Goed voorbeeld doet goed volgen. Maar van slechte voorbeelden moet je leren. Dat geldt ook voor het project ‘SP in de regering’. Nieuwsuur maakte er gisteren een potje van.
SP en regeren
Goed voorbeeld doet goed volgen. Maar van slechte voorbeelden moet je leren. Dat geldt ook voor het project ‘SP in de regering’. Nieuwsuur maakte er gisteren een potje van.
Toen Nieuwsuur me belde om me wat vragen te stellen voor een reportage die werd gemaakt over de mogelijkheid dat de SP zou gaan regeren, moest ik even nadenken. Maar omdat ik en vind dat een volwassen politieke partij opbouwende kritiek als een kans moet zien én omdat ik vind dat de SP wel degelijk in staat is om te gaan regeren, heb ik ingestemd met een interview.
Gisteren was het zo ver. Nynke de Zoeten van Nieuwsuur kwam met een cameraman bij me thuis. Dezelfde vragen werden gesteld, de antwoorden mochten een keer over, ik was te breedsprakig. Anders moest er teveel geknipt en geplakt worden.
Het is altijd afwachten wat er van een interview wordt gemaakt. Bij de één heb je daar meer vertrouwen in dan bij de ander. Soms vraag je iets te mogen zien voor het wordt uitgezonden. Een reden waarom live in de studio aanwezig zijn beter is. Wat je zegt wordt uitgezonden en je bent zelf verantwoordelijk voor de context. Ik had er alle vertrouwen in dat het goed zou gaan en regelde niets.
De reportage bleek niet zo zwaar te worden aangezet, lichte gesprekjes met een oud-VVD-wethouder die met Emile Roemer had bestuurd in Boxmeer, een gesprekje met Emile Roemer en Jan Marijnissen. Niet zwaar. En uit het niets een uitspraak van mij over de veel te dure verbouwing van het Provinciehuis in Brabant waar de SP een draai maakte omwille van de coalitie. Niets over de context waarin de vraag werd gesteld: Hoe ging dat nu, besturen in Brabant, onder welke voorwaarden kan de SP regeren.
Brabant als proef
Mijn antwoorden (niet letterlijk, ik heb ze niet opgenomen) kwamen hier op neer, waarbij ‘het Provinciehuis’ slechts als voorbeeld diende.
Een belangrijke voorwaarde om als SP in een coalitie te stappen is dat er voldoende punten worden binnengehaald die belangrijk zijn voor je kiezers. Natuurlijk moeten er compromissen worden gesloten, de SP moet alleen goed nadenken – en doet dat volgens mij ook – welke punten hard zijn en welke onderhandelbaar. Van belang is ook dat snel duidelijk wordt dat SP-beleid wordt uitgevoerd en niet zoals indertijd bij het referendumvoorstel van D66 veel te laat, zodat gemor ontstaat.
Wat er misgegaan is in de Brabantse coalitie had volgens mij voor een groot deel te maken met onderling wantrouwen in de fractie, die al voor de verkiezingen ontstond en waardoor het steeds lastiger werd om het onderling eens te worden. Er is te weinig gedaan om dat op te lossen. Daarnaast is er een heel summier coalitie-akkoord gesloten waar maar een beperkt aantal afspraken is vastgelegd. De overige punten – zo is ons toegezegd – zouden vrije kwesties zijn.
In de praktijk bleek steeds vaker dat bij die ‘vrije kwesties’ de SP eenzijdig naar het CDA en de VVD keken. En toen kwam het voorbeeld van de veel te dure verbouwing van het Provinciehuis waar de fractievoorzitter in enkele weken van positief naar kritisch en uiteindelijk door onhandig opereren niet anders meer kon dan volledig instemmen met de verbouwing.
Het eerste moment dat bij fractieleden het schaamrood op de kaken kwam te staan. En daarna het Natuurakkoord van staatssecretaris Bleker waar Noord-Brabant als eerste provincie tegen stemde. Dankzij een verdeelde SP-fractie waarbij de helft tegen stemde.
Als toetje heb ik gemeld dat ik ervan overtuigd ben dat de SP wel degelijk kan meeregeren, mits niet alles wordt weggeven om maar te kunnen regeren. Macht is een middel, geen doel op zich. Maar de SP kan het, daar ben ik zeker van.
Ik hoop dat dit de uitzending van Nieuwsuur in een wat ander daglicht zet. En voor mij een wijze les dat je zelfs een kwaliteitsrubriek niet blindelings je medewerking moet verlenen.
