Tandarts

De tandarts met nazi-sympathieën is geschorst. In gedachten hoor ik mijn tandarts weer zeggen: “U zou waarschijnlijk toch niet oud worden”.

Zembla deed (met het Vlaamse Pano) wat publieke omroepen moeten doen: diepgravend onderzoek. Aan het licht kwamen talloze mensen met eerzame beroepen die keiharde nazi’s bleken te zijn. Nu ze geout zijn als zodanig spelen ze het slachtoffer. Spijt is er vooral over het feit dat het bekend is geworden.

Mensen met zulke extreme haatdragende ideeën jegens specifieke bevolkingsgroepen horen niet thuis in bepaalde beroepen. De Brabantse tandarts ondervindt dat nu aan den lijve: zijn patiënten zoeken hun heil ergens anders, die hebben geen zin in een met met gestrekte arm uitgebralde Sieg Heil! tussen het boren en vullen door.

Waarom het belangrijk is dat bepaalde beroepsgroepen onbevooroordeeld tegenover hun patiënten. leerlingen of klanten te staan heb ik aan den lijve ondervonden. In mijn leven heb ik aardig wat bijzondere tandartsen de revue zien passeren, waarbij die ene Rotterdamse wel de kroon spande in een periode van mijn leven waar ik het juist níet kon gebruiken. Een tandartsbloemlezing.

Heesch: de kinderzoener en de slager

worst

Toen ik op mijn zevende van de stad naar het dorp Heesch verhuisde (op zich al een trauma), hoefden mijn ouders niet op zoek naar een tandarts, er was er namelijk maar eentje.Een beetje vreemde snuiter vond ik het wel, want hij gaf me doorlopend zoentjes. Niemand zocht er kennelijk wat achter, maar het was op zijn minst een vreemde manie van afleiding bieden voor wat uiteindelijk onvermijdelijk was: gebitscontrole.

Heesch was een kern waar de ene na de ander wijk de grond uit werd gestampt begin zeventiger jaren, en al snel was er ruimte voor een tweede kerk met aanpalende school en ja, ook een tweede tandarts. Aangezien die in dezelfde wijk praktijk hield (of misschien wel door de al te enthousiast kussende collega) stapten mijn ouders over.

Deze man leek we regelrecht uit de lokale uitbenerij vandaan geplukt: zijn handen waren zo fors en zijn vingers leken wel saucijzen zo dik. Dat in combinatie met een met zijn forse postuur in een witte doktersjas gepropt met hier en daar een bloedspat, was zijn bijnaam al snel ‘de slager’. Verder was het een altijd goed geluimde man, maar wat onbehouwen zeg maar.

Rotterdam 1: alle kleuren van de regenboog

Eenmaal in Rotterdam (ik sla enkele decennia over) was het toch echt praktischer afscheid te nemen van de slager uit Heesch. In Kralingen zat een praktijk die gerund werd door een homoseksuele tandarts. Dat was een verademing… totdat hij zijn praktijk verkocht aan een allercharmantste collega uit Curacao. Ook dat ging gelukkig goed, totdat ook deze heer de praktijk overdeed aan een waarschijnlijk kundige collega.

Dit was een man die uit Egypte kwam (als ik me goed herinner). Wat me beter bij is gebleven: hij begreep mij niet en omgekeerd verstond ik hem nog veel slechter. Het was in de periode dat ik net op hiv was getest, en die stress kon ik er niet bij hebben. En zo kom ik op de ergste ervaring die ik in relatie tot hiv ooit heb gehad.

Rotterdam 2: Hoe gaat het met uw hiv?”

hiv weerstand CD4

En zo belandde ik op aanraden van een buurvrouw bij een tandarts die praktijk hield in een oud pand aan een singel. Zo eentje met drie kamers op de begane grond: de voorkamer was de wachtruimte, tussen de schuifdeuren was de receptie en daarachter de praktijkruimte. Als er niemand werd behandeld keek je zo de behandelkamer in.

