Riga in de S-Bahn

Op het moment dat mijn liefste me in de S-Bahn een stukje chocolade aanbiedt neemt tegenover ons een verwaarloosde man plaats.

Riga

Aan zijn kleding en gebrek aan verzorging te zien, schat ik de man in als dakloos. Ik kan geen chocolade eten terwijl hij me aankijkt en ik zeg: “Geef mijn stukje maar aan hem”. Hij neemt het aan en begint er geduldig aan. Na een paar stukjes neemt hij een borstflesje uit zijn tas en zegt: “Wodka, schmerz”, terwijl hij over de linkerkant van zijn borstkas wrijft.

“Salute” zegt hij, neemt het laatste slokje en eet verder. Als het op is krijgt hij ook de rest. Tussen de hapjes door zegt hij af en toe iets wat nauwelijks te verstaan is. Hij is geen Duitser, zover was ik al. Af en toe neig ik naar voren om hem beter te kunnen verstaan. Uit de flarden van zinnen maak ik op dat hij uit Riga, Litouwen komt. Hij wijst op zijn borst en zegt “Geschossen”, iets over zijn vader, en later over kinderen.

De chocolade is opgepeuzeld, en zijn flesje is leeg. Dan ritst hij zijn jas open. De man gaat verder en ritst een trui open. En nog één, en een hoody. Ik zit niet verlegen op een blik op een schotwond. Maar dan zoekt hij in zijn zakken en worden alle lagen kleding weer dichtgeritst. Hij pakt zijn rugzak en daar tovert hij een vol flesje wodka uit tevoorschijn. “Nazdrovje”, en neemt een slok.

We moeten nog vijf haltes en dan zijn we weer in ons warme appartement. Hij moet de nacht in. Een nacht waar 12 graden vorst is voorspeld. Dan houden zelfs vijf lagen kleding de kou niet tegen. Wodka is misschien niet slim, maar ik kan me voorstellen dat dit het enige is dat helpt de pijn voor even te verdragen.

Als we bij onze bestemming aankomen is de man in slaap gevallen.

Meer Zeer Korte Verhalen vind je hier

Geef een reactie