Vegan Berlijn: Vietnamees & veel meer

Wat zijn in Berlijn goede vegan restaurants? Hoe scheid je het kaf van het koren bij zoveel Vietnamees aanbod? Plus: Soedanese eettentjes en… het dagelijks brood.

Lees hier de andere blogs over vegan eten in Berlijn.

Meelworm 🇩🇪 het dagelijks brood

We zijn (bewust) in Neukölln beland aan de westkant van de stad. In een multiculturele wijk waar Turkse zaken het straatbeeld bepalen. Ook Grindr laat een ander beeld zien van de gay+queer-populatie: opvallend veel Arabische heren, masculiniteit voert de boventoon, met hier en daar een gezellige queer.

Station Boddinstraße van U-Bahn lijn 8 ligt voor de deur, deze lijn brengt je in een klein half uur naar Mitte en Prenzlauer Berg. Maar voor de dagelijkse kost blijf ik liever in de buurt (daar reken ik Kreuzberg voor het gemak ook toe, anders is de vegan keuze niet zo reuze meer).

Het was in Berlijn altijd goed gebruik om elke ochtend naar Bio Company te gaan voor vers brood. Omdat we dit keer langer blijven en elke dag verse broodjes in de papieren kan lopen had ik mijn bakgerief meegenomen. Helaas was er geen oven te bekennen, maar bij toeval liep ik voorbij een bio-volkoren bakkerij. Curieuze naam, want men bakt er ook witte broodjes. En goedkoper. Zo eten we toch elke dag verse broodjes. En ze hebben ook aardig wat keus aan vegan gebak (rabarber-kruimeltaart!).

Tschüsch 🇮🇳 een oude bekende

Eén van mijn eerste bezoekjes aan een vegan restaurant in Berlijn was aan Café Tschüsch (Doei!). Ik was alleen de naam vergeten, een oude foto had ik nog wel (zie hier). Het bleek dus deze te zijn en ook nog eens in ‘mijn’ buurt. Het menu bestaat uit twee bijna identieke delen: dezelfde gerechten vegetarisch én vegan. Misschien dat de curry op het bord aan iets anders doet denken, maar het smaakte heerlijk Er stond een lekker windje buiten (zie foto bovenaan). Dus ik was blij.

Vegan 🇻🇳 Vietnamees

Het is een terugkerend fenomeen op dit blog als het over eten in Berlijn gaat. Voornamelijk in de toeristische gebieden struikel je werkelijk over de Vietnamese restaurants. Slimme Vietnamezen (of Duitsers van Vietnamese afkomst (zie oranje kader hieronder) doen aan diversificatie en openen een vegan Vietnamees restaurant. Nóg slimmer: verzin een naam die in de verste verte niet aan een Vietnamees restaurant doet denken.

Over Vietnamezen in Berlijn schreef ik al eerder (zie.o.a. hier). Over deze bijzondere geschiedenis: “Ooit kwamen Vietnamezen als contractarbeiders naar de DDR. Nu zijn hun kinderen de knapsten van de klas.” Bron: Trouw

Die laatste groep kan positief verrassen, maar kan ook een domper zijn. Deze week was ik in een niet zo rijkelijk met vegan eettentjes bedeelde buurt, maar er was één oase in de woestijn: H2 Be Veggie. Binnen bleek het… u raadt het reeds. Ik had er even genoeg van.

Een dag eerder wilde ik in Kreuzberg eten bij Umami, een Indo-Chinees fusion restaurant. Nu vind je hier niet veel Indonesische en Chinese restaurants, die plek is vergeven. En ik vermoed dat Indo-Chinees anders is dan ons nationaal erfgoed, het Chinees-Indisch restaurant. Ik zal er later wel achter komen, want het was stervensdruk, te druk voor mij om in mijn eentje tussen te zitten. Dus keek ik verder:

Element Five 🇻🇳

En zo belandde ik bij Element Five. Oók Vietnamees, zij het dat deze het tapasmodel hanteren, of zoals dat tegenwoordig in mooi Nederlands heet: shared dining. Lastig delen in je eentje, maar kiezen uit kleine hapjes is altijd leuk. Het zag er niet alleen lekker uit, het wás ook lekker.

