Dit was mijn 2023, op naar 2024

Dit was mijn 2023, op naar 2024
'Abiosis' (Heleen Blanken)

Op de drempel van 2023 naar 2024 sta ik kort stil bij het afgelopen jaar. 2023 was niet saai, soms leuk, maar de emmer liep ook even over.

2023 – het zuur

Ik kan 2023 het best omschrijven als het jaar waarin ik tegen mijn grenzen aanliep, eroverheen denderde en vervolgens leerde mijn grenzen te stellen. Grenzen overschrijden gaat natuurlijk sluipenderwijs, voor je het weet is het te laat. 2023 was het eerste volle jaar dat we thuis met drie volwassenen en 2 poezen woonden. Dat alleen vergt al balanceerwerk. Want hoewel het eigenlijk wonderwel goed gaat, is de verantwoordelijkheid nooit weg en is er letterlijk meer werk aan de winkel.

Een goede vriend werd ernstig ziek, dat had ook zijn weerslag op het werk voor de stichting, die we op 1 december 2022 hoopvol hadden omgedoopt naar AidsCare. Niet lang daarna werd er een beroep op me gedaan omdat een andere vriend ziek werd. Het werden intensieve weken waarbij ik Sjef mocht bijstaan tot hij weer herenigd werd met zijn Jan.

roze ouderen
Jan & Sjef (foto uit 2014)

Een mens is tot veel in staat, maar in de zomer merkte ik doordat ik ondanks weken die ik alleen voor mezelf had in Berlijn, een artikel voor Hello Gorgeous maar niet af kreeg. Het duurde nog tot we weer terug waren in Rotterdam dat het echt niet meer ging. Voor de eerste keer in mijn leven erkennen dat het echt niet meer gaat – terwijl het gezinsleven doordendert.Dat werd grenzen stellen.

Het werk voor de stichting ging tijdelijk on hold, en we maakten nieuwe afspraken thuis: vanaf het nieuwe schooljaar moest de druk van de ketel. Dat betekende dat de heren moesten gaan koken. En dat deden ze gelukkig ook. Langzaam maar zeker kreeg ik meer lucht.

Op reis met de poezen

Eén van de manieren om de druk van de ketel te halen is elkaar ruimte geven. Dat betekent in de schoolvakanties hebben wij de ruimte en we geven daartussendoor neef de ruimte door regelmatig weg te gaan – met de poezen. Dat bracht ons in Leipzig, en met name een aantal keer in Berlijn. Vooral de laatste stad is voor mij letterlijk een verademing.

En de poezen die malen er niet meer om. Ik kan natuurlijk niet in de poezenbreinen kijken, maar ik heb zomaar het vermoeden dat ze liever een dag in de poezenkooi zitten dan achter te blijven zonder ons. De wens kan natuurlijk de vader van de gedachte zijn. Feit is dat ze niet gestresst zijn en ik het zelf heel fijn vind ze om me heen te hebben.

Langzaamaan leer ik er meer mensen kennen, waaronder mijn langgekoesterde wens om op te trekken met de Zusters van de Orde van Perpetuele Indulgentie. Het hoogtepunt was het Avents-café, lees het hier. We leerden Neukölln en Kreuzberg beter kennen, ontdekten weer nieuwe vegan eettentjes en culturele hotspots. Door de muggeninvasie hebben we helaas minder vaak bloot kunnen zwemmen.

Min moeder is natuurlijk geen poes, maar met haar hebben we een ruime week in Noorwegen doorgebracht. Vier steden was wellicht wat veel in zo’n kort tijdsbestek, maar dan zie je wel wat.

Wat deden we nog meer in 2023?

Heel blij was ik met het verhaal dat ik voor Hello Gorgeous mocht optekenen van David Castillo, het maakte aardig wat emoties los bij meerdere mensen. Het artikel dat met hangen en wurgen tot stand kwam (dat was dus het begin van het besef van de burn-out) is uiteindelijk ook tot een goed einde gebracht.

