Bevrijdingsdag

Gepubliceerd op 0 reacties 3 minuten leestijd 104 x bekeken

Bevrijdingsdebat
Het COC had me gevraagd of ik namens hen het Bevrijdingsdebat wilde ‘doen’ tijdens het Bevrijdingsfestival op 5 mei in Den Bosch. Vorig jaar stond ik op hetzelfde podium als SP-Statenlid, maar toen was er een politiek debat en ging ik in debat met jongeren en Tweede Kamerleden. Dit jaar was de opzet iets anders.

Nog steeds kon het publiek stemmen over stellingen door hun petje op, of juist af te zetten, maar discussie op het podium was er dit jaar niet. Voor mij was Emile Affolter van Amnesty aan de beurt. Jan Jaap van der Wal deed de presentatie. Van te voren hebben we stellingen ingeleverd die we op het podium konden toelichten:

1 Acceptatie
Petje af: homo’s en lesbo’s moeten zichzelf kunnen zijn. Dus zoenen op straat mag.
Petje op: homo’s en lesbo’s moeten zich aanpassen op straat

2. voorlichting
petje af: voorlichting over homoseksualiteit en transgenders moet verplicht worden op school
petje op: wel of niet voorlichten over homoseksualiteit en transgenders ligt bij de ouders

Aan de tweede kwamen we niet toe, de band achter ons stond vrolijk te soundchecken waardoor wij soms onverstaanbaar werden. Minpuntje. Wel kon ik aan de hand van een voorbeeld stelling 1 wat verduidelijken. En dat voorbeeld is niet fraai.

BevrijdingsdebatBevrijdingsdebatBevrijdingsdebatBevrijdingsdebatBevrijdingsdebat
Een dag eerder bezocht ik Marvin, lees zijn verhaal:

Marvin is een van de weinige gays die out-&-proud was in Oeganda, maar heeft daar hij een hoge prijs voor moeten betalen. Bij een verhuizing naar een nieuwe woning bleek via roddel dat de buren wisten dat hij gay was. Dit associeerden ze, dankzij de Oegandese media, met moreel verval en ze waren dan ook bang dat hij hun kinderen gay zou maken. Eind 2010 liet hij een van de buurjongetjes wat wisselgeld houden omdat die voor hem naar de winkel was geweest. De moeder vertrouwde dit niet, kwam ruziemaken en gooide daarbij urine (uit de latrines) over Marvin heen en sloeg hem. Toen hij terugsloeg werd hij het middelpunt van een 25 koppige menigte die hem in elkaar trapte. De politie greep in en nam Marvin mee naar het bureau. Daar mishandelden ze hem ernstig om hem een bekentenis te ontlokken dat hij homo was. Ook is hij in de cel door medegevangenen aangerand. Zijn vader wist hem, na het betalen van steekpenningen, vrij te krijgen. Toen zijn vader onverwachts aan een hartaanval stierf leefde Marvin een aantal maanden geheel binnen, zonder middelen van bestaan. Deze situatie was onhoudbaar en dus vluchtte hij.

Hij kwam naar ons land, maar had pech. Hij kreeg een ongeïnteresseerde advocaat die de ‘details’ over het geweld in Uganda niet goed genoeg meegenomen heeft naar de rechtbank, waardoor zijn asielverzoek is afgewezen.

Nederland erkent dat Marvin gay is, maar ontkent dat hij ooit aangevallen zou zijn. Dit hoewel hij zo hard geslagen is dat drie van zijn tanden zijn afgebroken en hij er ook verder nog de sporen van in zijn lichaam draagt.

Na het verlies van zijn eerste asielprocedure, in juli 2011, werd Marvin overgebracht naar detentiecentrum Rotterdam. Zijn identiteit is bevestigd door de Oegandese ambassade en hem is herhaaldelijk gevraagd om een handtekening onder reisdocumenten te zetten. Daar dit zijn doodvonnis zou zijn , heeft hij dat tot nu toe geweigerd. Een goede beschrijving van het detentiecentrum, zie hier.

Omdat Marvin in Nederland enkel andere asielzoekers kent heeft hij de eerste negen maanden geen bezoek gehad, ook zijn detentie-advocaat is niet bij hem langs geweest.

Begin maart van dit jaar ontdekte een Oegandese gay-rights activist die in Londen woont zijn situatie en sloeg alarm door op internet een petitie te starten. Een bijbehorend krantenartikel is in verschillende media overgenomen, klik hier.

Reageren?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Er zijn nog geen reacties geplaatst.