Berlijn is weer fijn

Geen buikpijn meer in Berlijn. Wel: veel klussen, drie activiteiten met de Zusters en een vleermuis over de vloer.

Hoe die eerste dagen in november gingen, lees je hier terug.

Terug naar Berlijn

Met een beetje lood in de schoenen gingen we terug. Zou de regenboogmat nog voor onze voordeur liggen? Gelukkig was het voorgevoel onterecht. De mat lag er nog. De buurman sprak ons zelfs vriendelijk aan in de supermarkt en er gebeurde geen vreemde dingen meer. Langzaam maakte de overspannen onderbuik ruimte voor een beter gevoel.

Nu is het niet zo dat we daar op onze handen hebben gezeten, zeker manlief niet. Aan mij de schone taak om de motor draaiende te houden en af en toe te helpen, maar het meeste werk is door mijn wederhelft gedaan. Al met al lange dagen, waarin we aardig wat bouwmarkten hebben gezien, en zo ook nieuwe plekken in Berlijn.

Voor andere leuke zaken hadden we weinig tijd en we lagen dan ook vroeg op bed in bruisend Berlijn. Gelukkig werd ik enkele malen gedwongen tot actie. Het jaarlijkse Adventscafé van de Zusters viel in deze periode, alsook een Noviziatstee én het zilveren zusterjubileum van Zuster Daphne. Daarover verderop meer.

Het verblijf werd noodgedwongen met een week verlengd, want ook in Duitsland gaat bezorgen niet altijd over een leien dakje. De keuken – die als laatste aan de beurt is – hebben we voor de komende drie jaar bruikbaar gemaakt en we zijn begonnen aan de geluidsisolatie. Geen overbodige luxe. Ook handig: we hebben een deurbel en ook de intercom werkt en binnenkort volgt het internet.

Beestachtig bezoek

Op een zeker moment hoorde ik geroep. Ik móest nú komen en wel meteen dus. Ik zag Barrie en Lola naast één van de verhuisdozen geïnteresseerd naar de grond staren. Daar lag een bruin hoopje, ik zag al snel dat het een vleermuis was.Het diertje protesteerde hevig (er kwam geluid uit zijn bekje) toen ik hem voorzichtig met veger en blik probeerde op te pakken. Veel geleerd weer: zo’n beestje kan dus niet vanaf de bodem opstijgen. Toen ik een dag later wat zag bewegen op het balkon was het dezelfde vleermuis die amechtig poogde op te stijgen.

Inmiddels had ik al een opvang voor wilde dieren gevonden niet ver bij ons vandaan en had hen een mail gestuurd. Ingehaald door info van een kennis op Bluesky die me leerde dat ik het beestje beter op de rand van het balkon kon zetten zodattie zich van daaruit in het luchtruim kon storten.

De dame van de opvang weer gemaild en ik veranderde plots van Sehr geeehrte Herr van Zeeland in Lieber Herr van Zeeland. Ook zij was blij dat der Fledermaus weer de vleugels had genomen.

Met de Zusters

Ik begin in mineur, want boven alle vrolijkheid op de foto’s hing er wel een grauwsluier overheen. Zuster Suzette was vorige maand opgenomen in het ziekenhuis. Ze was al ernstig ziek, maar nu was er meer aan de hand. Twee keer ben ik op bezoek gegaan, en ik had het er lastiger mee dan ik tevoren dacht, maar afscheid nemen van iemand waarvan je weet dat het de laatste keer is dat je haar ziet is moeilijk.

Zoals Suzette het wilde, hebben we het traditionele Adventscafé gevierd. Maar niet zonder eerst bij de situatie stil te staan. Nadat we met alle aanwezigen geklapt en gejoeld hadden is er ook genoten. Aardig wat Zusters waren geveld door griep of zware verkoudheid. Daarom werden de taken herverdeeld en had ik wederom deurdienst.

Met samenzang, optredens, Jülklapp en het uitreiken van de Kerststerren met elk een bedrag van duizend euro voor maar liefst zes goede doelen was het net zo fijn als in 2024 en in 2023.

Dan was er een Noviziatstee in persoon (en in burger) in een uithoek van Berlijn. Ik bakte een appeltaart en voelde me erg Berlijns zo met die taart in de S-Bahn. Toen we naar huis gingen werden we gewaarschuwd voor wilde zwijnen. Ook dat is Berlijn, niet enkel vleermuizen en vossen dus.

Twee dagen voor vertrek kon ik dankzij de trage levering van de wasmachine ook nog het 25-jarig Zusterjubileum van Zuster Daphne meemaken. Dat werd gevierd in Segunda Casa in het hart van de ‘Gay Village’ bij Nollendorfplein. Ik kon er maar kort bij zijn gezien de energetische toestand van mijn lijf, maar het was de moeite van het schminken waard.