Carola Schouten blijft in Rotterdam
Foto: RVD

Lichtpuntje in donkere tijden: Carola Schouten is voorgedragen als opvolger van Ahmed Aboutaleb, zij wordt burgemeester van Rotterdam.

Wat eraan vooraf ging

Ik weet niet waar te beginnen, want het was me de week wel in Nederland, waar we voor het eerst leerden wat het betekent als je Trumpiaanse racisten toelaat tot de regering. Iets wat deels terug te voeren is op de blunder van VVD die een kabinetscrisis forceerde om een zelf gecreëerd probleem (de opvang-crisis) en vervolgens vakkundig afgemaakt door de nieuwe leider Dilan Yeșilgöz die brak met de succesvolle strategie van Rutte door in de daaropvolgende verkiezingscampagne de deur naar de PVV wijd open te zetten. Hiermee de PVV voor het eerst regeringsfähig makend, want het origineel was voor veel kiezers beter dan het slappere VVD-aftreksel.

Vanwaar deze inleiding, en: wat heeft het met Carola Schouten te maken?

Carola Schouten werd werkloos

Kijk, ik vond de kabinetscrisis onverantwoord, en het is ook een kamikaze-actie van de VVD gebleken. Zie waar ze nu staan: kleiner, gedwongen naar de het pijpen van Wilders te dansen. Dat gaat natuurlijk nooit goed. Samen met Pieter Omtzigt is Yeșilgöz de PVV-BoerBayerBeweging-fuik ingezwommen, en hoe gaat dat? Eenmaal in de fuik is er geen ontsnappen meer aan.

En dus werd de ministersploeg demissionair en terwijl men dapper doorregeerde (en zelfs meer voor elkaar kreeg dan in missionaire status), voltrok zich het bruin-rechtse drama waar we nu middenin zitten.

Ondertussen zwol in Rotterdam uit rechtse hoek de kritiek weer aan op burgemeester Aboutaleb, die op een toch nog onverwacht moment in januari meldde dat hij het tijd vond om de ambtsketen over te dragen aan een opvolger.

Er is sinds de bekendmaking veel gezegd en geschreven over Carola Schouten van de ChristenUnie, ik raad het dezer dagen veel geciteerde programma Gerse Gasten aan (zie video verderop). Of lees het profiel dat het AD (voorheen Rotterdams Dagblad) schreef over haar.

Haar, inderdaad. Want het was u vast al opgevallen dat we na ruim vierhonderd jaar eindelijk een burgermoeder krijgen.

Terug naar de val van het kabinet. Hierdoor moesten bewindslieden op zoek naar een nieuwe uitdaging. Het was al geen geheim van Hugo de Jonge (ook al een Rotterdammer) maar gisteren bleek dat ook Alexandra van Huffelen had gesolliciteerd. De laatste werd zelfs de nummer twee op de voordrachtlijst – al sluit ik niet uit dat dit een tactische keuze was, daarover verderop meer (ik heb ervaring als lid van een vertrouwenscommissie).

Hugo & Alexandra

Nou vooruit, even kort over Hugo de Jonge: hij heeft zich bij veel mensen niet geliefd gemaakt, onder andere door uiterlijk vertoon en breed spraakgebruik. En de corona-maatregelen vielen bij een deel van het volk niet in goede aarde. In Rotterdam zijn ze niet zo van het uiterlijk vertoon en van veel woorden – weinig zeggen. Dus ik begrijp de afwegingen. Maar tegelijkertijd denk ik dat we hem tekort doen, want hij heeft wel het één en ander bereikt als minister.

Voor Alexandra van Huffelen geldt ook dat ze er een heel persoonlijke stijl op na houdt, daar houd ik van. Ze is best daadkrachtig en duidelijk, maar uiteindelijk legde ook zij het af tegen Carola Schouten.

Ik heb veel woorden nodig om mijn punt te maken: de val van het kabinet blijkt voor Rotterdam op één punt een zegen: het baande de weg voor Carola Schouten om te solliciteren.

(tekst gaat verder onder de video)

Stondpunten

Vanmorgen las ik de column van Marieke Stellinga in het NRC en die ging over stondpunten (door taalkundige Wim Daniëls bedacht voor standpunten die je hebt verlaten). Ik moest daar aan denken toen ik in gedachten een vreugdesprongetje maakte bij het nieuws van onze aanstaande nieuwe burgemeester. In gedachten, want ik lag al op bed. Wie had ooit gedacht dat ik blij zou zijn als een lid van de ChristenUnie de hoogste gezagsdrager van onze stad zou worden?

