Sitges
Ik hoop niet dat iemand het heeft gemerkt, maar Cees en ik hebben een lui weekje Sitges achter de rug.

Ik vertel het achteraf, omdat onze gegevens tegenwoordig overal opvraagbaar zijn en een huis midden op het platteland (met buren op een paar honderd meter) en aankondigen dat je een weekje weg bent hetzelfde is als de rode loper uitleggen. Helemaal stilgezeten heb ik ook niet.

Sitges ligt net onder Barcelona, waar we ook een dagje zijn geweest. Sitges is erg toeristisch en verder bekend om zijn tolerante houding ten opzichte van holebi’s. Die trekken er ook massaal naar toe, waardoor je er in het hoogseizoen een omgekeerde wereld hebt. Meer homo’s dan hetero’s, en dat is soms letterlijk een verademing. Eens niet hoeven nadenken voordat je op straat de hand van je partner vastpakt is maar een voorbeeld.

De aankomst was minder. Om 22.00 uur kwamen we in ons hotel aan om te ontdekken dat er niets geboekt was. Het hotel zat wel vol! Paniek in de tent. Voor het eerst sinds jaren eens via het reisbureau geboekt en dan dit. Via de reisleiding is een ander hotel gevonden. Niet aan zee, ouder, én zonder internet. Nou zijn er overal internetcafé’s en ik had natuurlijk de belkaart van de provincie, maar ik was genoeg gewaarschuwd voor de kosten. Via een omweg (wel handig, een handige man in huis), lukte het half in de vensterbank gezeten om een niet-zo-snelle verbindig te krijgen. Zo heb ik het nieuws, e-post en dit weblog bijgehouden.

foto genomen voor de vakantie.
Juultje op mijn schouder (voor de vakantie).

Gisteren dus weer thuis aangekomen. Gelukkig kende de poezen ons nog, waren niet eenkennig of stierig uit protest tegen onze afwezigheid. Nu aan de slag met inpakken van spullen, over twee weken wonen we voor een jaar of wat achter het station in het Paleiskwartier in Den Bosch.

Wat verder niet ter sprake kwam…
Ondertussen wilde ik de afgelopen week nog reageren op het gedoe rond de uitspraken van prinses Máxima, maar dat heeft SP-senator Anja Meulenbelt al uitstekend gedaan. Lees hier maar. Ik was het overigens helemaal eens met Máxima, maar zoals zo vaak tegenwoordig behoor je dan tot het anti-Wilders-kamp en dien je zwaar bevochten te worden. Zelfs ons Brabants Dagblad deed een duit in het zakje. Terwijl inmiddels de steunbetuigingen binnenstroomden op de brievenpagina beweerde men nog steeds dat haar woorden een storm van protest opriepen.

This Post Has One Comment

  1. Ik zei 13 jaar geleden al tegen onze Peruaanse gezinsverzorgster dat “DE Nederlander ” niet bestaat 🙂 D.w.z., wat is dat eigenlijk, De Nederlander…

    Wat heerlijk dat jullie zo jezelf kunnen zijn in Sitges. Ik zou willen dat dat overal zo zou zijn. Hopelijk, ooit, mag dat nog eens gebeuren.

    Groetjes, Monique

Geef een reactie