Nieuwe vegan recensies uit Berlijn

Nieuwe vegan recensies uit Berlijn

Er zaten weer vegan diepte- en hoogtepunten tussen dit keer. Indiaas comfort food dat tegenviel, ruimschoots gerevancheerd door Sri Lanka. Verder: Zweden, Sudan en Vietnam, en hopelijk nog Spanje.

Espresso House 🇸🇪 vegan broodjes

We beginnen met Zweden: want de in Noorwegen ontdekte Espresso House is in Berlijn ruimschoots vertegenwoordigd. En omdat mijn appartementje hier een goede tafel ontbeert, heb ik daar een paar keer zitten ontbijten en schrijven voor dit blog en gewerkt voor AidsCare. Het aanbod vegan belegde broodjes wisselt per filiaal, maar er is altijd keuze genoeg. Klik op de link voor de kaart met alle vestigingen. Tip: de cappuccino is niet al te sterk, met een extra shot espresso smaakte beter.

QB Vegan 🇻🇳 heerlijke namaakeend

De eerste dagen waren koud in Berlijn, dus veel zin om ver weg te gaan had ik niet. Het oudere Vietnamese echtpaar van Tramy had het waarschijnlijk beter beken en was lekker op vakantie in (vermoed ik zomaar) Vietnam. Aangezien een Vietnamees eettentje nooit ver weg is hier, zelfs over de vegan Vietnamese zaken struikel je zowat, besloot ik naar QB Vegan te gaan, vlakbij Hermannplatz.

Gemengde recensies las ik, en hier is de mijne: de hemel zij dank voor hun royale glas jasmijnthee mét jasmijnbloemknopjes, want de verwarming stond uit terwijl het buiten vroor. De loempiatest doorstond QB goed (helaas zonder de verse kruiden, maar een keer met een bakje sesamsaus in plaats van de eeuwige chilisaus). Op de kaart staan diverse gerechten waar je naar keuze, witte of zwarte tahoe, seitan of nepvlees bij kan kiezen. En alhoewel in de combinatie zwarte tahoe/seitan intrigerend vond, kon ik de namaakeend niet weerstaan. En die smaakte goed.

Amba India Palace 🇮🇳 niet paleiswaardig

Na een aantal nachten slecht geslapen te hebben (eerst vanwege gebrek aan fatsoenlijke gordijnen, daarna van de zenuwen voor de nonnen, was ik de day after mijn Duitse nonnendebuut niet alleen gebroken, maar ook nog eens snotverkouden geworden. Dan is Dahl vaak wel goed voor me. Nu was Amba het enige Indiase restaurant dat echt dichtbij zat, dus daarheen voor een lunchpirtie dahl tadka. Helaas zag de Dahl er net zo treurig uit als als de bediening. Normaal vormen linzen de hoofdmoot, mar hier hadden grof gesneden uien en de saus de overhand. Daarbij 4 grove stukken tomaat.

Het maanbrood had ik beter niet kunnen bestellen. Ten eerste werd er rijst bij geleverd en ten tweede was het van eenzelfde treurigheid. Jammer, niet voor herhaling vatbaar.

Sahar Imbiß 🇸🇩 falafel uit Soedan

De beker des treurnis moest helemaal leeg. ’s Avonds sleurde ik mezelf de deur uit om wat te gaan drinken en in de buurt wat te eten. Het idee was om naar Veg’D te gaan, maar het minitentje zat vol. Dus opnieuw de miezerregen in.

Deze zomer had ik al een bakje falafel van een Soedanese snackbar meegenomen, maar aangezien ik de bibbers kreeg en dan vaak besluiteloos ga rondlopen besloot ik bij deze vestiging van Sahara eens van een bordje te eten – in tegenstelling tot de jeugdige aanwezigen.

Het resultaat was hetzelfde als afgelopen zomer: een berg dunne pindasaus waar je ú tegen zegt bedolf de falafel en de schijfjes gebakken aubergine en zoete aardappel. Althans, ik vermoed dat het dat was. De Soedanese falafel is echt niet slecht en op zich is de combinatie met pindasaus best te doen. Mer er zijn grenzen aan de hoeveelheid pindasaus die een mens aankan.

De regen kwam inmiddels nog wat enthousiaster naar beneden, bar Sux bleek op maandag dicht (foei Google). Maar mijn stappenteller gaf eenmaal terug in het appartementje wel een verdubbeling aan.

Pappelreihe 🇱🇰 dosa uit Sri Lanka

De Zweedse espressobar had vanochtend geen espresso, want de machine was kaputt. Maar na regen komt zonneschijn.

Want soms zoek je het te ver en blijkt het letterlijk om de hoek te zitten. Nog immer snotverkouden besloot ik dat de ik opnieuw een kruidige lunch wilde. En om de hoek bleek Pappelreihe te zitten. Helaas stond er geen curry op het menu, maar wel een dosa die in basis vegan was. En ik kanoet anders zeggen dat het heerlijk was. De bediening was ook superaarding, dus hier kom ik vast nog wel eens terug.

Mocht ik vanavond nog puf hebben na mijn afspraak met Zuster Gaby, dan wil ik als afsluiting wat eten bij Alaska Bar, in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden is het een vegan Spaanse tapasbar. Maar aangezien ik nu de dag door probeer te komen op paracetamol, blijft dat nog even ongewis. En anders vul ik dit verhaal aan.

Geef een reactie