In de U-Bahn zat een vrouw op een jas na ontkleed, duidelijk niet goed in haar vel. En bij de supermarkt vroeg de kassière of ik al 18 was geweest.
Overdrijven is ook een vak
Alcohol drink ik niet, die halve procent in alcoholvrij bier tel ik niet mee. En ik mag dan soms wat jonger geschat worden dan dat ik werkelijk ben, maar om met mijn vader zaliger te spreken: ‘Als je een complimentje met effect wil geven, trek er hooguit een jaar of drie van af’.
Het moet namelijk wel geloofwaardig blijven. Maar in de bio-supermarkt zat een kassière die mijn vader duidelijk niet gekend heeft. Of ze was gewoon Duits gründlich haar werk aan het doen.
Op de lopende band bewogen mijn boodschappen richting kassa. Toen het bier gescand moest worden vroeg de dame bloedserieus:
“Bent u ouder dan achttien?”
Een grapje is leuk, maar dit was er ver over. Dus ik zeg dat 60 jaar wel oud genoeg is, bovendien: het is alcoholvrij. Ze wist van geen wijken, maakte duidelijk geen grappen, want ze vervolgde:
“In dit flesje zit 0,5 %, ik móet het te vragen.”
Of dat werkelijk zo is, vraag ik me af, want het is me bij hetzelfde merk nog nooit gevraagd. Ik gaf het op. Vriendelijk was ze wel, maar de humor zag ze er niet van in.
Flash in de S-Bahn
De S-Bahn is over het algemeen ietsje netter dan de U-Bahn. De afstanden zijn net wat langer dan die van de U-Bahn waar de rafelranden van de stad zichtbaar vaker zichtbaar zijn.
Op de terugweg van de herdenking van Zuster Suzette in AHA, zit ik samen met Seliger Tommy in de S-Bahn. In de zitjes aan de andere kant van het gangpad is duidelijk iets ongewoons aan de hand: bij nadere beschouwing zit een dame die op het eerste gezicht bijna volledig ontkleed op haar stoel zit te grimassen en grinniken.
Het is triest te zien dat deze kwetsbare mensen voor beschutting zijn aangewezen op het openbaar vervoer. Ik probeer haar blik te ontwijken, haar hoofd draait zich telkens naar ons toe en ik voel haar ogen bijna. Op de andere stoelen staan twee papieren zakjes waarin ik in ieder geval een paar schoenen zie.
Het ene moment hangt ze over de rugleuning heen bij een andere reiziger in de nek. Die overigens stoïcijns (of versteend) blijft zitten. Plots staat ze op gaat met haar rug naar ons voor het raam staan, trekt haar jas open en toont al grinnikend haar naakte lichaam aan… ja aan wie eigenlijk? De trein rijdt in een tunnel.
Ze gaat weer zitten en nu hebben we een volledige inkijk. Dit is niet goed, het is bijna moeilijk om níet te kijken, haar onvoorspelbare gedrag noopt tot oplettendheid. Bij een volgend station graait ze haar tasjes bij elkaar en verlaat barrevoets de trein.
Ik heb medelijden met haar.
