Lesbisch elftal met mannen

Gepubliceerd op 4 reacties 5 minuten leestijd 824 x bekeken

Een lesbisch elftal met mannen (en heterodames). Voorwaar een gemêleerd gezelschap de afgelopen dagen in Kampong Chhnang. 

To read this blog post in English, please click here.

lesbisch elftal met mannen

Ik had een afspraak met Srun Srorn, een afspraak die een uurtje uitliep omdat het zo interessant was. Ik zal proberen alles ordelijk te melden hier. Maar om meerdere redenen was het inspirerend.

Kijk maar eens op de webpagina’s van twee van de projecten die hij trekt. CamAsean en 10December.org

Lesbo's, transmannenPhanith Phao, Yara Kong en Srun Srorn.

Aanvankelijk wilde ik een blog schrijven over deze uitgelopen ontmoeting, maar twee dagen later was ik al met bovenstaande heren onderweg naar de hoofdstad van Kampong Chnang. Een dorp met dezelfde naam. Enkele jaren terug heeft Srorn daar de lhbt-beweging op poten gezet. Voorlopig is het vooral een lbt-beweging. Op zich al bijzonder. Er is wel een ‘h’, maar niet de ‘h’ van homo, maar van hetero. De homomijnheren en transgenderdames zijn nog niet aangehaakt. Hetero’s zetten zich al wel in voor de zaak.

Meest bijzondere was wel de scholingsbijeenkomst van een lesbisch elftal die ik bij mocht wonen. Het bijzondere aan de ploeg is dat deze getraind wordt door een transman, de ploeg zelf bestaat voor tweederde uit lesbische meiden en transjongens (meiden die zich meer jongen voelen).

Met mijn westerse oog zag ik tweederde schoolmeisjes in uniform en met lange staarten, eenderde lesbische meiden. Maar daar ging ik blijkbaar de mist in. De kortgekapte meiden bleken de transgenders, een enkeling lesbisch. Maar de meeste ‘schoolmeisjes’ die lesbisch waren durfden of konden vanwege de thuissituatie hun kapsels te laten kortwieken.

lesbisch elftal met mannen

Hier (in Cambodja) is het vrij overzichtelijk: je hebt zowel bij de mannen als bij de vrouwen die homoseksuelen longhairs en shorthairs. En eerlijk gezegd ben ik het spoor nu ook een beetje bijster. Maar er is een verschil tussen shorthair transmannen en shorthair lesbische vrouwen. En eigenlijk: wat doet er er ook toe hoe mensen erbij willen lopen of hoe ze zich noemen. We gaan naar een tijd dat de muren van de hokjes worden afgebroken.

Srorn

De aanleiding voor de reis naar Kampong Chhnang was het gesprek dat ik eerder met Srun Srorn had over de mogelijkheden om het werk van het Nood- & Studiefonds voor LHBT’s met hiv in Cambodja voort te zetten. Srorn is in denken zijn collega’s hier vaak een eind vooruit. Waar anderen het mensenrechtenaspect pas omarmden toen donoren er nadrukkelijk om vroegen had hij dat al in zijn werk geïncorporeerd.

Zo’n gesprek zegt niet alles, en ik moet ook afgaan op wat anderen die hier langer rondhangen dan ik over iemand of over een ngo zeggen. Maar zo’n tripje geeft je wel gelegenheid wat beter te observeren en wat dieper op zaken in te gaan.

Zomaar wat observaties: hij weigert vaak geld aan te nemen voor projecten. Hij verhuurt zichzelf als consultant en daarvan betaalt hij weer de projecten. Ik zag consequent bij elke uitgaven dat er bonnetjes gevraagd werden en die werden door een andere vrijwilliger bijgehouden.

Hij is zoals al gezegd een strategisch denker die er niet van houdt om vanuit een ivoren toren te werken. Dat heeft hem al meerdere malen een baan gekost toen hij de doelgroepen zelf wilde bevragen naar hun behoeften in plaats van het van bovenaf op te leggen.

De vergeten groepen komen bij hem ruimschoots aan bod. Waar niemand ooit wat deed voor lesbische sekswerkers (voor heteroseksuele klanten) die door hun werk met hiv besmet waren, probeert hij hen wel te helpen.

