September 2013, Cambodja: democratie is ver weg. Massale protesten tegen de gestolen verkiezingen. Er vielen doden. Het zou niet bij deze keer blijven.
Democratie bevechten
Vandaag is het Bevrijdingsdag in Nederland. De wereld staat in brand, democratie staat onder druk in een land dat tot voor kort onze grote bondgenoot was. Mensenrechten zijn voor bepaalde groepen minder waard, ook in Europa. Terwijl hier de protesten tegen extreem-rechts in het centrum van de macht maar matig op gang komen, moest ik teug denken aan Cambodja, 2013.
Ik was daar voor AidsCare (toen nog Untenu geheten) toen Hun Sen besloot dat het wel mooi genoeg was geweest met die verkiezingen en met de oppositie. Dit keer was het anders: liberale oppositieleider Sam Rainsy en vakbondsleider Kim Sokha hadden de handen ineen geslagen en eerstgenoemde was zelfs uit vrijwillige ballingschap teruggekeerd. Hij werd onthaald op de luchthaven door een grote mensenmassa die hem vervolgens naar de stad begeleidde.
Het werd me door het thuisfront heftig ontraden – zeker nadat in het nieuws kwam dat er enkele straten verwijderd van het Vrijheidspark demonstranten waren doodgeschoten door handlangers van het regime. Maar ik móest er heen. Drie dagen lang stond ik tussen het moedige Cambodjaanse volk die dit keer vastbesloten was om de zoveelste aanslag op de democratie niet meer te pikken.
Duizenden mensen uit alle hoeken van het land protesteerden, zongen, dansten. Vóór de democratie, vóór de vrijheid van meningsuiting. Er was maar weinig buitenlandse pers aanwezig dus besloot te blijven komen en zoveel mogelijk te fotograferen en te filmen.
Het mocht niet baten
Klik op het dossier hierboven voor meer blogs over dit onderwerp
In de jaren daarna vonden weer ‘verkiezingen’ plaats. Soms won een moedige oppositiekandidaat een gouverneurspost om die vervolgens door intimidatie of valse aanklachten weer kwijt te raken. Uiteindelijk bleef er geen enkele oppositie meer over. Hun Sen heeft de macht gedeeltelijk overgedragen aan één van zijn zoons en het politieke moorden en het vastzetten van soms zelfs kinderen die al te vrij hun mening uitten op sociale media aan toe.
De EU heeft niet haar tanden laten zien. China heeft meer en meer macht gekregen over het land. En na de COVID-pandemie ben ik niet meer terug geweest. Wat rest is een prachtvolk dat zijn stem nauwelijks nog durft te verheffen tegen auto- en kleptocraten. En dat stemt op deze Bevrijdingsdag tot droefheid.
Vandaag heb ik meer foto’s bewerkt en in het album op photog.nl gepubliceerd. Hieronder een link naar het hele album:
