Hiv-Week Rotterdam 2016

Gepubliceerd op 1 reactie 7 minuten leestijd 666 x bekeken

Het was de Wereld Aids Dag met de meeste activiteiten tot nu toe, verspreid over 8 dagen. Een dikke Rotterdamse Hiv-Week eigenlijk. Met als hoogtepunt de publieksactiviteit op 1 december zelf.

Hiv-Week Rotterdam

De aanloop naar Wereld Aids Dag Rotterdam (WAD010) 2016 begon voortvarend in maart 2016. Maar door de wisselingen van coördinator van WAD010 ging de vaart er wat uit. Dat werd weer ruimschoots ingehaald toen Karlijn Bunnig als nieuwe medewerker geestelijk verzorger, tevens coördinator van WAD010, was aangesteld. Ze introduceerde op 1 december de term Rotterdamse Hiv-Week, omdat er in acht dagen tijd zoveel activiteiten werden georganiseerd. Ik behandel hier enkel de zaken waar ik bij betrokken ben, dus als je de Hiv-Borrel en de dialoogtafel mist bijvoorbeeld, dan ligt het daar aan.

Optreden in gay sauna

Zarah Meander & Sheilla Bijoux traden samen met ‘dokter’ Jörgen van Poz & Proud op in gay sauna Finland met een aangepast programma i.h.k.v. WAD010. De organisatie was technisch en zo niet optimaal, maar er waren desalniettemin vragen uit het publiek n.a.v. onze liedjes ‘Pak me’ (zeg maar: het SOA-lied) en PrEP!. Condoompropaganda versus condoomloze preventie dus. Nu is Jörgen net zo min een dokter als Meander & Bijoux dames zijn, maar het ging om het idee: informatie geven over hiv, SOA’s en hoe je e.e.a. kan voorkomen.

En de combinatie werkte goed, het lichtere werk kwam van de dames en de medische vragen werden doorgeschoven naar Jörgen en dat ging prima en nog leuk ook. Er was iemand uit Wageningen gekomen en iemand uit Amsterdam, speciaal voor dit optreden. Al met al positief en niet te vergeten: een mooie opbrengst voor Untenu.

Wereld Aids Dag

Dé dag natuurlijk waarop alles en iedereen samenkomt. Laat ik eerst zeggen dat het wederom een groot succes was. Ik had eerder geopperd om FunX FM te vragen of ze konden uitzenden vanaf de lokatie aan de Hoogstraat, dan hadden we meteen muziek. Dat lukte niet, maar dit was minstens zo goed. FunX had een jeep van waaruit muziek werd afgespeeld, en een ploeg vrijwilligers mee die mensen op straat aansprak, tasjes uitdeelde, en mensen- vooral jongeren van allerlei afkomst – naar de testbus dirigeerde. In de dagen voorafgaand was er al uitgebreid aandacht aan WAD010 besteed. Dit overtrof alle verwachtingen.

We hadden sowieso niet te klagen over media-aandacht want diverse radiostations besteedden dit jaar aandacht aan WAD010 (zie ook de interviews die ik gaf). Het mooie van Rotterdam vind ik dat zo’n dag op straat alle negatieve vooroordelen over onze Rotterdammers logenstraft. Mensen van alle achtergronden zijn geïnteresseerd, komen aan de kraam, geven soms geld in de donatiedoos van Untenu.

Dit jaar deden ook voor het eerst meerdere mensen die leven met hiv mee, en dat was super. Niet over ons, maar met ons! Het leukste onderdeel is eigenlijk de straat op gaan en mensen aanspreken. Veel toeristen dit jaar, dat viel op, want er lag weer een cruiseschip. Ook opvallend: bij het uitdelen van de tasjes merkte ik dat veel mensen aanvankelijk afhoudend reageren omdat ze al die straatmarketeers beu zijn die hen van alles willen aansmeren. “Gratis? En dan moet ik dalijk alsnog dokken?”.

Er zijn (als ik het goed heb) 48 mensen op hiv getest: en iedereen had een positieve uitslag (hiv-negatief dus)!

De dag is afgesloten met de prachtige film ‘Who is gonna love me now?‘. De film wordt elk jaar door COC Rotterdam aangeboden. Maar niet nadat we met een aantal medewerkers samen hebben gegeten. Een mooie en ontroerende afsluiting van een prachtige dag. Die film kwam behoorlijk binnen.

De mooiste ontmoetingen

Mijn moeder is actief bij een organisatie.

Ik herkende haar van de foto’s op Facebook van haar trotse moeder, dus het was niet eens zo’n heel grote gok om de mooie dochter van Gloria Summerville van Het Rode Lint te herkennen 😉

Arab?

Vermoedelijk een vluchteling uit Syrië, meer kon ik er niet van bakken helaas. Er was op dat moment nog geen Arabisch sprekende vrijwilliger aanwezig en wat ik ook uit mijn hoge hoed toverde: condoom, hiv en aids, het zei hem niets. Zonde.

Mijn zoon is in 1991 aan Aids overleden.

Ja, die zag ik even niet aankomen en dat hakte er wel in. Ik sprak de familie aan en het eerste wat ze zeiden was dat ze al elke maand geld gaven aan het Aids Fonds. Toen ik zei dat wij alleen maar dingen wilden geven, en niet om geld vroegen, kwam meteen die zin: “Mijn zoon is in 1991 aan Aids overleden”. Daar sta je dan. We hadden een mooi gesprek over hiv toen en nu. Dan merk je wel de toegevoegde waarde van mensen die uit eigen ervaring kunnen putten.

 Mag ik je telefoonnummer?

