Khmer-Soviet Friendship Hospital

Met de ARV Users Association op bezoek bij de hiv-poli van het Khmer-Soviet Friendship Hospital. Een bijzondere belevenis. Plus: aangesproken in het frans.

ARV Users Association

Met de ARV Users Association (AUA) ben ik vanmorgen op een bijzondere werkbezoek geweest: naar het Khmer-Soviet Friendship Hospital (KSFH). Meer specifiek naar het hiv-behandelcentrum dat de AUA samen met het ziekenhuis runt.

De AUA verzorgt de gesprekken met de consulenten nadat de patiënten de arts hebben gezien. In meerdere opzichten was het een interessant bezoek.

Over de conditie van het gebouw kom ik verderop te spreken. Ik werd rondgeleid door een vrijwilligster uit Australië en het hoofd Fondsenwerving van de AUA. Met de Australische (van Aziatische afkomst) had ik een klik omdat we allebei vragen stelden en zelden antwoord kregen. Althans die indruk kregen we. Mijn Khmer is wat verder ontwikkeld dus ik hoor echt wel als er uitgebreid geantwoord wordt en de tolk is in twee zinnen klaar.

Samen drukten we een paar keer voorzichtig door en dat leidde wel tot iets meer informatie, maar lastig is het wel. Ik merkte dat Cassandra (Cassie) op één lijn zat met mijn ideeën, maar je zin krijgen is vers twee uiteraard.

We spraken met een hiv-consulente, die ongeveer dezelfde functie heeft als bij ons: het gesprek met de patient nadat deze de arts heeft gezien. Dat gaat vaak verder dan medische zaken alleen. Dat kan over de thuissituatie gaan, neveneffecten van de medicatie, hoe is de geestelijke gesteldheid, etc.

Ook schoven we aan bij een praatgroep waar patiënten vrijwillig aanschuiven om over hun eventuele problemen te praten met elkaar, onder begeleiding van een consulent. Daar kon ik iets gemakkelijker in gesprek gaan dan met de consulente later.

Eén van de redenen dat ik interessant ben voor de AUA is dat ik kennis en ervaring uit de lhbt-hoek meebreng. En die hebben ze hard nodig. Dat bleek wel uit de antwoorden. Zo vertelden de homomannen nauwelijks iets van hun problemen of partner(s) aan haar. Voor transgenders lag dat anders omdat die meer veiligheid bij een vrouw voelden.

Praatgroepen

In de praatgroepen was het al niet anders. Veelal wordt er over familieproblemen gesproken. Of over hoe een stel toch kinderen kan krijgen als één of beide partners hiv heeft. Toch wat anders dan een transgender die problemen heeft met klanten die gewelddadig zijn of een homoman die gedwongen wordt te trouwen met een vrouw. Daar kom je niet zonder meer mee aan in zo’n groep.

Wil je werkelijk aan preventie doen dan dien je taboeloos over je eigen seksualiteit te kunnen spreken met je consulent, arts of in de praatgroep. Moraalridders zijn er al genoeg.

Dat is de grote opgave waar de AUA voor staat: bedien de lhbt’s op maat zodat ze daar ook niet ongezien, ongehoord en dus niet goed geholpen worden.

De ziekenboeg

De laatste stop was op de afdeling waar patiënten opgenomen waren. Het bleken er 30 te zijn, wat ik veel vond omdat met medicatie ernstige complicaties fors zijn afgenomen. Gevraagd naar de redenen van opnamen moesten Cassie en ik flink doorvragen omdat de hoofdreden die steeds werd genoemd nogal futiel leek: uitslag op de huid.

Patiënten meldden zich ook zelf ter opname, en dat werd ook vaak gehonoreerd. Iets dat mij deed denken dat er wellicht een andere reden was om opgenomen te worden: bed, bad en brood (rijst in dit geval). Na doorvragen bleken er enkele patiënten met tbc te zijn, sommigen hadden hoofdpijn maar huiduitslag bleef maar terugkomen.

Toen we naar de prijs van eenopname vroegen bleek dat een schamele 6- tot 8000 Riel per dag te zijn, voornamelijk de kosten van het eten berekend schat ik in. Wat mij weer deed denken dat die artsen instemden omdat zij ook aan de slag moesten blijven. Dit heb ik maar niet geopperd, en misschien is het ook niet waar.

Op de gang zag ik een doos staan waarop met viltstift ‘PEP‘ was geschreven. Opmerkelijk genoeg want het KSFH is geen testkliniek. Enkel familie van mensen met hiv worden getest. PEP is een middel dat na een risicovol contact wordt voorgeschreven. Maar goed, het was er.

Khmer-Soviet Friendship Hospital

Het KSFH is een oud ziekenhuis dat ooit door de Sovjet-Unie is geschonken aan Cambodja. Later hebben de Médicins Sans Frontières (MSF, de Franse afdeling van Artsen Zonder Grenzen) hun intrek genomen en dat is nog altijd te zien aan de soms koddige bordjes:

Een ziekenhuis in Phnom Penh – althans de oude, en naar ik veronderstel ook de ziekenhuizen voor de armsten – ziet er uit als een wijk in Phnom Penh. Veel half-open gebouwen, buiten veel vuil op de grond. Er scharrelt een kip rond en we werden zelfs door een voorbijrijdende tuktukchauffeur aangesproken.

Medicijnen worden hier direct door de artsen meegegeven aan de patiënten (zie de mand met lege dozen op de foto bovenin). klik op de foto en vergroot hem en zie de combinaties die hier gangbaar zijn.

Hiv-remmers (ARV) zijn hier gratis, maar ziekenhuiszorg is dat verder niet. De allerarmsten kunnen een pas aanvragen die recht geeft op gratis zorg, maar eenvoudig is dat niet. AUA helpt in dit geval mee bij de aanvragen.

Woordje Frans

Morgen schrijf ik nog een blog over de aanvragen die nu in behandeling zijn, want ook met de nieuwe partners gaan we door met het bieden van noodhulp aan de armste lhbt’s met hiv.

Dit was alweer mijn laatste hele dag in Phnom Penh. Ik zit nu aan de ontbijttafel dit stukje te schrijven en bedenk me waarom ik steeds met zoveel weemoed dit land verlaat.

Gisteren heb ik Cambodjaanse koffiebonen uit Mondulkiri gekocht (bij een Christelijke NGO die zelf de koffie brandt). De app om mijn telefoon liet me in de steek, ik kon de straat niet vinden. Na mijn vierde rondje door de buurt stapte een oude baas op me af en vroeg me in het Frans waar ik naar zocht. Zo lief. Een geluk dat ik Frans sprak. De ouderen die de taal nog spreken laten dat graag merken en ik deed hem op mijn beurt graag dat plezier. En ik vond de weg naar de koffiebonen.

Straks neem ik een tuktuk naar de luchthaven. Nog één keer de geuren van oude auto’s, de rook van de met geïmpregneerde houtskool gestookte kookpotten, het afval. Gek hè, dat je dat allemaal gaat missen?

Geef een reactie