk schatten. Je ziet de fetisj-scene wel veranderen. Het wordt steeds kleurrijker, en er is meer ruimte voor genderflcuïditeit. Het is lang niet allemaal macho wat de klok slaat.
Verschillende landgenoten waren me speciaal op komen zoeken, wat superlief was natuurlijk. Achteraf las ik dat er nog veel meer bekenden rondliepen. Jammer dat ik dit keer bij een relatief rustige toegangspoort stond. Maar al met al was het weer de moeite.
Zusters in Nederland

Voorlopig is het nog enkelvoud (meld je vooral als je geïnteresseerd bent in het Zusterschap, ik kom hier later op terug). Zuster Clementia zal de maand oktober niet op haar lauweren rusten. Op vrijdag 10 oktober is Clementia met collectebus aanwezig bij Pride Swing in de Orangerie in Den Bosch en in het weekeinde van 17/18 oktober in Amsterdam bij Leather Pride 2025.




