Twijfelen

Twijfelen
twijfelen, Phnom Penh, Cambodja,

Mooi woord. Ook de basis van een afgewogen besluit. Wie niet durft te twijfelen komt niet snel tot nieuwe inzichten. Wat dat betreft heb ik in Cambodja al een goed verblijf achter de rug. Maar aan die conclusie twijfel ik ook nog even.

Familie

Alles begint bij de basis. Wat dat betreft heb ik geluk dat ik een partner heb die me de vrijheid gunt dit soort reizen te ondernemen. Maar wat me voor vertrek en tijdens het verblijf het meest deed twijfelen was de situatie in de familie. Al een jaar of twee rollen we van de ene ongewisse situatie in de andere. Twee jaar geleden ben ik er al eens vervroegd voor terug gekomen. Achteraf – en gelukkig – had het niet gehoeven.

Aan ziekte wen je geleidelijk, en zo zorgt gewenning er ook voor dat je nu andere beslissingen neemt dan dat je voorheen. Deze reis is twee keer uitgesteld, en toen ik eenmaal in Phnom Penh was ontstond er weer een situatie waarin ik twijfelde of ik moest blijven of teruggaan.

Met de wijsheid achteraf kan ik zeggen dat het een goed besluit was om te blijven. Maar ook alleen maar omdat de riskante operatie bij mijn vader goed afgelopen is. Hij ligt nog in het ziekenhuis, maar op alle fronten was het een geslaagde ingreep. En toch blijf ik twijfelen. De belasting voor mijn zus en mijn moeder proef ik door de gesprekken heen.

Mijnenveld

Een ander vlak waar het twijfelen heeft toegeslagen is de samenwerking die probeer op te zetten met organisaties hier. Grootste punt van twijfel is of ik niet ergens een afslag gemist heb, of dat ik soms te hoge eisen stel.

De afgelopen weken heb ik veel energie gestoken in overleggen met een grote organisatie, en het terugkoppelen naar het bestuur in Nederland. Dat laatste is nieuw voor Untenu, want voorheen ging ik mijn eigen gang. Dat had zo zijn voordelen. Maar nu heb ik al twee keer instemming moeten vragen met een koerswijziging en nog is er geen overeenstemming met KHANA, de grote hiv-NGO hier. En grote kans dat ik later vandaag terug moet koppelen dat het niks wordt.

Kort samengevat komt het erop neer dat de grote club wel voor ons noodhulp wil afhandelen, maar niet het deposito wil gebruiken om geld over te maken naar kleinere organisaties die ook zaken aanleveren. Eén van die kleinere organisaties is de BC (National MSM & TG Network). Die is gelieerd aan KHANA. Maar KHANA wil niet dat de BC zelfstandig zaken afhandelt.

[tweetthis hidden_hashtags=”#discrimineren” display_mode=”box”]

Ik wil natuurlijk niet discrimineren, maar…

[/tweetthis]

Mijn twijfel is tweeledig: KHANA is heeft de zaken financieel goed op orde, maar heeft als hiv-organisatie naar mijn mening te weinig affiniteit met onze doelgroep LHBT’s en daarnaast bestaat het personeel grotendeels uit hiv-negatieve hetero’s. Ik wil natuurlijk niet discrimineren, maar…

Tweede punt van twijfel betreft de BC: deze homo- en transgenderorganisatie heeft de beste intenties, maar is niet professioneel. Zowel KHANA als Untenu hebben de intentie hierin verandering te brengen. Maar voor ons geldt voorlopig dat noodhulp prioriteit heeft, gezien de beschikbare financiële middelen. We zijn er allemaal mee gebaat dat LHBT-organisaties in staat zijn om hun doelgroep goed te vertegenwoordigen en hun organisaties goed te leiden.

Maar een bijeenkomst met de kerngroep van de BC die ik had belegd om de eventuele samenwerking te bespreken gaf een aardige inkijk in het functioneren. Ik zeg dit nog netjes.

Zoals gebruikelijk hier betaal je aan arme deelnemers van zo’n bijeenkomst een kleine vergoeding ter tegemoetkoming van kosten. Ik wist dat een paar deelnemers naar Cambodjaanse begrippen beslist niet arm waren, ook niet stinkend rijk, maar gezien ons budget – en na advies van een doorgewinterde expat hier – sprak ik af dat alleen de vier arme deelnemers USD 5,- zouden krijgen. Toen het punt van uitbetalen was aangebroken probeerde de niet-arme deelnemer met wie ik deze afspraak had gemaakt om alsnog iedereen geld te geven. En een andere niet-arme deelnemer – die goed werk voor ons had verricht – trok een zielig gezicht en onder het mom van  ‘maar ik ben ook maar een vrijwilliger’ en begon te zeuren om USD 5,-.

