‘Deze weg loopt dood’ (in Utrecht)

‘Deze weg loopt dood’ (in Utrecht)

In Utrecht: vapende jongeren op fatbikes in een abri en ouderen die preken voor eigen parochie bij het centraal station.

De veel te korte IC naar Utrecht vertrok vertraagd: de mensen moesten er nog net niet ingeduwd worden omdat anders de deuren niet konden sluiten. Was het een veetransport dan volgde geheid een fikse boete wegens dierenleed. In Utrecht stapte ik bezweet maar opgelucht uit: verse zuurstof.

Busroutes veranderen en zo nam ik blind bus 5 richting Maarssen, waar ik alras spijt van kreeg want hij reed de tegenovergestelde richting op. Zo zou ik niet in de Tomaatstraat komen (nee ik was niet op weg naar het partijkantoor van de SP) en dus stapte ik uit, stak over en liep naar de dichtstbijzijnde halte van buslijn 7.

Een groepje scholieren van een jaar of 13 was aan het chillen in een abri. Dat zorgde tijdens het wachten voor afleiding.

Het bushokje lag bezaaid met kapotte flessen en de inmiddels rokende jongelui maakten dat ik op een afstandje bleef. Twee leeftijdgenoten kwamen kort na elkaar op een zogenaamde fatbike aangesneld en lieten de dikke banden slippend tot stilstand komen.

Ze waren niet aan het roken maar aan het vapen. Zo jong en al aan de nicotine, op een veel te snelle ‘fiets’ zonder helm. Kortom mijn beeld van de Utrechtse jeugd van tegenwoordig kreeg geen boost.

De fatbike boys verdwenen zo snel als ze kwamen en daar verscheen mijn bus al. Ik begaf me naar het opstappunt toen het meisje van de twee overgebleven kids zei:

Ik stamelde ‘Dank u’. Eén opmerking volstond: mijn beeld was gekanteld.

Preken voor eigen parochie

Terug bij Utrecht Centraal hoorde ik wat rumoer en even later zag ik mensen en wat vlaggen. ‘Palestina’, dacht ik en liep wat dichterbij om te constateren dat een groepje ouderen met kleurrijke spandoeken in een kring stond. Een dame met een megafoon zegde wat vage teksten op. Een spandoek liet één woord zien waar ik niet wijzer van werd: ‘vliegtuigen’. Eén spandoek was goed leesbaar:

Welke weg doodliep stond er niet bij en de teksten van de dame waaiden weg op het winderige plein. Ongeïnteresseerde passanten konden indien gewenst enkel flarden opvangen. Niet dat het uitmaakte: de demonstranten stonden letterlijk met de rug naar het publiek. Alleen de X verraadde wat deze mensen bezielden: Luchtalarm = Klimaatalarm. Een nobele zaak die beter verdient.

Ik stapte de trein in en hoorde het luchtalarm loeien. Even schrok ik: wat voor dag was het vandaag?


Meer Zeer Korte Verhalen vind je hier

Geef een reactie