Star Kampuchea: en nu?

Eergisteren gedineerd met collega en bestuurslid van Star Kampuchea, gisteren voor mezelf conclusies getrokken, vandaag de directeur gesproken.

Op de foto boven: verkiezingscampagemateriaal van de CPP vervoerd met de tuktuk.

Wat mensen koppelen

Het weekeinde was productiever dan de werkweek. Zaterdag heb ik mijn Duitse collega voorgesteld aan het Filipijnse bestuurslid. Die twee werden door de directeur angstvallig uit elkaar gehouden. Logisch, want ze vertellen beiden hetzelfde verhaal, en dat is niet in haar belang. Reden om samen te dineren was om voor mezelf vast te stellen of er enig perspectief is om verder te werken bij Star Kampuchea.

Omdat de twee dames zo veel te delen hadden, was luisteren voor mij al voldoende om te leren dat de situatie nog erger is dan dat ik uit de officiële stukken kon opmaken. Zo hoorde ik vertrouwelijke informatie dat er dit jaar een groot financieel probleem dreigt (iets wat creatief is opgelost door te goochelen met cijfers) en dat van het beetje geld dat is uitgegeven aan projecten er nog een deel moet worden teruggestort omdat het niet is uitgegeven.

Voor mezelf is het duidelijk dat het minimale resultaat dat ik uit mijn exercitie kan behalen is om het bestuur te overtuigen van de noodzaak tot hervormingen. Daar richt ik nu mijn pijlen op. En voor de rest besloot ik gisteren om me niet langer bezig te laten houden met triviale zaken als interne regelingen, een stuk geduldig papier dat er enkel is omdat de donoren dat willen.

Terzijde: fietspanne

Afijn, nadat ik vanochtend eerst de buitenband van het voorwiel van mijn fiets heb laten vervangen ben ik doorgefietst naar Star Kampuchea. Het leek of ik een schildpad bereed i.p.v. een fiets en omdat de buitenband vervaarlijke scheuren vertoonde durfde men op straat de voorband nauwelijks op te pompen. Nu heb ik wel een goed adresje gevonden hier vlakbij, want dit echtpaar van tegen de zestig oliede ook nog eens alles wat nodig was en stelde als eersten ook de handremmen af, waardoor ik voortaan niet meer op de band, maar op de velg rem. Maar dit alles geheel terzijde.

De directeur van Star Kampuchea

De directeur vroeg of ik om 11.00 uur tijd had voor een gesprek, maar omdat ik mijn laptop niet had meegenomen vanwege mijn voornemen, wilde ik meteen een gesprek. Bovendien waren plots weer alle vrijwilligers aanwezig en omdat één bureau vorige week was geconfisceerd, zat een jongedame nu prinsesheerlijk achter ‘mijn’ bureau. Je kan ook niet een uurtje wegblijven.

Ik heb de directeur op de meest charmant mogelijke wijze uitgelegd dat ik geen heil zag in het lezen van de stapel documenten die ze me had gegeven omdat het mij al lang duidelijk was hoe de organisatie ervoor stond. Ik heb er bij haar op aangedrongen z.s.m. de Raad van Bestuur bijeen te roepen waar ik mijn aanbevelingen kon toelichten. En dat interne regels mij op dit moment niet de prioriteit leken van Star Kampuchea. Daarnaast heb ik nogmaals duidelijk gemaakt dat ik geen fondsenwerver ben, en het onder de gegeven omstandigheden ook niet zal worden.

Goed, om te beginnen sprak ze de hoop uit dat de leden van de Raad van Bestuur mijn aanbevelingen zouden lezen en vervolgens wilde ze een executive management bijeenkomst beleggen waarop mijn aanbevelingen konden worden besproken. Daar schieten we dus niks mee op. Het ziet ernaar uit dat ze met mij dezelfde strategie hanteert als bij de Duitse en de Filipijnse. Hou me vooral uit de buurt van het bestuur, ze zouden toch eens ontvankelijk zijn voor mijn verhaal.

Tijd voor reflectie

Mijn laatste poging zal er vandaag uit bestaan om de Filipijnse ervan te overtuigen z.s.m., en wel voor mijn vertrek een bestuursvergadering te laten beleggen. Zo niet dan is de executive management bijeenkomst het laatste wat ik doe voor die club. Vanwege iets met een dood paard.

Vooruitlopend op de conclusies die ik trek op mijn verblijf in Cambodja kan ik alvast melden (want die vragen krijg ik nu al geregeld) dat ik los van de inhoudelijk weinig productieve resultaten, ik ontzettend veel geleerd heb van deze tijd. Ik weet meer over hoe een ontwikkelingsland functioneert, ik weet tegen welke grenzen je aanloopt en welke (on)mogelijkheden er zijn. Dat hoef ik een eventueel volgende keer niet meer te uit te vinden, die bagage neem ik mee. Maar daarover later meer.

Ik ga me nu richten op het ontmoeten van andere mensen die me helpen een idee te krijgen van wat ik hier in de toekomst zou kunnen betekenen. En misschien af en toe ene uitstapje doen.

PS: Ik hoor zojuist (16.15 uur lokale tijd) dat één van de chauffeurs van Star Kampuchea onverwachts is overleden. De hele (betaalde) staf is de komende dagen de provincie in voor de begrafenis.