Hij bouwt allianties met heteroseksuelen die op die manier de rechten van lhbt’s verdedigen. In Kampong Chhnang ging hij in gesprek met een schooldirecteur toen transgender meiden van school gestuurd werden toen ze een rok weigerden te dragen. En met succes, ze mogen nu kiezen: een broek of rok.

Campong Chhnang - Cambodia - student housing

En daarnaast is Srorn ook actief op pad (ook deze reis) om arme studenten te helpen. Kijk even goed naar bovenstaand plaatje. Hier slapen studenten (zowel jongens als meiden) op het schoolterrein. Voor meer foto’s, zie onderaan dit artikel. De beste studenten (meer geld is er niet) worden financieel geholpen om verder te studeren in Phnom Penh. Er worden binnenkort fietsen ingezameld omdat de afstand daar te groot is én omdat USD 50,-voor een fiets een enorm bedrag is voor hen. Er is kleding afgegeven en de volgende wens is om een stenen gebouwtje neer te zetten zodat in ieder geval de meiden veilig kunnen slapen.

UNTENU

Voor ons project betekent dit concreet dat Srorn op zoek gaat naar lhbt’s met hiv die noodhulp nodig hebben. Heel veel moeite hoeft hij niet te doen, want hij is met zoveel zaken bezig door heel het land, dat hij regelmatig op mensen en situaties stuit die hij wel wil maar niet kan helpen.

Ik heb hem onze doelgroep en uitgangspunten duidelijk gemaakt (je moet ergens grenzen stellen, al is dat lastig als je aan die studenten denkt). Ook dat we de verstrekking van geld anders gaan aanpakken om misbruik te voorkomen.

lesbische vrouwen

In Nederland denken we bij hiv niet aan lesbische vrouwen. In de zin van preventie is dat logisch, want bij ons tref je geen hiv-positieve potten. Niets veiliger wat dat betreft dan de damesliefde. Maar lesbische vrouwen die sekswerker zijn (voor gemarginaliseerde groepen in Cambodja vaak de laatste strohalm) ligt dat anders.

En dat brengt me op een gesprek met Sister C (lees hier meer over haar/hem), die als Garry Johnson te gast is in hetzelfde hotel. We spraken over dit onderwerp en hij zei: “We owe the lesbians everything“. Dit als reactie op de uitsluiting van hiv-positieve lesbische vrouwen eerder door CPN Plus.

Hij merkte dit terecht op. Tijdens de aids-crisis, toen de homogemeenschap ernstig leed onder de vele zieken en doden, waren het de potten die ons op de been hielden, die zieke homomannen verpleegden en bijstonden in hun laatste uren. Wij zijn hen dus veel verschuldigd, en daarom ben ik blij dat we onze doelgroep vanaf nu LHBT’s met hiv noemen in plaats van MSM en TG’s. Dus óók lesbische vrouwen en transgender mannen met hiv worden vanaf nu geholpen.

Ik ben ongetwijfeld veel vergeten, maar ik heb in ieder geval weer hoop voor de toekomst. En ik ben nog niet klaar, want ik hoop binnenkort ook nog met andere organisaties te spreken. Met de nieuwe werkwijze zijn we niet langer gebonden aan één ngo, maar kunnen verzoeken bij ons worden ingediend voor projecten of steun.


Kampong Chhnang, fotoalbum op www.flickr.com/ronvanzeeland.

komende week

De komende week is nog niet helemaal gevuld, maar daar ben ik niet bang voor. Morgen staat een toeristische uitstap naar de oude hoofdstad Udong op het programma (onderweg naar Kampong Chhnang zag ik het in de verte al liggen op een berg).

Zondag geef ik twee uur les aan studenten die actief zijn in en voor de LHBT-beweging over strategisch gebruik van de sociale media. Ik ben heel erg benieuwd hoe dat gaat lopen. In ieder geval ben ik alleen al met de voorbereiding wat uurtjes zoet.

En natuurlijk hoop ik deze week nog wat gesprekken te voeren met andere mensen en ngo’s.

Reageren?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

3 Commentaires
  • Ton de Coster
    12 januari 2015

    Het nood-en studiefonds slaat (net als de wilde ganzen) zijn vleugels uit. Benieuwd waar we nog allemaal terechtkomen…

  • Lara borg
    12 januari 2015

    Nice story and pics Ron, can’t wait to visit that country.

  • Rob Alberts
    13 januari 2015

    Een indrukwekkend verhaal.
    Ik heb het in verwondering gelezen.

    Vriendelijke groet,