Eerder hadden veel mensen ook bedenkingen bij de benoeming van Aboutaleb. Vooral Leefbaar Rotterdam (onze lokale PVV-kweekvijver) maakte het indertijd bont door de nieuwe burgemeester een gefrankeerde en aan de koning van Marokko geadresseerde envelop te overhandigen om zijn Marokkaanse paspoort te retourneren. En ook bij Schouten mekkert de lokale extreem-rechtse fractie weer dat de stad een ‘Leefbaar-burgemeester’ verdient. Leefbaar Rotterdam is weliswaar de grootste fractie, maar van de weinige kiezers die de moeite namen hun stem uit te brengen, stemde 75% niet op Leefbaar. Gelukkig kiezen wij burgemeesters (en de Commissarissen van de Koning en de minister-president) niet rechtsreeks.

Over Aboutaleb waren veel mensen (ook in de LHBTQIA-gemeenschap) nogal sceptisch, en dat is ten onrechte gebleken. Hij is een gelovig man, die pal stond voor gelijke rechten en gelijke behandeling. Luister maar wat hij zei voordat hij mij de ridderorde opspeldde. Daar was geen woord Frans bij.

En dit geldt waarschijnlijk ook voor Carola Schouten. Een gelovige vrouw, waarvan ik me niet kan voorstellen dat ze anderen gaat uitsluiten om hun gender of seksualiteit. Hopelijk wordt dit geen stondpunt.

Vertrouwenscommissie

2009

Nog even kort over de werking van vertrouwenscommissies. Ik probeer me niet op glad ijs te begeven, dus verwacht van mij geen namen. Maar wat ik erover ga zeggen heb ik meermaals één op één aan mensen verteld die meenden dat dit soort benoemingen in Den Haag worden bekokstoofd. En hoewel ‘Den Haag’ het soms nog probeert, kan een sterke en alerte vertrouwenscommissie ervoor zorgen dat een eigenstandige keuze wordt gemaakt.

Naar de praktijk. Het was in mijn tijd (2009) al zo geregeld dat een voordracht van een gemeenteraad of Provinciale Staten werd overgenomen door de minister en bekrachtigd door het staatshoofd. Er is een reden voor waarom deze procedures achter gesloten deuren plaatsvinden: je wil de beste persoon voor een functie en die moet ondanks zijn of haar huidige positie vrij zijn te solliciteren én vrij zijn om afgewezen te worden – zonder meteen aangeschoten wild te worden.

Partij-politieke spelletjes

Het was toentertijd wel zo dat de grote fracties allemaal een headhunter hadden die geschikte mensen uit hun partij aanspoorde te solliciteren. En soms dacht een partij nog iemand te kunnen doordrukken. Het laatste woord is dan aan de gemeenteraad of in mijn geval Provinciale Staten, waar in een besloten vergadering een nummer 1 en een nummer 2 wordt voorgesteld. En dat is het moment waarop bijvoorbeeld een coalitiepartij anderen partijen onder druk kan zetten om toch bijvoorbeeld een partijgenoot die nummer 2 is, erdoor te drukken.

In mijn geval was er één kandidaat die geheel buiten zijn partij om had gesolliciteerd en met kop en schouders boven de anderen uitstak. Ik kan zijn naam noemen, want de beste kandidaat is het ook geworden: Wim van der Donk. De namen van de andere sollicitanten noem ik niet want dan ga ik buiten mijn boekje. Maar ik heb er met anderen wel voor gezorgd dat één partij niet in de positie kwam om in de besloten vergadering haar zin door te drukken. Dat vervolgens uit gramschap de nummer twee werd gelekt – en daarmee beschadigd werd, was zeer kwalijk.

2024

Tot zover andere tijden, terug naar de onze. Het systeem heeft weer eens bewezen te werken. De beste kandidaat hoeft anno 2024 echt niet meer van één van de grote partijen te komen. En alhoewel volgens het AD er vanuit D66 wel degelijk actief gelobbyd is voor Alexandra van Huffelen, heeft de vertrouwenscommissie en vervolgens de gemeenteraad eigenstandig gekozen voor de beste kandidaat.

En in deze tijden van polarisatie vind ik de keuze voor als Carola Schouten een lichtpuntje. Ahmed Aboutaleb krijgt een waardige opvolger. Iemand die verbinding kiest boven polarisatie.

This Post Has 2 Comments

  1. Gecondoleerd met Betty en gefeliciteerd met Carola, Ron!

    Een taalpuntje: je kunt niet dansen naar “de pijpen” (broekspijpen??), maar wel naar “het pijpen”, namelijk het musiceren.

    1. Driemaal dank Ton 😉
      ‘De’ pijpen heb ik aangepast, al geeft ‘het’ plots wel een andere bijsmaak…

Geef een reactie