Op Facebook lees ik dat Paul Mepschen is overleden. Totaal onverwacht en een enorme klap voor de familie en de vele vrienden die Paul had binnen links-activistisch Nederland.
Ik schrik hier enorm van, Paul ken ik nog van het roze netwerk in de SP. Enkele jaren geleden verliet hij na een ongeval noodgedwongen Rotterdam. Tussen 2012 en 2024 hadden we veelvuldig contact via Messenger. Het begon na mijn vertrek uit de SP-fractie in Provinciale Staten van Noord-Brabant. Maar de gesprekken gingen alle kanten op. Soms over politiek, soms over persoonlijke zaken.
Als overtuigd republikein stuurde hij me toch een lief berichtje nadat ik geridderd werd:
Ron of Zealand, heel erg gefeliciteerd met je ridderschap. Echt verdiend ook na al die jaren activisme. ben zelf niet erg van het koningshuis, maar vind dit wel erg leuk voor je.
Paul was een stuk radicaler en activistische dan ik, maar zijn afkeer van extreem-rechts en bepaalde figuren en uitingen van de SP deelden we. Het was fijn om buiten de sociale media af en toe lekker uit de bocht te kunnen vliegen en los te gaan ver zaken waar we ons over opwonden. Voor mij geldt: het principiële en soms radicale geluid is ook nodig, al is het maar om af en toe zonder compromissen een lijn te trekken en gematigder links scherp te houden.
Het leek de goede kant op te gaan met zijn gezondheid, en nu dit. Met Peter Drucker – ook oud-lid van het roze netwerk – heb ik contact via Messenger. Het ongeloof druipt van alle berichten op Facebook. Het is ook niet te bevatten.
Naar ik begrijp is accuut leverfalen Paul fataal geworden, iets wat af en toe ook voorkomt bij mensen met hiv, vaak in combinatie met andere factoren. Misschien dat het me daarom extra raakte.
Weer thuis in Rotterdam, even alleen met de poezen, daalt het pas goed in. Zijn nabestaanden en veel mensen in de linkse beweging gaan Paul missen. Ik ook.
