Nog even over Kuala Lumpur, waren hoeren en vrouwen in niqaabs op straat te zien zijn.
Via Kuala Lumpur naar huis
De laatste halteplaats voor de thuisreis was Kuala Lumpur. Het zal mijn stad niet worden. Ik kan niet zo tegen dat dubbelhartige. Wel van alles toestaan, en ondertussen hele horden mensen van alles ontzeggen. Dat toestaan lijkt me ook niet alles, want het betreft hier gedogen van, dus officieel geen prostitutie hier (zie ook eerder blog o.a. over homo’s in Kuala Lumpur).
Voor veel mensen uit strenger islamitische landen is dit een zegen. Men kan gerust naar dit land op vakantie en toch de bloemetjes buiten zetten. Mijn inschatting is dat als er niet zoveel Chinezen, Indiërs en andere minderheden woonden, het land veel strenger zou zijn.
Ondertussen word je op straat door oudere mannetjes lastig gevallen die nog net niet op fluistertoon van alles aanbieden: van verdovende middelen tot vrouwen. Vrouwen, homo’s en transgenders die hun seksuele diensten aanbieden vind je trouwens ook op straat op Jalan Bintang. En dan heb je ook nog de karaoketentjes en massagesalons.
De laatste dag wilde ik een ijsje eten en omdat er geen bankjes stonden vleide ik mij neer op een mooie stenen rand van een perkje. Dat was buiten de oppasser-in-uniform gerekend. Driftig floot hij me terug. Letterlijk. Lopen op de rand mocht, zitten niet. En zo bestond zijn levensvervulling erin om telkens als iemand het waagde een stap verkeerd te zetten vermanend te fluiten. Zedenverwildering… het is een kwestie van prioriteiten stellen. Het zal mijn stad echt niet worden.
