Zusters in Berlijn: leer & fetisj en queer art. Donderdag: Mr. Leather en een expositie in een voormalige vrouwengevangenis.
Hollands Glorie in Berlijn
Een paar dagen voor vertrek naar Berlijn kreeg ik een berichtje van Sr. Mary Read uit Poznan: Mr. Leather Netherlands was in Polen en vroeg zich af waarom er in Nederland geen Zusters waren. Lang verhaal kort: Zuster Clementia en Mr. Leather Netherlands (in het dagelijks leven Mees Vries) werden digitaal aan elkaar voorgesteld en zo vernam ik dat hij deze week óók in Berlijn zou zijn.
Toen ik woensdagavond Sr. Agnetha-Maria escorteerde en we nog even in Segunda Casa belandden, zag ik daar een bekend gezicht aan de bar. Ik had het goed gezien, en zo ontmoeten we elkaar ook in het echt. Het leek hem erg leuk als ik af en toe mijn opwachting zou maken bij een activiteit in de leerscene in Nederland. Onder voorbehoud van energie en schminkgelegenheid wil ik dat graag doen natuurlijk. Wordt vervolgd.
De Zusters en de leerscene
Wat doen die zusters toch telkens bij evenementen in de leer- en fetisj-scene vraagt u zich wellicht af. Sommige van mijn Berlijnse zusters dragen ook graag een lederen tenue. De Zusters worden ook vaak gevaagd ergens aanwezig te zijn en soms ondersteunen we als vrijwilliger evenementen in leer- en fetisj-sferen..
Nu wil het toeval dat deze week ook de verkiezing van Mr. leather Berlin 2025 plaatsvindt en Sr. BarBitchKa (BBK) kandidaat is (in zijn burgerlijke staat). U ziet hem op de foto hierboven rechts naast me staan. Er vinden deze week veel evenementen plaats waarvoor de Zusters voor zijn uitgenodigd. Zelf kan ik niet overal bij zijn, maar de presentatie van de kandidaten wilde ik niet missen. Temeer omdat Stefan (zijn burgerlijke naam) ook mijn gastheer is. Op de foto ziet u ook nog St. Agnetha-maria, Mr. Fetish Finland en de andere kandidaat Mr. leather Berlin.
Queer art in The Knast
Van een heel andere orde was de volgende afspraak in een voormalige vrouwengevangenis, thans The Knast genaamd. Dat worden zo’n vier maal per jaar exposities georganiseerd, vaak met een queer thema. Zo ook dit keer: Primal Matters. Elke cel was toebedeeld aan een kunstenaar die er werk tentoonstelde.
Nu zei de organisator dat ze wat meer wilden dan piemels alleen. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het aantal blote piemels niet op de vingers van één hand te tellen was. Maar aangezien de Zusters niet zo in zonden en zelfstigma geloven (sterker nog, die bestrijden we), zagen we dat graag door de vingers.
Sr. Dimont (hieronder links op de foto en ook bovenaan dit blog te zien) was ons voorgegaan. Aangezien de eerste activiteit grandioos uitliep. De galerie telde drie verdiepingen vol queer art, en er was veel mooie kunst te zien. Er draaide een dj, een jongen werd in de touwen gedraaid en opgehangen en weer een ander zat naakt te poseren.
Nederlanders vind je overal (en je hoort het ook meteen), dus de eerste gevangeniscel was het al raak. Even verderop werd ik in het Nederlands aangesproken door een geboren Antwerpenaar.
Niet veel later werd ik door een leeftijdsgenoot bij de arm genomen en verzocht in een rustige cel te vertellen over wie en wat we zijn. Een Berlijnse nicht en hij was ons nog nooit tegengekomen. Dat is niet zo heel vreemd, als je niet in de scene verkeert en bijvoorbeeld in Lichterfelde woont. Hij was zeer geïnteresseerd en in mijn beste Duits – dat na een zware dag wel tekenen van roest begon te vertonen – heb ik hem uitvoerig kond gedaan van onze wereldwijde orde.
