Megastallen & dierenwelzijn

Gisteren kreeg ik van Frank een reactie op een eerder artikel over de megastallen die onder andere Brabant dreigt te ‘overkomen’. Dat stukje lees je hier (tussen de andere onderwerpen uit mijn bijdrage in de commissie).

Omdat ik vind dat dit onderwerp meer aandacht verdient, kom ik er nu speciaal op terug. Hieronder plaats ik de reactie van Frank integraal, omdat deze bij een oud stuk is geplaatst.

Eerst dus Frank’s reactie op mijn eerdere bijdrage:

Even over de varkensstallen,

U heeft het over het niet meer doen dan de eisen. Alsof er een paar eisen zijn. Als aan elke industrie zoveel eisen werden gesteld als aan de bio-industrie zouden onze milieuproblemen al zijn opgelost. De subsidies voor dierenwelzijn komen in Nederland niet bij de boeren terecht maar blijven ergens tussen de slagerij en supermarkt hangen. Toch zijn het de boeren die tot gigantische investeringen zijn gedwongen en deze dus uit eigen zak hebben betaald. Dus hou alstublieft op over de minimale eisen die worden ingewilligd. Het gaat toch om het dierenwelzijn, of dat nu in een kleine of in een grote stal is maakt toch niet uit. De grote stallen zijn bittere noodzaak voor de boeren doordat de marges zo klein zijn, door de hoge investeringen en de contstante negatieve beeldvorming uit de politiek en de publieke opinie. De publieke opinie die schijt heeft aan dierenwelzijn en een lekker stukje hormonenvlees uit Thailand blijft kopen. Dierenwelzijn is een goede zaak, maar zou het niet eens tijd worden dat u als overheid en vooral de moralistische consument ook eens mee gaan betalen aan het dierenwelzijn.

Allereerst wil ik zeggen dat ik blij ben met zulke inhoudelijke reacties, daar kun je als volksvertegenwoordiger wat mee. Ten tweede vind ik dat de schrijver helemaal gelijk heeft. In een later stuk (lees hier) en in een opiniestuk van SP-collega Veerle Sleegers over de megastallen maken we duidelijk dat de hedendaagse boeren het niet bepaald makkelijk hebben om het hoofd boven water te houden. Vaak geketend aan bank en mengvoederleverancier kunnen de boeren geen kant op. Behalve dan van de uitbreiding om efficiënter, lees goedkoper, te kunnen produceren. Het aantal boeren dat bij het RIAGG of Maatschappelijk werk ‘loopt’ is dan ook schrikbarend. Evenals het zelfdodingspercentage onder boeren. De geestelijke nood is dus hoog.

Het vraagstuk van het dierenwelzijn is ook geen eenvoudige. Natuurlijk hebben we in Nederland dierenwelzijnswetten, zelfs één van de strengste ter wereld. Maar zijn ze dan ook vergaand genoeg? En wat doen we dan met landen die lak (of ‘schijt’ in Frank’s woorden) hebben aan dierenrechten. En wat doen we met de Nederlandse consumenten? Alle boeren in Nederland zijn gehouden, en houden zich ook aan, de Nederlandse dierenwelzijnswetten. Uitzonderingen daargelaten. Als je eens de moeite neemt om met eigen ogen te bekijken hoe die dieren er dan bij lopen, dan hoop ik dat je ogen opengaan. Veel consumenten vergeten dat abrupt als ze voor de keuze staan: de goedkope kipfilet uit Thailand of de dure biologische uit Nederland.

Waarom scherpen we de wetten hier niet aan en leggen importheffingen op voor vlees dat niet aan onze strengere normen voldoet? Daarmee zijn we om te beginnen af van het prijsverschil af tussen de milieu- en dieronvriendelijke enerzijds en de beter gecontroleerde producten anderzijds. Tegelijkertijd geef je landen die wel aan onze normen voldoen (en controleerbaar) gelijke kansen op de wereldmarkt. Voor ik het vergeet, controleer ook de zuidelijke en oostelijke EU-staten eens op de reeds geldende wetten, zodat binnen de EU niet op dierenwelzijn en milieumaatregelen wordt geconcurreerd.

Extra winst op biologisch vlees?
Bij ons werkbezoek onlangs aan het gemengd bedrijf waar ik het eerder over had, kwam ook naar voren dat het werkelijke prijsverschil tussen biologisch vlees en wat ik hier maar even gangbaar vlees noem, door de supermarkten kunstmatig hoog gehouden wordt. Ten koste van biologisch vlees wel te verstaan. Albert Heijn zou extra geld verdienen op de diervriendelijk gekweekte vleesproducten, terwijl in werkelijkheid het verschil per kilo vlees nog geen € 0,40 zou zijn. Biologisch is hip en dus valt daar een hogere marge op te halen. Als dat waar is, is dat helemaal de omgekeerde wereld! Van veel familie en vrienden weet ik dat de hoge prijs van biologisch vlees de drempel is om over te stappen. De wil is er zeker wel, alleen veel mensen hebben het hard te halen en kunnen zich dit simpelweg niet permiteren. Dit is dus een ander actiepunt. We gaan het nog uitzoeken en komen wellicht met acties om dit tegen te gaan.

De hamvraag is natuurlijk of we in Brabant zoveel vlees moeten produceren. Onze vleesproductie voorziet in meer dan drie keer de nationale behoefte. Als we dit al willen, graag dan onder optimale omstandigheden voor dier en milieu. De grootte van de stallen doet er minder toe dan de mate van dierenwelzijn. En als we niet ontkomen aan schaalvergroting, plaats de stallen dan op industrieterreinen, dicht bij slachterijen en vleesverwerkende industrie, zodat er niet langer met levend vee door Europa gezeuld wordt. Parma- en Serranoham kan ook hier worden geproduceerd.

This Post Has One Comment

  1. Als Biologisch vlees echt maar  40 cent per kilo scheelt met ‘gangbaar vlees’ waarom kan dan niet alleen maar biologisch vlees verkocht worden?
    Waarom kunnen er niet meer bioboeren komen?
    Als de noodzaak om uit te breiden bij de boeren ligt aan vastgeketend zitten aan bank en mengvoederleverancier en er dus om die reden veel te veel vlees geproduceerd wordt [van de uitdrukking wordt ik als overtuigd vegetarier al misselijk, alsof het om een pak koekjes of een blik doperwten gaat], waarom kan daaar van overheidswege niks aangedaan worden? Of gebeurt dat al?

Geef een reactie