Tramy 🇻🇳

Een Vietnamees eettentje in ‘mijn’ buurt dat er bij Happy Cow niet supergoed op stond was Tramy (vegan Vietnamees). Maar ja, wél op loopafstand, en dus wilde ik dat eens met eigen smaakpapillen proeven. Het was er klein en niet druk. Drie luidruchtige Koreaanse meiden zaten een tafeltje verderop. Ze werden even later in het Japans aangesproken door een mijnheer (dat maakte ik eruit op, want ze verstonden er niks van).

Een oudere man deed de bediening en ik verdenk hem ervan ook de kok te zijn, maar waarschijnlijk stond zijn vrouw in de keuken. Hij kwam met mijn bier aanzetten en lachend vroeg hij: “Met alcohol toch?”. Helaas voor hem, ik had zonder besteld.

De loempiatest als voorafje was deels geslaagd: duidelijk in eigen keuken gerold, maar zonder Vietnamese verse kruiden geserveerd. Maar verder best oké. In het hoofdgerecht herkende ik de imitatie-vis van de Aziatische supermarkt aan de Rotterdamse Kruiskade. Het oog wil ook wat, maar het smaakte best goed, zeker voor die prijs. Zie hier het verschil met de niet-toeristische Banh Xeo Saigon, ook betaalbaar, maar daar maken ze hun eigen imitatievlees van seitan. Bovendien gaan Vietnamezen er zelf eten, altijd een goede indicatie voor authenticiteit.

Sanhok 🇻🇳 afhalen om de hoek

De vloer was er spekglad, maar van de vloer hoefde ik gelukkig niet te eten. Het was best te doen voor een afhaalmaaltijd, en ik proefde zelfs hier en daar verse kruiden. Tot zover Vietnam.

Han West 🌏 afhalen of eten bij de buren

We hadden al eens geproefd van het eten van Han West, een afhaalloket in een woonstraat vlakbij voormalig vliegveld Tempelhof. Ze hebben een goeie afspraak met het café een deur verder (het was erg leuk toen). Ik gaf ze nog een kans, want ik was heel benieuwd naar hun vegan Sichuan chicken. Eerst maar wat positiefs: Duitsers en friet, dat werkt vaak niet. Maar bij Han West wel.

Nu heb ik thuis een aardige verzameling kruiden, waaronder Sichuan peper. En die smaakt heel apart, je moet ervan houden. Het overheerst snel. Pas na de derde slok water drong het door. Het is heel vreemd maar als je te veel gebruikt (vermoed ik) doet dat iets met je smaakpapillen als je water drinkt (Wikipedia bevestigt mijn lezing). Het was te veel en de smaak was zó overheersend dat het me ging tegenstaan. Het overkomt me niet vaak, maar ik kreeg het niet weg.

Sahara Imbiss 🇸🇩 Soedanese Imbiss

Er is nog een groep eethuisjes die je op steeds meer plekken tegenkomt: de Soedanese Imbiss. De gerechten hebben wat weg van de midden-oosterse keuken: falafel, haloumi, kip, maar ook tofu. En over de falafel gaat dan pindasaus. De reden waarom ik er geen foto van heb: het broodje zag eruit als een oorlogsgebied. Je vindt de Soedanese eettentjes onder namen als Khartoum, Dar, Basma, Nil en Sahara dus. En ze zijn razend populair.

Café Pilz 🇮🇱 de Levant op je bord

De overgrootvader van Anton Pilz had in Tel Aviv-Jaffa ook al een Café Pilz. En nu hier, een paar straten verder heeft zijn achterkleinkind er één geopend. Alles is vegan, zei hij me toen ik naar de groene crème bij de (overheerlijke) ovenaardappeltjes vroeg. Dit bleek een eigen vegan variant te zijn van een dip waarvan ik de naam kwijt ben. In ieder geval nu op basis van sojabonen en koriander. Ik kom er nog wel achter want hun hemelse hummus moet ik natuurlijk nog proeven.

Voor aubergine ben ik altijd te porren en op aanraden van de superaardige jongedame (kleine communicatiestoornis, ik dacht dat mijn Duits te slecht was, maar ze sprak helemaal geen Duits 😅) nam ik de koude aubergine (met o.a. tomatenzaadjes). Er zijn maar weinig momenten dat ik inwendig juich over zoveel lekkere smaken in mijn mond. Dit was er eentje. Alles klopte. Ook het nog warme broodje was zó mals. Ze zitten op Instagram, hier. En reserveren is zeker ’s avonds en in de weekeinden aan te raden (hier). Ik neem manlief snel mee naar Café Pilz, dan kunnen we meer hapjes bestellen en van alles wat proeven!