Aboutaleb: kiezen of kanen

Aboutaleb, de redder van de PvdA?

Lastige keuze voor onze burgemeester Aboutaleb. In de peilingen lijkt hij de enige die kans maakt het gepeilde verlies bij de PvdA om te keren en lijkt hij in tegenstelling tot Asscher of Samsom wél kiezers van andere partijen weg te lokken.

Gisteren reageerde hij grootmoedig dat hij het in een lijsttrekkersverkiezing niet over zijn hart kon krijgen het op te nemen tegen de partijleider die hij altijd had gesteund. Asscher was een ander verhaal, want daar had hij inhoudelijk wel wat meningsverschillen mee. Nu dringen zich wat vragen op.

Want hiermee zegt Aboutaleb dat hij wel degelijk ambities heeft de PvdA-lijst aan te voeren. Mits de tegenstand niet te groot is, en wellicht vreest hij de retorische gaven van Samsom en denkt hij Asscher wél aan te kunnen in debatten. De vraag is of Aboutaleb zijn burgemeestersketting aan de wilgen hangt voor een rol als parlementslid? Ik denk het niet. Hij is een ambitieus man, en er is niks mis met ambitie. Maar hij neemt een grote gok.

Het uitspreken van de ambitie lijsttrekker te willen zijn – en in het verlengde daarvan  minister-president van Nederland – kan reden zijn voor leden van de Rotterdamse gemeenteraad om zijn verbondenheid met het ambt van burgemeester van Rotterdam in twijfel te trekken. Hij heeft immers iets anders in het vizier.

Achterdeur Tweede Kamer of Minister-President?

Het afbreukrisico is enorm voor Aboutaleb. Hij moet dan ook wel heel zeker van zijn zaak zijn. Eens in de race is er geen weg meer terug. Hooguit de achterdeur van de Tweede Kamer, mocht de PvdA het onder zijn leiding niet tot grootste partij of regeringsdeelname brengen. Denk maar aan wat Cohen overkwam.

Ik zie het wel gebeuren dat Aboutaleb de PvdA weer volume geeft. Niet op inhoud, maar op aantal zetels. Om mij heen hoor ik van mensen die bezwoeren nooit meer PvdA te stemmen, maar dat wel doen als Aboutaleb lijsttrekker wordt. Niet dat ik er iets van begrijp, want inhoudelijk verandert er weinig. Maar de Nederlandse politiek draait al wat langer om poppetjes die van alles beloven maar niet leveren als het erop aankomt. Van Wilders tot Samsom overigens.

Ik herinner me verkiezingen waar ‘klein links’ van de kaart geveegd werd omdat de PvdA bezwoer dat alleen een grote PvdA kans maakte op een links kabinet. Gevolg: klein links werd nog kleiner en een echt links kabinet kwam er nooit.

Bij de laatste verkiezingen zagen we dat de sterkere Samsom de in de peilingen grote, maar in debatten zwakke Roemer aftroefde. Beloften om na de verkiezingen een zo sociaal mogelijk kabinet te vormen bleken niets waard. En deze week begon de campagne opnieuw met dezelfde loze kreten vanuit de sociaal-democratische hoek: niet alleen oproepen om na de verkiezingen met andere progressieve partijen te regeren, maar ook het kabinet vragen de werkgevers aan te spreken op verhogen van salarissen. Je zit toch in de regering? Je weet toch dat je dat niet kan regelen op afroep?

Trappen de mensen er weer in? Of is Aboutaleb de reddende engel? Als verkiezingswinst alleen afhankelijk is van een persoon zal die eventuele winst niets opleveren. Het zou over de inhoud moeten gaan. Een goede vertolker is daarbij nodig, maar zonder geloofwaardig verhaal is het een soufflé die snel zal inzakken. Ja het levert wel wat op: ontevreden burgers.

Nog geen reacties ingezonden.

Schrijf hier je reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *