Die Cheffin van Star Kampuchea

In principe fiets ik elke ochtend naar het werk, maar deze week even wat minder consequent. En dat had meerdere oorzaken, waaronder: Die Cheffin.

Die Cheffin

Om te beginnen had ‘Die Cheffin’ – zoals de directeur genoemd wordt als we overschakelen in het Duits – bedacht mij voor het weekeinde te overladen met wat financiële rapporten zodat ik mezelf kon overtuigen van de goedheid van Star Kampuchea.

Maar, een geluk bij een ongeluk, ik had te weinig nachtrust genoten en was aan de dunne geraakt. Nog geen diarree gelukkig, maar prettig was het ook niet. Ik besloot die dag eerder naar huis te gaan en de dag erna ook maar even te gebruiken om bij te tanken.

Net nadat ik de directeur dit per sms kenbaar maakte, stuurde ze me nog wat leesvoer. Omdat ik zo goed was in beleidszaken mocht ik de interne regelingen eens tegen het licht houden. Hoe noemen ze dat? Bedelf de criticus onder een pak papier en je hebt er geen last meer van? Zo ervoer ik het wel.

Ondertussen was Esther (bestuurslid) een week de stad uit voor het werk en onbereikbaar en Tina (mijn Duitse klankbord) voor een medisch onderzoek in Bangkok. En dit duurde langer dan voorzien.

Ik had helemaal niet zo’n trek om me in te laten pakken door een stapel documenten en had sterke behoefte om mijn gedachten te delen en te spiegelen. Maar dat kon even niet. Te lang wegblijven leek me ook niet zo’n positief signaal en dus ben ik vandaag maar weer verschenen. Of ik deze week ook nog twee conferenties wilde bijwonen. Eentje leek me wel aardig. Niet te lang en ik kon me er geen bult aan vallen en het vulde de tijd. Vrijdag wil ik weer op kantoor zijn als Tina terug is.

Ondertussen heeft de directeur het voor elkaar gekregen om het bestuur te laten besluiten een oud-directeur als adviseur in dienst te nemen (de verhouding personeelskosten versus projectkosten kon best nog wat schever) en die man is vandaag begonnen.

De motivatie om hem aan te trekken is simpel: toen hij 15 jaar geleden directeur was, was alles veel beter bij Star Kampuchea. Als hij al zo goed is, maar da’s een ander verhaal, hij wordt niet toegevoegd aan het management en heeft dus geen doorzettingsmacht, hij is adviseur. Ik had meteen al een Duitse vrijwilliger aan mijn bureau (die van de nieuwe webstek). Bij de presentatie werd ze zo boos om een antwoord van hem (‘de provider die ken ik, dus die houden we’) dat ze in het Duits begon te antwoorden uit onmacht. Die provider weet eigenlijk niks, dus ik snap haar frustraties wel.

Het gaat dus niet echt goed en ik moet een manier vinden om mijn ideeën door de Raad van Bestuur gedragen te krijgen. Daarvoor is overleg nodig. En tot die tijd mooi weer spelen. En morgen dus naar het Cambodiana Hotel, het mag weer wat kosten. Eerst weer het verplichte volkslied en dan luisteren naar wat uitkomsten van rapporten. En we sluiten af met een lunch, uiteraard. De wereldgemeenschap trakteert.

En voor wie het weten wil: ik ben van de dunne af 😉