Dagje Rotterdam


Dagje Rotterdam vandaag. Het bloed moest weer geprikt en de ogen nagekeken. I.v.m. de naderende verhuizing wat zaken gecombineerd en naar voren gehaald.

Ondanks alle negatieve geluiden over de OV-chip heb ik vandaag weer zonder gedoe volop van de nieuwe techniek geprofiteerd. Twee keer overstappen in metro en tram en steeds ging het gewoon zoals het hoort: goed. En je ziet meteen wat een ritje kost, vaak verrassend weinig omdat je nu per kilometer betaalt.

Het enige wat niet was zoals het hoort waren de metrostellen van de RET. Jeetje wat waren die smerig. We hebben in wel drie treinen gezeten die binnen en buiten helemaal ondergekladderd waren met spuitbusverf. Niet echt OV-promotie.

Komend vanaf de Oude Binnenweg stond daar tot mijn verrassing pal voor de gebakkraam het beeld SantaClaus van Paul McCarthy. Onder Rotterdammers beter bekend als kabouter Buttplug. Ik zou zeggen laat uw fantasie de vrije loop, maar een beetje dirty mind is genoeg om de kerstboom als buttplug te zien. De kerstman is minder gestileerd dan de kerstboom, zo kun je het ook zeggen.

Op de Nieuwe Binnenweg viel mijn oog op de spreuk op de Oud-Katholieke Kerk: Vrede zij U Lieden. Ik moest even aan Palestina denken. De vrede is er ver te zoeken en het einde van de lijdensweg is nog niet in zicht. In tegenstelling wat de naam wellicht doet vermoeden, is de Oud-Katholieke Kerk van Nederland een stuk progressiever dan haar Roomse moeder. Zo fluisterde een dame mij ooit op Koninginnedag tijdens de rommelmarkt in de OKK toe dat hun pastoor ook zo was. En dat kan daar allemaal. Moest ik geloven, dan wist ik het wel.

Maar goed, we kwamen naar Rotterdam voor wat medische zaken. De bloeduitslagen laten even op zich wachten, die hoor ik begin februari. Moest de techniek nog niet zo voortgeschreden zijn, dan liep ik met één jampotglaasje in mijn bril. Want na twee jaar is mijn linkeroog weer wat slechter geworden: +6¼.

Geef een reactie