Berlijn is niet altíjd fijn

In Berlijn is het niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Drama op het perron, en een schok via FB: Paul Mepschen is overleden.

Voor u verder leest: het gaat me nooit om medelijden, ik beschrijf wat ik meemaak en soms kan dat zwart op wit heftig overkomen. Dat geldt ook voor de opeenvolgende gebeurtenissen die ik hieronder beschrijf. Het was bij vlagen heel heftig, andere zaken kan ik makkelijker relativeren.

Disclaimer nummer twee: ik beschrijf het zoals het is, niet om stemming te maken. Ik hoop net zo gerespecteerd te worden als dat ik anderen respecteer. Wie of wat ze ook zijn.

In de belangstelling op het perron

Met sjouwhulp lukte het om de zwaarste spullen die niet in de lift pasten naar de vijfde verdieping te krijgen.

Aan het eind van de eerste dag gaan we in een ander stadsdeel wat eten. We nemen de U-Bahn. Het bankje naast ons is bezet. Plots spreekt een dame met hoofddoek ons aan. Of eerder: toe. 

Ik zal mijn kinderen nooit in jullie buurt laten. Die moeten dat niet zien, wat jullie doen is onnatuurlijk.

Ze weet van geen ophouden. Ik ben behoorlijk moe en zit daardoor eerder aan mijn tolerantiegrens voor deze onzin. Ook sta ik niet te springen om dit soort aandacht. Ik haal mijn schouders op, glimlach een keer, probeer een kusgebaar maar de dame weet van geen ophouden. Gelukkig kijkt een andere jonge vrouw op het zelfde bankje me begripvol aan en tikt met een hand op haar voorhoofd. 

Inderdaad: die vrouw spoort waarschijnlijk niet. Dat maakt het wat makkelijker voor mij.

Buurman in Berlijn: “You’re gay?”

‘s Anderendaags: luide Afrikaanse muziek vult het trapportaal wanneer ik de deur van de lift opendoe: dat komt bij de buurman vandaan. Manlief had al kennisgemaakt. Aardige man begreep ik, hij was blij dat de overlastgevende buren waren vertrokken. Maar nu vullen de aanstekelijke ritmes ook ons appartement. En niet zo’n beetje ook. Ik hoor het een kwartier aan en besluit dan ook maar eens kennis te maken met de buurman.

Ik vraag hem even binnen om hem met eigen oren te laten horen wat ik ook hoor. Hij is inderdaad alleraardigst, blijkt uit Gambia te komen. Ik zeg hem dat hij mijn partner al ontmoet heeft. Hij lijkt te schrikken en zegt:

You’re gay?

Ja, we zijn getrouwd. Hij herpakt zich meteen:

Oh, that is no problem. 

Nu hij weet dat we thuis zijn gaat de muziek op aanvaardbaar volume, probleem opgelost, zo lijkt het.

Schok: Paul Mepschen overleden

Op Facebook lees ik dat Paul Mepschen is overleden. Totaal onverwacht en een enorme klap voor de familie en de vele vrienden die Paul had binnen links-activistisch Nederland. Lees hier verder.

Een sprong van het perron

Dezelfde avond, na opnieuw een drukke klus- en poetsdag gaan we weer de deur uit voor het eten. Ik krijg weer buikpijn nu ik het moet opschrijven. Maar het moet uit mijn systeem.

Op het perron van S-Bahnhof Alexander, zit een geboeide arrestant op de grond met vier agenten om hem heen. Onze trein wordt omgeroepen. Als de trein het station binnenrijdt zie ik plots een agente vanaf de rand van het perron met haar hand druk stopgebaren maken richting bestuurderscabine.

Enkele seconden later springt een persoon  met wijd gespreide armen ruggelings voor de trein. 

Ik schreeuw ‘Nee!’ En draai me om, mijn handen voor mijn ogen.

Het lijkt een vertraagde film, die zich telkens opnieuw in mijn hoofd afspeelt.

Wat bezielde die persoon, hoe zwaar heeft die het gehad? Of gebeurde het onder invloed? Die dramatische houding, als een jezusfiguur. We denken aan de treinmachinist, wat een drama. Manlief pakt me vast en neemt me aan mijn arm weg van deze plek, hier blijven staan heeft geen zin.

Daar wordt aan de deur geklopt

Dag drie: onze tussenpersoon komt helpen sjouwen, tijdens een rustpauze wordt er op de deur gebonkt: de buurman.

Ik krijg een boks. Enigszins aarzelend zegt hij – wijzend op de deurmat met een regenboog:

I see your partner is home too. Maybe you can take the doormat away. There are children living here im the building , you see?

Ik geloof mijn oren bijna niet en in en vlaag van assertiviteit zeg ik dat het gewoon een deurmat van IKEA is. Met daarop een regenboog. En dat er niks mis mee is.

Bedremmeld kijkt hij naar de grond en neemt zijn verlies. Hij gaat over zijn eigen deurmat, wij over de onze.

…en nog een keer

Later – ik ben alleen thuis – weer gebonk aan de deur. Een man van in de twintig. Of er post ligt. Hij hangt een vreemd verhaal op over de vorige eigenaar (dat waren huurders). Als ik zeg dat de vorige bewoners een Turkse moeder en haar volwassen dochter waren zegt hij dat hij de echtgenoot is.

Hun naam staat niet meer naast de voordeur, dan komt de post niet meer aan (postbodes sjouwen hier zware bossen met sleutels mee, en bezorgen de post deur aan deur binnen).

Ik bezweer hem dat dat naamplaatje al weg was, en dat er geen post lag.

Vreemd verhaal, ik app onze tussenpersoon die vrij snel erna een reactie doorbelt van de vorige eigenaar. Die man kan best ook in het zelfde portiek wonen, niet druk over maken. Ongevraagd had hij ook advies over onze buurman: bij overlast de VvE inschakelen. 

Dit alles zou me gerust moeten stellen. Maar ik wás al doodop, en al bij al was dit net even teveel van het goede.

De dag erna rijden we terug naar Rotterdam, alwaar Lola in extase is dat we weer thuis zijn. Als ik me op de bank installeer legt ze beide voorpootjes over mijn arm. Pas later daalt het ook bij Barrie in dat we thuis zijn en zet hij het op een miauwen én kroelen.