Ik moet wat bekennen, het begon tijdens Amsterdam Pride 2025 waar we als Zusters euforisch meevoeren op een boot, ónder protestbanieren door.
Geld stinkt niet?
Terwijl we met drie Zusters in een roes van euforie door de grachten van Amsterdam voeren, zag ik protestbanieren aan bruggen hangen. En ik dacht: ik hoor dáár. Waar gaat het over? Eén van de hoofdsponsoren van Amsterdam Pride is Booking.com die op de illegaal bezette Westelijke Jordaanoever doodleuk huizen van bezetters verhuurt aan toeristen. Als organisatie die voor universele mensenrechten staat zou ik geen cent aannemen van een club die zijn winst op deze manier witwast.
Daar komt bij: Als Zusters van een wereldwijde Orde staan we voor mensenrechten. Ik zou geen knip voor de neus waard zijn moest ik een zusterlijk oogje dichtknijpen als een verder fantastisch feest voor LHBTQIA+rechten even wegkijkt wanneer een hoofdsponsor actief meewerkt aan het schenden van mensenrechten.
Schuldgevoel
Nu ben ik regelmatig in Berlijn, en vanwege het voortdurende schuldgevoel over wat men het Joodse volk heeft aangedaan, staat kritiek op Israel er gelijk aan anti-semitisme. Dat heeft al menig persoon uit de culturele sector die zich niet de mond liet snoeren hun functie gekost en dat kan evenzogoed een Joods persoon overkomen.
Protesteren tegen de Israëlische genocide op het Palestijnse volk betekent in Berlijn dan ook op eieren lopen, want voor je het weet doe je iets wat strafbaar is. De politie houdt demonstraties daarom nauwlettend in de gaten en schroomt ook niet om in te grijpen.
World Pride in Amsterdam
Dit jaar strijkt World Pride neer in Amsterdam en wat zou er fijner zijn dan wederom zichtbare Zusters op een boot tijdens de Canal Pride? Daar valt dus wel wat op af te dingen. Deze Zuster vaart dit jaar in elk geval niet mee.
Alleen nu komt het: ik durf de ware reden nauwelijks te benoemen in Berlijn. Toen ik er gisteren met een kennis over sprak, vertelde hij dat Duitsers het onderwerp liever mijden dan dat ze publiekelijk stelling nemen. Diep in hun hart voelen ze waarschijnlijk wel het ongemak dat de natie die zij zo consequent de hand boven het hoofd houden, er praktijken op nahoudt waar de nazi’s zich niet voor zouden schamen. Maar dat openlijk zeggen of Israel afvallen? Dat kan niet. Het collectieve schuldgevoel is hier bijna een cultuur waar men zelfs een naam voor heeft: Vergangenheitsbewältigung.
Gaandeweg het gesprek besefte ik dat zelf ook een klap van de molen heb gekregen: met Duitsers vermijd ik het gesprek hierover. En dus zei ik tegen de Zuster die sowieso al naar World Pride komt: wij zijn dan in Berlijn, er moet hier nog veel verbouwd worden. Daar is op zich niets aan gelogen, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het ook wel goed uitkwam.
En zo hoef ik me niet meer schuldig te voelen dat ik meevaar op een boot bij een evenement dat zich laat betalen door een bedrijf dat zijn winsten onder andere behaalt uit illegale bezettingen en mensenrechtenschendingen. Maar voel ik me tegelijkertijd wel schuldig dat ik mijn mond erover houd. Met dit blog heb ik dat in ieder geval doorbroken.
Reageren mag
Ik ben me ervan bewust – zeker gezien de oorlog in het Midden-Oosten en de daarop volgende aanslagen in Rotterdam en Amsterdam op Joodse instellingen – dat dit in het bijzonde bij Joodse mensen heel gevoelig ligt. Israel voelt voor sommigen nog altijd als de laatste veilige plek om naar toe te vluchten, mocht het nodig zijn. Gelukkig weet ik uit gesprekken met Joodse vrienden dat het beleid van de Israëlische regering lang niet altijd op hun instemming kan rekenen.
Dat gezegd hebbende, vind je het een goed idee (of juist niet) dat ik de Amsterdam Canal Pride oversla vanwege de hoofdsponsor? Uiteraard sta ik open voor reacties (dat kan hieronder). Waar ik niet open voor sta: kritiek op de staat Israel gelijkstellen met anti-semitisme. Houd het alsjeblieft wel beschaafd.