Ik schreef een blog over wat queer nu precies betekent voor mij. Daartoe vroeg ik op diverse plaatsen wat anderen onder queer verstonden. De reden was de aanvankelijke weerstand die het begrip bij mezelf opriep. Eind van het liedje: ik draag weer een oorbel en draag zo wat meer queerness uit. En in het verlengde daarvan schreef ik ook een blog over mijn drag-geschiedenis, hiero.

Op Wereld Aids Dag zat ik in een panel na afloop van de film. En daar werd ik zowaar even emotioneel. Geen schande, maar ik vond het zelf wat ongemakkelijk. Er zit nog iets uit die jaren van de aids-crisis dat er af en toe uitkomt om daarna weer snel terug gestopt te worden. Verslagje hier.

2023 – het zoet

AIN anuskanker billen

Na jarenlang tobben met voorstadia van anuskanker, hoorde ik deze zomer weer een keer goed nieuws: het was niet meer teruggekomen, ik kon over een jaar terug voor controle. Disclaimer: ik weet dat het elk moment en wellicht vaker kan terugkomen, maar na een paar jaar getob, was dit een enorme opluchting. Met de hiv en de heupen gaat het verder zijn gangetje, ik kreeg er twee implantaten bij in mijn kaak, waardoor ik ook links weer kan kauwen en daar de balans weer terug is.

Op het familiefront was het niet saai: mijn moeder werd in goede gezondheid 80 en vierde dat in een zaaltje in Oss. Daar sprak ik ook voor het eerst in jaren mijn broer weer. De kinderen van mijn zus en zwager doen het heel goed, zowel privé als op school. En (klopt op ongeverfd hout) de puber maakt plots met rasse schreden plaats voor een jongvolwassen man. Bijzonder om dat van dichtbij mee te mogen maken.

Ook zoet in 2023 – na het nodige zuur: eindelijk gaat het beter met Stichting AidsCare. Na lang zoeken hebben we een goede penningmeester bereid gevonden, hij woont in de regio waar we actief zijn inheeft veel nuttige contacten. Daarnaast is de Raad van Advies uitgebreid met iemand die deskundig is op het gebied van hiv, PrEP en transgenderzorg in Zuidoost-Azië. De laatste maand van 2023 begon plots ook het aantal donaties en acties toe toenemen, is de noodhulp weer hervat en is er zicht op nieuwe activiteiten en continuering van de noodhulp voor onze doelgroep.

Op naar 2024

Alhoewel ik optimistisch van aard ben, kost me dat momenteel wat meer moeite. Een voortdurende oorlog in Europa, oorlog in Palestina/Israel, de PVV die plots salonfähig is geworden. Het stemt me somber. Waar gaat dat heen?

Het enige wat we zelf kunnen doen is onze stemmen blijven verheffen voor het goede, tegen het kwade. En goede werken verrichten en om met de nonnen te spreken:

universele vreugde verspreiden!

Alle beetjes helpen immers. En niet te vergeten: goed voor onszelf blijven zorgen. Je kunt pas goed voor anderen zorgen als je goed voor jezelf zorgt. Een wijze les uit 2023.

In 2024 neemt Rotterdam afscheid van iemand die heel veel voor de gemeenschap van mensen met hiv heeft betekend – ook voor mij persoonlijk. Ik hoop dat mijn writers block echt voorbij is, want één van de eerste dingen die ik ga doen in 2024 is haar afscheidsartikel voor Hello Gorgeous schrijven.

Verderop in 2024 hopen manlief en ik ons zilveren huwelijksjubileum te vieren. Ik verheug me ook op een lang, zomers verblijf in Berlijn, waar ik dit keer wél als Zuster Clementia bij de CSD zal zijn.

Rest mij nog eenieder die dit leest een goed 2024 te wensen!

Geef een reactie