Visum verloopt

Het plaatje hierboven van het rustieke Koh Kong associeer je niet direct met spanningen en visa. Maar toch… mijn visum verloopt binnenkort.

Visum verloopt: wat nu?

Volgende week loopt mijn toeristenvisum af. Het is een zogenaamd e-visa, via internet aangeschaft. Erg handig, geen toestanden aan de grens en bij navraag ook gemakkelijk om te zetten naar een zakenvisum (want slechts 1 maand geldig). Achteraf blijkt het Cambodja niet te doen om controle maar om harde valuta. Elk visum is zonder problemen aan de grens te koop.

Een week voordat mijn visum verliep heb ik op het werk geïnformeerd hoe zij dat doen met al die vrijwilligers uit de hele wereld. Daar hadden ze een afdeling voor en die deed zaken met een bedrijf en hun vertegenwoordiger zou de volgende ochtend om 08.00 uur bij Star Kampuchea (SK) zijn om alles in orde te maken. Het bedrijf heet iets met Lucky en de mijnheer die zou langskomen werd Mister Lucky genoemd.

Vrijdag was ik stipt om 08.00 uur op het werk, ik dacht, laat ik beneden de Cambodia Daily lezen, dan zie ik Mister Lucky direct als hij binnenkomt. Vergat ik toch even de Cambodjaanse stiptheid. Drie kwartier later nog altijd geen Mister Lucky, dus ik kocht een koffie en ging aan het werk op mijn kantoor.

Na twee uur wachten toch maar even gebeld omdat ik geen trek had na werktijd nog op die mijnheer te wachten. Ik leg de situatie uit, en hij zegt: “kan niet met een e-visa voor toeristen” en verbreekt prompt de verbinding. Ik naar mijn Duitse collega en die belt haar vriendinnen die een reisbureau hebben, waarna bevestiging volgt dat alleen met een in Cambodja aangeschaft toeristen- of zakenvisum je een zakenvisum voor een jaar kunt aanschaffen.

De grens over

Ik stond dus voor het blok: ik moest de grens over om een nieuw zakenvisum aan te kunnen vragen voor een maand, waarna ik dat dan weer kon verlengen met een jaar (met meervoudige toegang tot het land). Dat werd dus óf Vietnam want voor slechts $13,- enkele reis is Ho Chi Minhstad te bereiken vanuit Phnom Penh. Of vliegen naar Bangkok óf naar de grens met Thailand in Koh Kong, wat over land enkele reis minstens 5 uur kost. Heen en terug in één dag met een privéchauffeur te doen, maar dat kost wat, bovendien een hele dag in een auto, en behalve op de luchthaven van Phnom Penh, betaal je overal smeergeld om aan je papieren te komen.

Ten eerste omdat die lui om op zo’n lucratieve post te komen zelf hun meerderen hebben moeten omkopen, en ten tweede omdat ze wéten dat je met de rug tegen de muur staat. Je moet terug kunnen. Dat bedrag aan smeergeld kan dan oplopen tot $50,-.

Dus vliegen is duur (plus nog de hotelkosten) en zonder smeergeld, maar kost veel tijd. Over land geeft een hoop gedoe, spanning, en ik zou een paar dagen nodig hebben om weer bij te komen. Even overwoog ik iemand uit te nodigen en goedkoop per bus naar Koh Kong te gaan en een dito hotel te nemen en een dagje strand mee te pikken. Maar uiteindelijk moest ik alleen gaan en hoewel Koh Kong een paradijsje is, kan ik daar niet in mijn eentje van genieten.

Visum via Vietnam

Bleef over Vietnam. Goedkoop, leuk, maar… ook daarvoor had ik eerst een visum nodig om de grens over te komen. En dat visum zou ik pas op maandag krijgen waardoor ik alleen onder werktijd naar Vietnam kon gaan. Ook niet echt de bedoeling. Toen ik naar een ander reisbureau hier in de straat wilde gaan voor een vierde mening en eventueel het boeken van een busreis naar Koh Kong, vroeg de immer nieuwsgierige receptionist waar ik naar toe ging.

Nou, daar hadden zij natuurlijk hun eigen reisagent voor met een goede oplossing. Hangend in een tuktuk vertelde de ‘reisagent’ dat hij voor $285,- wél aan een zakenvisum voor een jaar kon komen. Plus $200,- voor his exelency. Smeergeld dus, en niet zo’n beetje. Hier is echt álles te koop, ik wist het. Nieuwe ronde, nieuwe kansen, maar ik vertrouwde het niet helemaal. Weer heen en weer gebeld en gemaild, de één zei dat het niet ongebruikelijk was en de ander vond het niet echt betrouwbaar klinken.

Voor die $200,- kon ik een paar leuke dagen in Vietnam doorbrengen en daarbij: ik vertrouwde het niet.  Even overwoog ik om zelf maar naar het visumkantoor bij het vliegveld te gaan en al bluffend te zeggen “Hoor ik nu dat u zegt dat u het wél kunt regelen voor $100,-?”, maar daarvoor ben ik te bleue en wie weet werd ik opgepakt voor het aanzetten tot corruptie. Liever niet.

Paspoort afgeven

Vandaag ben ik voor een vijfde mening naar een betrouwbaar reisbureau gegaan waar we vorig jaar al eens advies hadden gevraagd. Die hadden nóg een optie: “Wij nemen je paspoort in, regelen een visum voor Vietnam en gaan met die documenten de grens over en weer terug, en hebben dan een zakenvisum voor een maand”. Kosten: $195,-. Dat zou ik minstens kwijt zijn als ik naar Koh Kong of Ho Chi Minhstad zou gaan. Alleen zonder het gedoe, spanning en de energie die het me zou kosten. Wel een gokje, want je geeft je paspoort af voor een dag of tien.

Uiteindelijk heb ik voor het laatste gekozen, omdat ik geen werktijd wilde verspillen (bovendien had ik dinsdag eindelijk een afspraak met mensen van CPN+ voor wat interessante plannen, en ik weet inmiddels hoe het werkt: dat kost minstens een week of anderhalf voordat ik een nieuwe afspraak hebt gemaakt.

Hier zit ik dan, niet in Koh Kong en niet in Ho Chi Minhstad, maar gewoon in Phnom Penh, met een lang weekeinde voor de boeg. Zonder noemenswaardige plannen, maar ook zonder al te veel visumstress. Ik leer het wel: mezelf overgeven aan de situatie.

Kennismakingsetentje

Al met al was gisteren een slopende dag, want naast de visumstress stootte ik tot bloedens toe een teen; viel hier in het complex de stroom uit (dus bloedheet, geen wifi); had ik ’s avonds nog een diner met werkbespreking waar ik zo onhandig op mijn tong beet dat die tot ’s nachts bleef bloeden. Echt een dag waarop je verlangt naar je onbereikbare steun en toeverlaat.

Het etentje en de kennismaking met het bestuurslid van SK waren trouwens heel aangenaam en  de Raad van Bestuur bleek te overwegen om enkele kosten te vergoeden, waaronder de huisvesting. Bij thuiskomst deed de klimaatregeling het weer en kon ik ook het internet op, alwaar ik mijn liefste heb kunnen spreken en zien.

Je maakt wat mee. Fijn weekeinde allemaal!