In één van mijn kwetsbaarste perioden in mijn leven kwam ik daar: als een arts met een vinger naar me wees kon ik al huilen bij wijze van spreken. Laat staan een tandarts, want zo’n bange poeperd was ik sowieso al. Deze man stond erom bekend bij tandpijn eerst wat echinaforce tabletjes mee te geven. Daar was ik wel voor te porren, want als ik een trilpartij kon voorkomen…

Als je rond het jaar 2000 hiv had was het wel zo kies dat te vermelden. En in mijn geval al helemaal: wel behandeling nodig (want lage weerstand en hoge virale lading), maar niet mogelijk (vanwege afwijkende leverwaarden).

Welnu, er werd onmiskenbaar met rode vlaggen gewapperd, maar ik had geen zin om meteen weer een andere tandarts te zoeken dus ik nam voor lief – hoe stom ook – dat de tandarts over de receptioniste heen de wachtkamer insmeet:

Of woorden van gelijke strekking.

Op naar de volgende tandarts

Toen het huilen me weer eens nader stond dan het lachen bij die hork besloot ik op aanraden van mijn zus over te stappen naar haar tandarts in Nijmegen. Een vrouw, eentje die wist hoe ze een zenuwpees als ik tot rust kon brengen. Over haar dalijk meer.

Bij de eerste controle maakte ze foto’s en van twee kiezen moesten de vullingen weggeboord worden omdat er iets niet in orde leek. Nog net niet vloekend bracht ze uit: “Er zitten niet behandelde ontstekingen onder de vulling!” Dat was al te joker en zo toog ik op een dag naar de oude tandarts om verhaal te halen. En daar hoorde ik wat de man werkelijk dreef:

Ik was letterlijk met stomheid geslagen. Ik leerde snel nog wat: artsen houden elkaar liefst de hand boven het hoofd. Want die aardige vrouw uit Nijmegen had geen enkele aandrang om een klacht bij het Medisch Tuchtcollege te ondersteunen middels een verklaring.

Nijmegen: rust en overdreven reinheid

Inmiddels slikte ik hiv-remmers die goed aansloegen, en ondanks de teleurstelling dat ze die grove fout van haar collega onder het tapijt veegde wilde ik niet weg. Voor het eerst had ik een tandarts waarbij ik zonder angst in die stoel lag.. Maar ook hier was iets vreemds aan de hand, want het was me opgevallen dat ze me telkens aan het einde van de ochtend of middag als laatste inplande.

Met de grote mond waar ik nu eenmaal mee behept ben vroeg ik waarom. Haar antwoord: “Dan kan ik alles extra goed reinigen.” Voor de duidelijkheid: vanwege mijn hiv – die inmiddels onder controle was. De medische wetenschap was inmiddels wel zo ver dat dat onzinnig was. Mijn argument dat ik meer gevaar liep door patiënten die bijvoorbeeld hepatitis hadden en dit niet wisten of helemaal niet meldden, maakten geen enkele indruk.

Van een arts verwacht ik dat die zich laat leiden door wetenschappelijke feiten in plaats van vooroordelen. Maar die discussie heb ik nooit gewonnen.

Rotterdam 3: eind goed al goed

Na Brabantse omzwervingen belandden we ruim 15 jaar geleden weer in Rotterdam. Een tandarts in Nijmegen was niet langer praktisch. Bij het gezondheidscentrum in onze buurt waar ik een fijne homoseksuele huisarts met ruime ervaring met patiënten met hiv had gevonden was ook een tandartsenpraktijk gevestigd.

En op een één assistent die me danig op mijn zenuwen werkte na (“U moet wel stil liggen”) heb ik er toevallig of niet twee schatten van uit Iran uitgeweken vrouwen getroffen, waarvan tandarts Mina wel de beste is die ik ooit heb getroffen. Ze weet inmiddels dat ik een hyperactief lijf – inclusief tong – heb, dus dat stilliggen een opgave van jewelste is voor mij.

Mina vraagt of alles goed met me gaat, plant dubbele afspraken in voor deze zenuwpees zodat ze in alle rust een een lastige behandeling kan uitvoeren. Ze gaat met vriendinnen naar Amsterdam Pride en vertelt er graag over. Kortom… dat wordt nog wat als we nog eens naar Berlijn verhuizen.

Geef een reactie