Vegan Berlijn, deel II: Brits-Amerikaans, Italiaans, Duits, Grieks, Israelisch, Indiaas en ook kwamen we weer in een Vietnamees 🇻🇳 restaurant terecht.
Lees hier de andere blogs over vegan eten in Berlijn.
Ons keukenblokje was ‘ruk’, om het zacht uit te drukken, dus werd er vooral buiten de deur gegeten, en dat zullen jullie weten. Een culinaire reis door vegan Berlijn, deel twee (deel één lees je hier).
Lonely Hearts Café 🇬🇧 🇺🇸 comfort food
We staken de Hermannstraße over naar de Mahlowerstraße waar het Lonely Hearts Café zit. Waar Britse eigenaars een American (vegan) diner runnen. Compleet met een vette Amerikaans-Engelse Good-Morning-How-Are-You-Today-begroeting. Bij het afrekenen trof ik een jongedame met onvervalst Brits-Engels accent.
Het eten was bijzonder, vooral het nagemaakte gebakken eitje. Met name het eiwit was een verdienstelijke poging. Ook het saucijzenbroodje – oftewel sausage roll was erg smakelijk.
La Stella Nera 🇮🇹 Pasta Genovese
La Stella Nera is hier al vaker voorbijgekomen. Ik wil niet in herhaling vervallen, maar omdat ik er dit keer een pasta at (Pasta Genovese -eenvoudig doch voedzaam én lekker), toch nog een keer. En wellicht vergeten te vermelden maar bij een afhaalsessie eerder in juli probeerde ik hun polenta fritta – frieten van polenta dus. Met vegan knoflookmayonaise.
Wilke 🇮🇳 Shakshuka
Wilke is zoals ze dat in het Duits zo mooi zeggen een Nachbarschaftscafé – de Nederlandse vertaling ‘buurtcafé’ doet dit genre geen recht. Het is een etablissement zoals je er meer hebt in Berlijn, waar je voor een kop koffie terecht kunt, met je vrienden luncht of op zondag uitgebreid bruncht met familie.
Voor ons was Wilke daadwerkelijk in de buurt. Er was wat verwarring over de aanspreektaal, want er werken ook niet-Duitstalige jongedames. Men serveert van alles, en dus óók enkele vegan hapjes. Zoals deze zeer geslaagde Shakshuka.
Rusticana 🇮🇹 Seitan Schnitzel
Twee haltes met de U-bahn naar station Hermannstraße en je loopt bij Italiaans restaurant Rusticana binnen. Men had zowaar enkele vegan opties op het menu – het is en blijft Berlijn, dus heel vreemd is dat niet. Als liefhebber van seitan koos ik voor de seitan schnitzel. Niet echt Italiaans natuurlijk en sowieso niet geslaagd.
Aan de onregelmatige vorm te zien leek het eigen fabrikaat seitan. Helaas was men vergeten smaak toe te voegen. Blijft over: een soort veganistische gepaneerde schoenzool. Ook de aubergine was niet gaar. Jammer.
Café Pilz 🇮🇱 Levantijnse vegan hapjes
Bij Café Pilz was ik al geweest – met het vaste voornemen samen met manlief terug te gaan om zo meer hapjes te kunnen delen. De aardappeltjes uit de oven kon ik niet weerstaan, de hummus stond nog op het verlanglijstje alsmede de warme aubergine. Daarnaast nog een salade met limabonen. En hoewel ik geen liefhebber ben van grote bonen wist mijnheer Pilz ook deze tot een smakelijk hapje om te toveren.
Chutnify 🇮🇳 kruidig Indiaas
Met Indiase restaurants kan je gemakkelijk de mist in gaan, zeker als je reisleider van de kook is. Ik gaf Chutnify door en volgde manlief gedachteloos om uit te komen bij Amrit in de Oranienstraße. Mijd die vreetschuur bitte.
Nee dan Chutnify aan de Pflügerstraße, da’s andere koek. Als je een kardemompeul in je mond kapotbijt, dan zit het met de kruiden wel goed. Ik nam een samosa chaat (zie foto) en een masala baingan een pittige curry met aubergine.
