Jos Brink als snelle snack

Terwijl de inwonende neef op vakantie is, zoekt de andere neef zijn ouwe oom in Rotterdam op. Tijdens het eten: “Soms als we niet veel tijd hebben om te eten doen we een Jos Brink”. Een wat?!

De neef (broers’ kind) komt langs bij zijn oom. We zien elkaar niet veel, maar ik ben dankbaar voor het herstelde contact. Op een prachtige zomerse avond zitten we buiten te eten. Hij praat honderduit, en ik doe niet voor hem onder. Hij heeft via oma duidelijk wat zelfde genen als ik meegekregen.

Jos Brink?

Hij werkt in een keuken van een restaurant en vindt het zo leuk dat hij er misschien wel voor door wil leren. Als ik vraag wat voor maaltijden hij zoal zelfstandig kan bereiden somt hij aardig wat gerechten op.

Maar soms als we weinig tijd hebben om te pauzeren, dan maken we een Jos Brinkie.

Hoor ik dit goed? Een wat?

Hij is pas 20, en toen Jos Brink overleed pas 5 jaar jong. Hij kan onmogelijk weten wie dat was. Desgevraagd heeft hij inderdaad geen geen flauw idee. Met mijn levendige fantasie meen ik te weten hoe men ooit op de naam is gekomen voor een frikandel met pindasaus en mayonaise.

Ik vertel de neef dat Jos Brink in mijn jeugd zo ongeveer de bekendste openlijke homo van Nederland was. Ik geef hem nog wat culturele bagage mee over ’s mans carrière. Maar ik heb ook onmiddellijk door dat de benaming van deze hap – een fallusvormige snack met bruine en witte saus – niet per sé een eerbetoon is aan Jos Brinks’ niet aflatende strijd voor gelijke rechten.

“Moet ik er een tekening bij maken?” vraag ik. Maar de neef begreep het. Als hij net zo visueel is ingesteld als zijn oom vrees ik dat hij zijn volgende Jos Brinkie met heel andere ogen zal bezien.

Bon appétit!



nabrander

De vakantievierende negentienjarige neef ook maar even gevraagd naar de Jos Brinkie. Nu blijkt dat dit van New Kids afkomt, uit die friettent uit het Maaskantje. Maar ook deze neef had geen idee van de symboliek. En ook niet wie Jos Brink was.

Geef een reactie