Spacecake

De week eindigde in stijl: neef kwam logeren en bracht spacecake mee. Oompje voor het eerst van zijn leven stoned?

Ome Ronnie aan de spacecake

Als men me uit oprechte belangstelling vraagt hoe het nu met me gaat, dan antwoord ik in alle eerlijkheid: “Best goed eigenlijk”. Het waren geen saaie weken, verdriet, adrenaline, gezondheid, het kwam allemaal voorbij. Maar ook moois passeerde. Deze week viel één puzzelstukje op zijn plaats, een neef waarvan ik altijd had gevoeld dat ik die weer zou zien, kwam op visite.

Kinderen zijn altijd de sjaak als volwassenen het onderling niet meer redden. Zo ook hij, maar wat een rijkdom als het na al die jaren goed voelt om elkaar weer te zien en het contact is hersteld.

Vrijdag kon ik óók mijn nicht een knuffel geven, aan de keukentafel hebben we weer eens goed bijgepraat. Alleen directe familie mag voorlopig dicht in de buurt komen. Maar daaraan deze week geen gebrek, want gisteravond belde haar broer: “Kan ik nu langskomen?” Dat was voor mij uiteraard geen vraag.

Er was nog iets waar ik niet onderuit kwam: neef had spacecake meegenomen en de oompjes moesten eraan geloven.

Weeë wietlucht

Voor zijn verjaardag hadden we een half jaar geleden bij een vriend een spacecake besteld. Bij wijze van grap. Maar het één haalt het ander uit en voor ik het wist was het eruit gefloept dat ik het wel eens wilde proberen. Het zit zo: ik rook niet, mijn luchtpijp blokkeert als ik rook probeer te inhaleren. Maar het gevoel van wiet wilde ik wél eens ervaren.

Ook ik heb uiteraard mijn zwakheden, maar qua eten en drinken ben ik vrij sobertjes: geen alcohol, plantaardig dieet en qua pilletjes sla ik enkel mijn medicijnen achterover. Ik heb – naast alcohol – werkelijk waar nog nooit een ander verdovend middel geprobeerd. Niet uit preutsheid, maar gewoon. Ik heb zonder ook wel lol.

Maar wiet bleef trekken. De weeë, zoete geur doet me altijd denken aan de weekeinden in Rotterdam. Vanuit de Witte de Withstraat liep ik altijd via het Eendrachtsplein naar het station. Die weeë wietlucht die er hing ben ik altijd blijven associëren met die periode in het Rotterdam van de jaren negentig..

Komt er nog wat van?

Gisteren was het dan zover, neef legde de drie plakjes die hij bij de coffeeshop had gescoord op de keukentafel. “Eerst het avondeten en een half uur later kleine hapjes van de cake nemen. En goed kauwen.” doceerde mijn doorgewinterde neef. Het zou daarna nog wel even duren voordat ik iets zou gaan voelen. Als ik sneller effect wil moest ik op het balkon ook maar een paar hijsjes smoken, grapte hij. Wetend dat die spacecake het hoogst haalbare was.

Manlief – liefhebber van zoet gebak – hield zich niet aan de instructies en zijn plakje spacecake verdween in in een mum van tijd.

Tja, wat doe je dan in afwachting van het stoned worden?

Neef had wel een Netflix-suggestie: Big Mouth. Als ik al bang was om een avondvullende huilbui te krijgen, dan was dit genoeg voor het tegenovergestelde. Ik denk (maar neem de proef nog nuchter op de som) dat de spacecake al wat begon te werken, want ik lag al meteen in een lachstuip om Big Mouth. In de jaren negentig werden vrouwentepels nog geblokt in Amerikaanse series, maar wat ik in deze cartoon voorbij zag komen… kortom: van harte aanbevolen.

Stoned

spacecake stoned wiet

De sensatie alleen al van bewegen en in vertraging dezelfde beweging herbeleven was bijzonder. Opstaan uit de luie stoel was een uitdaging. Ik hield me vast aan de bezwering van mijn neef dat het verder wel mee zou vallen.

In tijden heb ik niet meer zó intens gelachen. Dat hield niet meer op toen we naar bed gingen. Toen was het wel duidelijk dat de spacecake zijn werk had gedaan. Tandenpoetsen was nog nooit zo apart en duurde niet eerder zo lang. Op het toilet kreeg ik weer een lachstuip om niks, het leek wel een goedkope soap, zo eentje waarvoor ik normaal mijn neus voor ophaal. Het geringste was genoeg voor nog meer slappe lach.

Eenmaal op bed werd ik wat rustiger, maar ik vroeg me wel af:

Is lachen onder invloed net zo gezond als een nuchtere lachbui?

Toen ik mijn ogen dicht deed draaide een multicolor palet van abstracte vormen aan mij voorbij. Maar het was goed te hebben. Geluiden van buren die een op een balkon aan het praten (en roken) waren, kwamen gedempt binnen, alsof ik ook mijn hoofd tegen geluid geïsoleerd was. Eigenlijk was dat wel lekker. Net zoals uitslapen tot kwart over zeven.

En nu maar hopen dat ik morgenvroeg geen filmpje in de familie-appgroep zie verschijnen.


Geef een reactie