Keulen 2024: Daß war einmal

Keulen 2024: Daß war einmal

Uit nostalgie weer eens naar Keulen, het was misschien niet het beste idee. Maar het weer was goed en het eten flop én een keer top.

Gay Keulen

Het weer was goed, beter dan in Rotterdam dus dat was een dikke plus. Om de zoveel tijd wil ik weer eens naar Keulen, maar het wordt nooit meer wat het was, want vroeger bestaat niet meer. Zoals in de tijd van Cabaret & hotel Timp. En dan valt het al snel tegen. Verwachtingen bijstellen dus.

Keulen heeft nog steeds een levendige gay scene met alles erop en eraan.Maar het meeste speelt zich af als deze jongen al op bed ligt, dus dat schiet niet echt op. Helaas zag ik te laat dat de Keulse Zusters zaterdagavond huis hielden in bar Baustelle.

MAKK: gratis design kijken

Bij de Keulse openbaar vervoerden KVB kan je als toerist kiezen voor een 24-uursticket waarmee je korting krijgt bij musea en andere culturele instellingen. Aangekomen mij het MAKK konden we sowieso gratis naar binnen aangezien alleen de vaste tentoonstelling te zien was. Hadden we achteraf toch maar het 24-uurs-Queer-City Pass genomen.

Het MAKK (Museum für Angewandte Kunst Köln) heeft een mooie collectie design (waaronder een aardige portie Nederlandse ontwerpen). Alledaagse gebruiksvoorwerpen van radiotoestellen tot stoelen. En veel van die ontwerpen zijn tijdloos. Het kostte niks, maar was de moeite.

Vegan flop én top

Manlief wilde schnitzel en ik moest mee de tram annex metro in – helaas naar de andere kant van de rivier. Daar was ik ooit per ongeluk beland waarna ik weer snel terug ging naar daar waar het allemaal gebeurde. Enfin, in stadsdeel Kalk zit dus Trash-Chic, en Kalk zag er nog best gezellig uit. Manlief was lollig en liet me aan de bar vragen of alles wel vegan was. Ja dus, nogal logisch in een vegan restaurant.

Nou restaurant… we twijfelden of ze geopend waren want alle ramen waren geblindeerd en de deuren waren – evenals later bleek bijna het gehele interieur – beplakt met zelfklevers. Binnen speelde harde rock, het zou me niet verbazen als het death metal was, al was het volume nog te hebben. We waren beland in een clubhuis uit de jaren tachtig van de vorige eeuw. Heerlijk! Ik keek mijn ogen uit.

Helaas bleken noch de schnitzel, de saus, de aïoli of de salade een feest voor de smaakpapillen. Het leek wel of zout en peper collectief waren uitgebannen. Aan de sfeer lag het niet, die was top. Het is een inkoppertje, maar het eten was, ik houd het netjes: niet chic.

Top: Sorrentino al Vesuvio

Nee dan Sorrentino al Vesuvio… ik was wat sceptisch toen ik hoorde van dit Italiaanse restaurant met een mega-keuze in vegan (naast vlees en vis). Want een reuze keuze is vaak geen garantie voor kwaliteit. Hadden ze me mooi beet, want bij de Slade met ‘zalm’ had ik al een wow-momentje. Die viel in het niet bij de lasagne (á la Bolognese). Aan de foto hierboven zie je het niet, maar ik heb tot er geen saus meer op de bodem zat doorgegeten. Bijna 10 op 10, nog nooit zo’n lekkere lasagne op waarbij de vleesversie die ng diep in mijn geheugen zit, verbleekt.

Nu stond er zelfs een vegan versie van tiramisu op de kaart, maar ik zat zó vol, ik kon geen tiramisu meer zeggen. En ik was wel erg nieuwsgierig (zeker na de ervaringen in Lissabon, zie hier). Als ik niet uit nostalgische overwegingen terug kom, dan is het wel voor Sorrentino.

Geef een reactie