Integriteit: hoe is jouw moreel kompas?
Screenshot

Vrijdagmiddag, Bois-le-Duczaal van het Provinciehuis. Een grote kring met voornamelijk Statenleden en enkele ambtenaren. Er wordt gesproken over integriteit.

undefined

Tja, wat moet ik er van zeggen? Bij vlagen was het aardig, maar grosso mode blijft de meerwaarde van deze bijeenkomst hangen bij ‘een stukje’ bewustwordingsbevordering. Een oud-lid van Provinciale Staten (tevens dominee hoorde ik) en een mevrouw die namens een bureau (de koopman?) leidden ons langs een viertal stellingen over integer handelen.

Een klein clubje deelnemers werd voor het podium gezet – de binnenring. De overigen hoorden tot de buitenring. De binnenring mocht als eerste reageren op stellingen.

Omdat ik te laat binnenkwam was er enkel plek in de binnenring en mochten we meteen op de eerste stelling reageren (ik heb geen notities gemaakt, dus niet letterlijk):

Stel je wordt na afloop van een zakelijke bespreking met een groot bedrijf gefêteerd op een chique diner in Chalêt Royal met diverse dure aperitiefwijnen. Je zit aan tafel en plots zie je een collega-Statenlid in het restaurant. Wat doe je?

Bij deze stelling was het nogal duidelijk waar het inegriteitsprobleem zat. Na een zakelijke bespreking is een chique diner niet nodig, tenzij het bedrijf later jouw steun nog nodig heeft. Als je dan vóór iets stemt ten voordele van het bedrijf heb je iets uit te leggen. Waar ligt de grens? Bij een broodje kaas en een beker karnemelk? Wat doe je? Stap je op, weiger je het gebodene? Of betaal je zelf?

De binnenring werd bij elke stelling ververst. Deze was al leuker:

Jouw buurt (waar je veel stemmen hebt gehaald bij de laatste verkiezingen) loopt te hoop tegen een nieuwe weg die de waarde van de huizen zal verminderen. Thuis lig je ook onder vuur van je partner. Wat doe je: onthoud je je van stemming in de fractie of ga je voor het partijstandpunt en de confrontatie met het thuisfront?

Ik haalde hier het voorbeeld van de hostels aan, die in Den Bosch momenteel tot verhitte debatten leiden. Naar het algemeen belang kijkend, zou ik er geen moeite mee hebben als de gemeente zo’n hostel in mijn buurt wil. Natuurlijk heb je het thuis wel over politiek (ik wel), maar uiteindelijk maak ik zelf mijn afwegingen. En soms vind je dingen waarvan je weet dat veel mensen ertegen te hoop lopen. Ik ben daar zelf vrij nuchter in denk ik. Ik zou er niet voor weglopen.

De ijdelheid van politici werd door de deelnemers een beetje onderschat toen ze moesten reageren op de volgende stelling:

Stel, je kunt ten koste van een fractiegenoot die zich op dat moment niet alert is, een interessant woordvoerderschap toebedeeld krijgen. Het zou niet slecht zijn voor je politieke carrière. Wat doe je?

Ik vond de collega’s hier tamelijk braaf. Ik geef grif toe dat ik niet in stilte mijn werk wil doen, al weet ik wel dat er politici zijn die liever op de achtergrond blijven. Maar ik ben toch echt blij dat mijn kiezers af en toe iets van me vernemen in de media. Vandaar ook al dat geblog en getwitter. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik een ander niets gun en ellenbogenwerkenderwijs ten koste van anderen iets wil bereiken.  

Voor de nodige discussie zorgde de laatste stelling, die de moderatoren zelfs de verdenking op zich deed laden dat ze ons een morele overtuiging door de strot wilden duwen:

Jouw fractie heeft na rijp beraad en verhitte discussie besloten voor een nieuw bedrijventerrein te stemmen. Alle voor- en tegenargumenten zijn goed onderzocht en gewogen. Niet alle fracties hebben zich zo goed voorbereid. Deel je met hen de door jouw fractie uitgezochte tegenargumenten, op het gevaar af dat het bedrijventerrein niet doorgaat?

Nou, er was geen Statenlid te bekennen (ik ook niet) die het niet integer vond om de andere partijen maar zo wijs te laten. Ieder heeft een eigen verantwoordleijkheid om zaken goed uit te zoeken. In die zin is politiek misschien wel een spel dat je moet weten te spelen. Ik zei dat als ik naar eer en geweten mijn afweging had gemaakt, ik niet in zou zien waarom ik niet integer zou zijn als ik niet al mijn argumenten zou delen.

De moderatoren begonnen hier wat aan te dringen, we zagen het niet helemaal goed vonden ze. Het werd mij helemaal te gortig toen de wat ik gemakshalve maar de dominee noem, een samenvatting maakte en namens ons allemaal concludeerde dat een etentje in een chique restaurant op kosten van een bedrijf soms wel degelijk kan. Toen wilde ik eigenlijk liever weglopen. Ik had maar twee mensen gehoord die dit onder voorwaarden aanvaardbaar vonden.

De rest van zijn conclusies kwam niet meer binnen bij me.

Geef een reactie