We aten kennelijk in een vestiging van een kleine keten (nog een vestiging in Prenzlauer Berg en drie in Portugal). Dat mocht de pret niet drukken. Aanrader.
Arethussa 🇬🇷 Schnitzels op zijn Grieks
Manlief moet minstens één keer een schnitzel op zijn bord en laat er nu een Grieks restaurant in Neukölln zijn die óók dat op het menu heeft staan: Arethussa. En uiteraard wat vegan opties. Aangezien ‘de Griek’ bij ons meestal symbool staat voor heel veel vlees, was dit een uitgelezen kans om weer eens op zijn op zijn Grieks te gaan.
Bij vegane Frikadellen was ik nieuwsgierig geworden, de plantaardige gehaktballen (zo vertaal ik het maar voor het gemak) waren op basis van broccoli en courgette, geserveerd met een knoflook-aardappelpuree. De Frikadellen waren volgens mij wél uit eigen keuken, getuige de grove stukken broccoli. Maar het waren eerder gevulde en gepaneerde snacks. Het brood vooraf was wel heerlijk, zelfs droog (er werd geen olijfolie bij geserveerd).
Wel vergastte de eigenaar ons op sigarettenrook die vanaf het terras naar binnen woei.
Umami 🇰🇭🇻🇳🇱🇦 Indochina op je bord
In mijn onnavolgbare hersenpan was het blijven hangen als ‘Chinees-Indonesisch’ fusion restaurant. Bij aankomst zag en hoorde ik direct dat het wat anders was: een Vietnamees uitgebaat restaurant dat gerechten uit Indochina serveert. Ik had Umami al eens laten schieten toen het stervensdruk was.
Wij kozen voor de vestiging met de naam Maison Umami in Kreuzberg (de andere vestiging is in Friedrichshain). Deze slimme Vietnamezen hebben een heus verhaal over mama’s receptenboekje bedacht, maar echt authentiek zal het niet zijn als je de keukens van Cambodja, Laos én Vietnam combineert en dat met Chinese karakters aankleedt.
Naar het eten: ik begon met de loempiatest, deze Buddha Rolls waren bereid met seitangehakt. De vulling was stevig maar lekker. Om in de juiste sfeer te blijven nam ik de Monks Lunch, een schaal met groenten en namaakvis, die ik ook hier herkende van de Aziatische toko in Rotterdam. Wel oké maar niet bijzonder.
Of het was om de vleesgerechten van de vegan gerechten te onderscheiden weet ik niet, maar mijn beide keuzes werden geserveerd met een flinke portie kimchi (Koreaanse gefermenteerde kool). Op zich lekker, maar wel een vreemde combi.
Försters 🇩🇪 Vlees- & visvervangers
Bij de Griek had manlief toch géén schnitzel gegeten, maar bij Försters (das vegane Restaurant) in Prenzlauer Berg wél. En een lekkere, die volgens hem niet onderdeed voor die van de kadaverie.
Ik had een tagliatelle met witte wijnsaus en stukjes namaakzalm (die ik herkende van de Lidl*) en namaakmosselen (die er dan weer uitzagen en de textuur hadden als de inhoud van Sint Jakobsschelpen). Je mag me een zeikerd noemen, zelf noem ik het liever kritisch, maar de kant-en-klare vegan supermarktzalm had alle smaak verloren, vermoedelijk door de verhitting.
Het voorafje was een vitello tonnato (allemaal vegan nagemaakt). Ik kom niet verder dan ‘wel aardig’. En zeker gezien de prijs ga ik voor namaakvlees liever naar Ban Xeo Saigon, die van seitan zelf heerlijke namaakkip, -eend en -vis maakt.
* Lidl verkoopt nu ook in Nederland vegan slices die eruit zien als, en lichtelijk smaken naar zalm. De plakken wieRäucherlaxx van het merk Gutfried waren overigens aanmerkelijk lekkerder.
