Gisteravond voor het eerst naar de Avondeditie in de Verkadefabriek geweest. Afgekomen op Jan Marijnissen, bleek er veel meer interessants te beluisteren.

Bijgewerkt d.d. 6 januari 2022: de videofragmenten zijn om auteursrechtelijke redenen verwijderd.

Na een korte discussie met de gasten Tineke Ceelen (directeur  Stichting Vluchteling), Annejet van der Zijl (auteur ‘Anna’, en binnenkort afstuderend op prins Bernhard) en Jan Marijnissen over de bommelding eerder op de dag, droeg Tony van der Meulen op zijn bekende wijze een column voor, waarbij hij treffend het verschil in leiderschap schetste tussen enerzijds Jan Marijnissen en anderzijds ene Wouter van de liberale dahliavereniging.

Het ‘regime’ Marijnissen is vaak gehekeld, maar is, zo moest Van der Meulen erkennen, wel effectiever. Waarom energie steken in het organiseren van je eigen oppostitie?

De gesprekken werden opgeluisterd door optredens van DJ Kuif en de Bossche vibrafonist Vincent Houdijk (zie bovenste video). Dat was al een verrassing op zich. Heel mooie combinatie van DJ die geluidseffecten aan bestaande muziek toevoegt, mét de klanken van de vibrafoon.

Tineke Ceelen, oprecht verontwaardigd over opstelling opponenten (een VVD-er en Frits Wester) bij Pauw & Witteman. Ze voelde, rook nog de man in Irak die al tien jaar in een tentenkamp woonde. Hij kreeg zijn dochters terug… onthoofd. Irak is geen millimeter beter af nadat het westen hen kwam verlossen van Sadam Houssein. In Irak hebben ze nu 1000 dictators om rekening mee te houden.

Dan Annejet van der Zijl. Momenteel op televisie Annie M.G. Schmidt, op basis van haar boek. Althans, dat was de bedoeling, maar de producent ging haar eigen weg. Interessant werd het toen ze vertelde over haar afstudeerscriptie (vanaf maart in de boekhandel) over prins Bernhard.

Het zoveelste boek, wat voegt dat toe? Nou, veel. Om te beginnen moeten we alles wat we denken te weten over de man vergeten, weggooien. Ze beloofde een conclusief boek. Met andere woorden: ze maakt een einde aan veel vragen die tot nu toe niet zijn beantwoord.

Haar idee was om terug te gaan naar het Duitsland van Bernhard. De omstandigheden waaronder  hij is opgegroeid verklaren waarom hij is geworden tot de man die wij kennen.  En om de republikeinen onder osn maar even gerust te stellen: het is geen vergoeilijking van zijn gedrag, maar een verdomd interessante historische verklaring.

Daarvoor moest ze terug naar het Duitse Keizerrijk, de Weimarrepupliek en Nazi-Duitsland. Ze wilde niet veel verklappen, maar duidelijk is wel – en daarmee zette ze interviewer Jan Tromp even klem – Bernhard was een grote fantast en het laatste interview (door o.a. Jan Tromp) was niet meer dan een rookgordijn. Opgetrokken in een ultieme poging om het verleden dat hem op de hielen zat voor te blijven. Maar in maart zullen we het dan toch weten.

Als laatste gast hij kwam tussendoor wel aan bod) werd Jan Marijnissen geïnterviewd. Een beetje geïrriteerd beantwoordde hij de vragen over een mogelijke terugkeer. Ook kreeg hij de zoveelste kans om uit te leggen waarom de SP bij de laatste kabinetsformatie niet anders kon dan opstappen.

Interessant werd het toen het eeuwige misverstand aan de orde kwam over de SP als behoudende bij uitstek niet-kosmopolitische partij.

Hieronder een fragment uit dat gesprek. Over de Europese samenwerking als onvermijdelijkheid. En dat de SP daar niet tegen is, maar het tempo ervan wel. En de analyse van Jan dat een volk ook eigenheid nodig heeft als basis om een Europese integratie te aanvaarden.

Het tweede muziekfragment werd helaas overstemd door het publiek. En dat was jammer, maar begrijpelijk. Blijkbaar maakte het verhaal over Bernhard de tongen los.

Geef een reactie