Vorige week schrok ik me een hoedje: Antoine Timmermans, bij velen bekend als Cybersissy, is overleden.
Eigenlijk verdient Antoine meer kleur dan de grijze foto bovenaan dit blog, dat maak ik hieronder goed. Het zal ergens eind jaren negentig in Den Bosch geweest zijn dat ik Antoine voor het eerst ontmoette. Mijn geheugen is niet heel accuraat, maar het afscheidsinterview dat hij aan het Brabants Dagblad gaf, was me behulpzaam.
Antoine was een kunstenaar pur sang. Toen ik hem bij het Bossche COC leerde kennen, studeerde hij er aan de Kunstacademie. Toen was hij al non-conformist, Antoine was niet in één hokje te vangen. In de jaren daarna kwamen we elkaar sporadisch tegen. Inmiddels trad hij vaker op de voorgrond als zijn kleurrijke alter ego Cybersissy.
Hij vertelde over zijn avonturen in het Keulse drag-circuit, waar hij de waardering én de beloning kreeg die hij hier verdiende. In dat bewuste afscheidsinterview las ik ook hij als drag queen veel gehuild had, maar dat het hem tegelijkertijd ook veel gebracht had. Niet in de laatste plaats geld, ook kunstenaars moeten leven.
In 2008 kwamen we elkaar weer tegen. Tijdens Dolle Dinsdag – de roze dag op de Osse kermis – was ik als Statenlid aanwezig, en liep tegen Cybersissy aan. De toenemende intolerantie jegens ons leden van de LHBTQ-gemeenschap was ook hem een doorn in het oog, getuige zijn reactie onder mijn blogverslag van die dag.
Wat hij als Cybersissy neerzette was kunst, confronterend voor sommigen, maar ik vond het prachtig. Voor mij hoort hij – zeker als Cybersissy – in het rijtje mensen waar ik tegen op keek. Dat zeg ik als Sheila Bijoux en als Zuster Clementia. Genderrollen zo creatief gebruiken en tegelijkertijd iets toevoegen aan het maatschappelijk debat, mensen die dat kunnen, daarvan hebben we er nooit genoeg.
Hieronder kan je het afscheidsinterview bekijken dat na zijn overlijden is uitgezonden. Antoine was ziek en koos voor euthanasie.