Vroeg de FunX-meid aan een hunk die ik aan mijn kraam had en maar niet kon overtuigen om zich te laten testen. Zo stoer als hij was bleek hij een klein hartje te hebben. De FunX-meid had zich wél laten testen en toen de jongen ten lange lesten vroeg: “Maar doet dat dan zeer, zo’n prik?”, was het een kwestie van inkoppen. “Je wilt toch niet zeggen dat je bang bent voor een prikje in je vinger?!” zei ik. En weg was hij, naar de GGD-bus.

Je bent in mijn gedachten vanavond.

Zei de oude dame terwijl ze mijn handen opwarmde met de hare. Dat er een condoom in de tas zat vertelde ik maar niet, er zat ook voldoende leesvoer in.

O, ik wil me wel laten testen

Nee, mam, echt?!

Moeder en dochter spreek ik aan en ik leg uit wat we hier doen vandaag. Altijd inschatten wat de verhoudingen en leeftijden zijn, maar ik besloot ze ook op de testbus te wijzen. Waarop de moeder aangaf dat wel te willen. Tot consternatie van de dochter. Toen ik vroeg of zij zich wilde laten testen, hoefde ze niet, ze was namelijk gezond. “Heb jij geen seks dan?” was mijn toch wel gewaagde vraag. “Euh.. nee”, zei ze. “Elke week!” verbeterde moeders. En hup daar gingen ze samen de GGD-bus in.

Als ik later met mijn vrouw trouw, moet dat dan ook?

Ik vermeld hier bewust zo min mogelijk de achtergrond van de sprekers, omdat het er eigenlijk niet toe doet. Dit waren Turks-Nederlandse jochies van naar schatting een jaar of 12. Branieschoppertjes, condooms meenemen. Mag uiteraard. “Maar hebben jullie ze al nodig?” Je probeert wat, om in gesprek te geraken. En terwijl de anderen naar de FunX-jeep liepen, draalde er eentje. Beet. En toen die vraag. En ik kon vertellen dat je nooit van elkaar weet wat je voor je huwelijk hebt uitgespookt. Ik denk dat het binnenkwam. Ik hoop het.

Weet je, in mijn cultuur ben je als meisje meteen een sletje als je seks hebt.

Dat kan wel zo wezen, en zij weet natuurlijk als geen ander hoe het er in haar cultuur aan toe gaat. Maar dat wil niet zeggen dat het goed is dat jongens met hun seksuele escapades een echte vent zijn en meisjes die hetzelfde doen het predikaat ‘sletje’ krijgen. In de kraam lagen ook lolly’s dus ik kon het niet laten toen ik haar daar weer zag. “Hier een lolly, dan kan je likken zonder meteen een sletje te zijn”. Gelukkig kon het grapje door de beugel. Voordeel als je homo bent denk ik. Kan je soms nét wat meer zeggen tegen meiden.

Wij doen heel veel SOA-testen in onze praktijk.

Een moeder met dochter en baby-kleindochter begonnen meteen een gesprek over veilig vrijen, de kosten van soa-testen voor sommigen, drempels opwerpen, doen wat werkt. En gelukkig waren we het erover eens dat morele bezwaren geen rol mogen spelen als het helpt hiv- en andere soa-besmettingen te voorkomen. Zoals PrEP bijvoorbeeld. Kortom: doen wat werkt. Ook in hun huisartsenpraktijk.

 

Cambodjaans Hiv-diner & ‘Karma?’

Cooking #Khmer dinner for #Untenu Foundation on the occasion of #worldaidsday2016

Een video die is geplaatst door Ron van Zeeland (@ronvanzeeland) op

Vrijwilligers Ferdi en Greet bereiden Cambodjaanse gerechten in de keuken van COC Rotterdam

Na een productieve koffie-ochtend bij Bureau Hiv-hulpverlening van Humanitas (hopelijk heb ik daar een filmmaker voor Untenu weten te strikken) was dan de afsluiter van de Rotterdamse Hiv-Week of wel Wereld Aids Dag Rotterdam: het Hiv-diner, dit keer met een Khmer menu met een Cambodjaans soepje, Fish Amok (ik was speciaal weer naar vegetarische toko  Sie San in Den Haag gegaan voor een stukje vegetarische namaakvis) en Bok Lahong (papayasalade) en als toetje een heerlijke pandancake.

Dat alles in recordtempo van twee uur naar binnen gewerkt door een grote groep mensen die na het diner nog de documentaire ‘Karma?’ te zien kregen. Een schrijnend beeld over de groep mensen waar wij ons bij Untenu voor inzetten. De filmdocu is telkens weer goed voor vragen uit het publiek.

Na afloop van deze drukke acht dagen kunnen we de balans opmaken van een hele mooie week vol activiteiten in het kader van hiv en aids. En voor Untenu is het magische bedrag van € 606,06 opgehaald.

Dank!

Ik wil niet afsluiten zonder alle donateurs te bedanken voor hun gulle bijdragen. En een aantal mensen bedanken voor hun tomeloze inzet: Tineke, Ana, Karlijn met wie ik de benen onder de kont vandaan heb gelopen en alle andere vrijwilligers en professionals: Ferdi, Xandra, Greet, Theodoor, Rebecca, Chris, Helma, Jacky, Simon, Tony, Willy, Gloria, Radha, Ton, Tinus, Marcel, Paul, Jörgen,Germain, Jeansen, Sergio, Arthur, (en er zijn er nog een paar wiens namen me even niet te binnen schieten).

HIV/AIDS foto-album op flickr.com/ronvanzeeland

Reageren?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

1 reactie
  • Wim Creemers
    4 december 2016

    Chapeau!!