[tweetthis display_mode=”box”]Allemaal Eerste Wereldproblemen[/tweetthis]

Dit voorval, en de gretigheid waarmee men voorstelde het deposito bij hen te stallen bracht mij ernstig aan het twijfelen. Ik zag de dollartekens in de ogen.

Natuurlijk: net als het vegetarisch restaurant waar ik dagelijks mijn ontbijtje nuttigde, dat plotseling vlees begon te verkopen waardoor ik mijn ochtendheil voortaan elders zocht: allemaal eerste wereldproblemen zoals een doorgewinterde westerse expat mij voorspiegelde.

Hoe nu verder?

Ik bevind me nu in een situatie waarin ik veel energie heb gestoken in overleg, maar nog niets voor elkaar heb. Een situatie waarin ik straks aan het bestuur mag uitleggen waarom – ondanks bezwaren – er toch doorgewerkt moet worden. Wellicht zelfs met de BC. Want niet alles is zwart-wit. En onze Nederlandse manier van werken is nu eenmaal niet te kopiëren naar Cambodja.

Ondertussen twijfel ik nog even verder, want het bijltje erbij neer gooien nu we in Nederland eindelijk alles op orde hebben is geen optie. Want ik begrijp wel dat er nog hulp genoeg nodig is. Het is wel zaak dat die verzoeken ons gaan bereiken. En daarvoor hebben we lokale organisaties nodig. Cirkel, rond, etc.

Geen twijfel mogelijk

Waar geen twijfelen aan is, is dat ik me hier nog steeds thuis voel. Ondanks alle trivia, de armoede. Ondanks of misschien wel juist omdat je soms door mensen zo verrast wordt, blijft het een mooi land.

Een grappig voorbeeld: tijdens de bijeenkomst bij mij thuis hoorde ik plots de douche klateren. Eén van de deelnemers had de gelegenheid te baat genomen eens lekker te douchen. Zonder te vragen overigens, maar dat maakte me niks uit.

Soviet ambulance
Minder leuke verrassing eergisteren: vriend van me belde in paniek op: had een ongeluk op de brommer gehad, of ik naar de diepe snijwond in zijn grote teen wilde kijken. Dat krijg je ervan met teenslippers een brommer. Ik ben verre van een verpleger, maar heb wel een EHBO-pakketje bij. Dus als een ware Florence Nighingale kookte ik water uit, maakte de wond schoon en verbond hem. Zag er knap uit vond ik.

Tussendoor moest ik het drama van echt onderscheiden: “Ik heb geen gevoel meer in mijn voet”. Even kietelen leerde dat hij erg moest lachen. Die zenuwen werkten nog. Toch sloeg de twijfel toe toen ik gistermorgen bij Khmer-les zat en het onderwerp ‘ziekenhuis’ was. Die wond was wel erg diep. Ik heb hem meegenomen naar het ziekenhuis in de buurt. Resultaat: hechtingen en een Tetanus-injectie.

Ik heb in ieder geval op dat vlak mijn punten weer verdiend. Nu de rest nog.

 

Foto’s uit het album ‘Phnom Penh‘ op flickr.com/ronvanzeeland.

This Post Has 2 Comments

  1. Terechte twijfel, dunkt me, gezien de omstandigheden die je schetst. Maar ik heb er veel vertrouwen in, dat je tot een wijs besluit zult komen.
    En verder vraag ik mij vertwijfeld af, hoe Florence Nightingale (met ’t’) water uitkookt. Water uitkookt…, water úítkookt?! Hoe dan? Daardoor raak ik van de kook…

  2. Hoi Ron
    Ikhoop dat alles goed gaat. Ik had jje een tijdje terug gebeld maar je teelefoon deed raar. Nu bedacht ik vanmorgen zo kan ik ook even wat van me laten horen.
    Ik lees nu dat het goedgelukt is met de operatie van je vader. Gelukkig. Het is laat maar ook nog gefeliciteerd met je verjaardag.
    Hier zijn niet zoveel nieuwe dingen behalve dan mijn nieuwe hond Guanyin.
    Zij heeft ook een haat/liede verhouding met omputers net als ik.Ze heeft er inmiddels 2 gemold door de kabels door te bijten.
    De opleiding tot hulphond gaat wel goed.
    Met mijn zus gaat het helaas niet goed. Haar tumoren zijn aan het groeien. Gelukkig zitten ze op een plaats waar ze nog geen pijn veroorzaken.
    Het ga je goed
    Paula

Geef een reactie