Voordat we de hele dag doornemen eerst een emotioneel moment op het Homomonument.
Emoties
Verschillende emoties vechten twee dagen na Amsterdam Pride om voorrang. Is het de vermoeidheid (die ik – hoe klote ook – graag voor lief neem) die zorgt dat de tranen weer snel vloeien als we aan de keukentafel napraten over wat we hebben meegemaakt? Hoe dan ook: Amsterdam, Nederland, heeft kennis gemaakt met de Zusters. De Nederlandse leer- en fetisj-gemeenschap weten nu dat we er zijn. En ongetwijfeld vinden veel mensen nu nog onze glitters terug op hun kleding of in de badkamer nadat we hen gezegend hebben.
En zegenen gaat bij ons Zusters niet zonder glitters.
Homomonument
Maar de tranen die kwamen niet uit het niets. Toen de zegetocht door de Amsterdamse grachten voorbij was liepen we naar het Homomonument. Dat kostte nog wel een tijdje, want onderweg werden we heel vaak aangehouden voor een fotoverzoek, niet zelden vergezeld van een kort maar goed gesprek én een donatie.
Op het Homomonument lag een verweerde foto en bloemen die al aan het verwelken waren. Het was er druk, maar op de driehoek die zo mooi in de Prinsengracht gevouwen ligt, was het relatief rustig. Een lange rij wachtenden stond boven ons op straat voor een krul voor de lediging van de blaas. Een Amerikaans-Nederlandse man die me bekend voorkwam stond met zijn zus en neef en sprak ons aan (en doneerde gul).
Een andere jongen zat in zijn eentje op de bovenste tree en staarde voor zich uit.
En wij Zusters, deden wat Zusters doen na een bewogen en mooie arbeidzame dag: we vormen een energiecirkel, waarbij we elkaars handen vasthouden en één van ons het woord neemt. Voor het eerst was het aan mij, een Nederlandse Zuster in eigen land. Op het Homomonument. Tja, soms komen woorden vanzelf, ik deed het in het Duits en ik memoreerde de plek waar we in alle hectiek in stilte bijeen waren:
“We zitten op het Homomonument, waar we mensen herdenken die ons ontvallen zijn. Vervolgd en vermoord om wie ze zijn, gestorven aan de gevolgen van aids. Hier zitten we en ik bedank jullie voor deze fantastische dag, voor de vreugde die we gebracht hebben, voor het geld dat we ingezameld hebben.”
Terwijl ik zelf een brok in mijn keel kreeg zag ik de tranen over Agnetha’s wangen biggelen. Sora nam het woord, zei dat de emoties er mogen zijn. Aggie (onze koosnaam voor Agnetha) wilde, maar kon weinig zeggen en ook bij mij kwamen de tranen.
Dit alles was gadegeslagen door de jongen die vlak achter ons zat. Ook hij was emotioneel. Begon spontaan te vertellen. Hij had twee vrienden verloren. Eén was ziek geweest, de andere vriend was de verslaving fataal geworden. Terwijl hij tranend zijn verhaal deed, hielden wij hem vast. Hij vertelde dat hij niet meer verdrietig was maar ook trots omdat hij zelf afgekickt was en inmiddels clean. Een nieuwe start lonkte. Hij vertelde hij dat hij kort geleden verkracht was en binnenkort de uitslag van een hiv-test kreeg. Dat laatste kwam bijna achteloos over zijn lippen.
Hij voelde zich getroost en gehoord door ons. Eén voor één gaven we hem een knuffel en sloten af met een groepsknuffel.
De essentie van het zusterschap in één dag samengevat: vreugde brengen, maar ook troost. Het is mooi om te ervaren dat mensen voelen dat we meer zijn dan opvallend uitgedoste queers. De andere dag aan tafel hielden we het weer niet droog toen we dit moment terughaalden. Speelde de vermoeidheid ons parten? Het doet er niet zoveel toe. De tranen vloeiden en het was goed.
