Op Schiphol probeerde twee verkopers op identieke wijze mij een ‘crèmetje’ aan te smeren. Ik werd gemonsterd en te droog bevonden.
Een maand geleden alweer, toen de laatste Zuster naar Duitsland was vertrokken, treinde ik linea recta naar Schiphol. Mijn nichtje kwam terug na een half jaar in Japan te hebben gestudeerd.
Oud
Omdat ik ruim een uur te vroeg was – op en neer van Rotterdam Centraal naar huis had ook niks uitgemaakt – at ik wat op de luchthaven en liep op mijn dooie akkertje naar de aankomsthal.
Kennelijk liep ik zo in de kijker van een verkoper van een duur cosmeticaproduct en werd prompt staande gehouden door deze overduidelijk tot het roze gilde behorende jongeman.
“Mijnheer, mag ik u iets vragen?”
Nee zeggen is niet mijn sterkste kwaliteit dus hij had beet, zij het niet al te stevig.
“Welke crèmetje gebruikt u voor uw gezicht?”
Dat vraag je niet aan elke willekeurige voorbij drentelende mijnheer dacht ik meteen. Maar goed, ik gebruik inderdaad een ‘crèmetje’ en noemde het merk.
“Rookt u?”, vroeg hij vervolgens. “Uw huid is een beetje droog”.
“Nee”, antwoordde ik, “Ik ben gewoon oud”.
Hij lachte ongemakkelijk, gaf me een sachet, sproeide een soort gel op de bovenkant van mijn hand en begon met een watje te wrijven.
“Ziet u?” Zei hij terwijl hij het niet meer maagdelijk witte watje toonde. “En daarna doet u het crèmetje erop”.
Ik zegde hem vriendelijk lachend toe het een keer te proberen en liep door naar de aankomsthal.
De vlucht was wat vertraagd dus ik maakte nog een ommetje. Even verderop werd ik door een superslank meisje-meisje aangesproken. Ze stopte me twee sachets toe en ik hoorde weer ‘crèmetje’, ‘Rookt u?’en ‘Uw huid is een beetje droog’. Resoluut en tegen mijn natuur in liet ik duidelijk weten niets te kopen en toverde de eerder verkregen identieke zakjes uit mijn tas.
Ongemeend beleefd, bijna bits klonk een “Oké, dankuwel” uit een zuinig mondje.
