Spacecake 2.0

Na een eerste goeie ervaring, nam ik nog eens een stukje spacecake. Zo’n heerlijke slappe-lach-bui kan nooit kwaad en een keer uitslapen was ook wel weer eens fijn. Helaas.

Neef mocht een week niet roken – en dus niet blowen – en door de pijn en gezwollen kaak kon hij zich niet buitenshuis vertonen. En zo trok ik sinds een aantal dagen van coffeeshop naar coffeeshop alwaar ik telkenmale het deksel op de neus kreeg: geen spacecake. Uiteindelijk besloot ik een eindje om te lopen en toen de aardige jongedame me de doosjes overhandigde en me smakelijk eten (of veel plezier) wenste, zei ik: Ik zal het doorgeven, het is niet voor mij hoor!”

Neef drong wat aan, met tweeën is toch gezelliger, en toegegeven: de eerste keer was een erg prettige ervaring. Veel gelachen en heerlijk geslapen. Omdat ik volgens neef niet echt stoned was geweest, zou ik het nog een keer meten proberen voor het echte gevoel. Hoe stoned zijn dan voelde kon hij echter niet onder woorden brengen. Dus misschien was ik toch wel stoned geweest.

Moeten is dwang, maar ik was om. Ik kon wel een lange nachtrust gebruiken.

Een half plakje spacecake

Want ik ben van de voorzichtige. En een controle freak. Gooische Vrouwen moest dit keer de slappe lach opwekken. Dat lukte maar deels, meer van tante Cor had wellicht geholpen.

Kennelijk was mijn eerste poging spacecake van een minder sterkere soort, want deze kwam sneller binnen. En ik voelde ook vrij spoedig dat het niet goed ging. Aanvankelijk voelde ik een beetje negativiteit. Ik merkte dat ik langzaam een beetje controle over mijn lijf en leden kwijt begon te raken.

Dit was dus de tweede en tegelijk de laatste keer. Ik had wat je noemt een bad trip. Langzaamaan voelde ik me zwaar worden, kreeg minder controle over mijn handelingen. Dat wil zeggen: niets lukte meer. Opstaan niet, mijn arm optillen niet. En op een gegeven moment dacht ik zelfs dat ik het in mijn broek had gedaan.

Ik zag alle kamers van het huis los van elkaar voor mijn ogen zweven. Pas nadat manlief me op bed had gelegd en het licht had uitgedaan, eindigde vrij abrupt alle ellendigen waanbeelden en viel ik in een diepe slaap.

Waarschuwing

Ten overvloede: doe dit niet als je heftig reageert op geestverruimende middelen. Ooit kreeg ik in het ziekenhuis een ‘pammetje‘ om rustiger te worden teneinde de behandeling te kunnen voortzetten. Eenmaal buiten op een terras aan de Witte de Withstraat zag ik de auto’s voorbij zweven. Door de lucht. Enfin, lees hier meer over spacecake, en bezint eer ge begint!

This Post Has 3 Comments

  1. En hoe liep dit af?
    En hoezo kreeg je steeds ‘nee’ te horen, totdat je besloot ‘ene endje om te lopen’/
    Kortom: vragen!

    1. Ik ben door Cees mijn bed ingehesen, toen ik eenmaal lag – en het licht uitging – werd ik rustig en sliep ik erg goed. Maar die nachtrust woog geenszins op tegen de ronduit nare ervaring.

      Bij de dichtstbijzijnde coffeeshop waar spacecake op het menu staat was het telkens uitverkocht, en de andere coffeeshops hadden sowieso geen spacecake. Vandaar dat ik ‘een’ eindje om moest lopen voor twee plakjes cake.

  2. Vervelend. Ooit ook eens een vervelende ervaring met zoiets gehad (op een pizza) in het door jou zo geliefde Cambodja.

Geef een reactie