Homoseks in Myanmar: 10 jaar – levenslang

Op homoseks staat in Myanmar een gevangenisstraf van minimaal 10 jaar tot maximaal levenslang. LHBTI’s genieten geen bescherming.*.

Iets verbieden wil natuurlijk niet zeggen dat het niet gebeurt of dat plots alle homo’s, lesbische vrouwen, biseksuelen en transgenders (lhbt’s) in de lucht zijn opgelost. Het zorgt er alleen voor dat mensen ondergronds gaan.

Myanmar is lang een gesloten land geweest dat pas recentelijk door hervormingen de blik weer naar buiten richt. Dat merk je aan alles. Er zijn niet veel hotels (zowat het enige dat echt duur is bij gebrek aan concurrentie). Mensen zijn geen vreemden gewend, iets dat meestal tot verbaasde en later blije gezichten leidt. En een enkele keer tot een opmerking in het Birmees met een minder vriendelijke ondertoon.

Ook opvallend is het zeer beroerde niveau van de beheersing van de Engelse taal. Meestentijds blijft het 70% giswerk wat iemand je probeert te vertellen. Zo zat ik zojuist naast een Boeddhistische monnik die assistentie nodig had bij het invullen van de immigratieformulieren. In het vliegtuig probeerde hij me iets duidelijk te maken. Ik duidde het als volgt: in onze rij zat de presidentskandidaat van de partij van Aung San Suu Kyi.

Geen openbaar homoleven

Terug naar de lhbt’s. Je hebt er een neus voor of niet. Maar als je afgaat op de bekende vooroordelen dan lijken alle mannen er homo. In ieder geval als ze jong zijn. Dat is natuurlijk niet zo. Maar ze zijn er wel, en ik denk dat ik er wel een neus voor heb.

Er is in Yangon geen enkele kroeg gericht op lhbt’s. Zoals in veel landen met een arme bevolking ontwikkelt zich dat sneller als er meer toeristen komen. Maar zelfs dan zie je dat veel mensen zich deze luxe niet kunnen permitteren.

gelukkig zijn dating apps niet verboden

Wat men dan wel massaal bezit is een smartphone. En gelukkig zijn de dating apps niet verboden in Myanmar, dus massaal wendt men zich (in het geval van de heren) tot Grindr. Alwaar het ‘Hi’  niet van de lucht is, men veelal oproept eerlijk te zijn, maar vaak niet met het eigen gezicht op de profielfoto staat. Met het beperkte Engels is men even kort als direct. Het kan maar helder zijn waarvoor je in de markt bent.

Een beetje rondvraag leert dat iedereen op zoek is naar een ontsnapping uit de sleur en een buitenlander is dan een fijne uitstap en bovendien een potentiële bron van inkomsten. Of een drankje en een hapje.

De homobrug

Dan hoorden we nog van Greg (die per slot van rekening beroepsmatig bij de doelgroep is betrokken) dat een kruispunt-brug als ontmoetingsplaats functioneerde. Aan de rand van het centrum aan het eind van een straat waar karaokebars zitten en u raadt het vast al: ook tersluiks dames worden aangeprezen voor seksuele diensten tegen betaling.

Op de brug zijn het dan meest jongens en een enkele transgender die zich aanbieden. Toerisme is al niet wijdverbreid in Myanmar, en door het gebrek aan homohoreca en de repressieve wetgeving zijn lhbt-toeristen al helemaal schaars. Vandaar dat we nogal opvielen bij onze safari in het homoland van Yangon.

En dus hadden we al snel aanspraak van een jongen (zijn naam ben ik vergeten, ik heb me voor die vijf dagen niet echt verdiept in de taal). 18 jaar en helemaal gericht op mijn echtgenoot. Zijn Engels was al wat beter dan gemiddeld en half gissend begrepen we dus dat hij 18 jaar was, biseksueel en top (voor de onwetenden: het ‘mannetje’ bij homoseks.

Hoe duidelijk we ook waren dat we daar niet op uit waren – prostitutie is nog veel riskanter dan ordinaire sodomie – hij bleef maar aandringen. Wij gingen wat drinken in het restaurant annex karaokebar, waar en passant ook voetbal werd gekeken en hij vroeg of hij ook wat mocht.

Natuurlijk mocht dat. We twijfelden aan zijn leeftijd en durfden voor hem geen bier te bestellen en ondanks zijn bezwering een limoensapje te willen bestelde hij voor ons één megafles (640 ml) Heineken en voor zichzelf een Myanmar-bier en wat sigaretten. Als je toch bezig bent moet je het wel goed doen.

Wij vroegen wat een uur seks nou kostte. Je valt van je stoel: 10.000 Myanmarese Kyat (nog geen € 7,50). En daarvoor was hij zelfs bereid als bottom zijn diensten te verrichten, geheel tegen zijn natuur in. Schrijnend. Een bottom is dus het tegenovergestelde van een top. Weet u dat ook weer.

€ 7,50 voor een uurtje seks

Maar des te schrijnender. We hebben hem uiteindelijk één uurloon betaald zonder verleende diensten uiteraard.

De dag erna keerden we terug en daar stond hij weer, met zijn kornuiten. Eén ervan was zijn broer – dat beweerde hij althans – en die werd door hem mee uitgenodigd voor een biertje en wat sigaretten. Evenals een vriend. Om niet totaal overrompeld te worden hebben we het maar bij twee gehouden want men prees elkaar al snel aan bij ons. Iets dat wij uiteraard afwimpelden. Maar dat was nog niet zo eenvoudig, de financiële nood was hoog, en de klandizie viel kennelijk tegen.

Enfin, bij het afscheid werd nog even gerefereerd aan de bonus die we de dag ervoor uitdeelden, maar we zaten op deze laatste avond bijna door onze Kyats heen en we moesten nog wel met de taxi naar de luchthaven.

Massagesalons

Wat wel bestaat (waar niet in Zuidoost Azië) is het fenomeen massagesalon. Of vaker Spa genoemd. Daar kún je terecht voor een heerlijke massage. Een kunst die hier vaak van ouder op kind wordt doorgegeven. Maar zoals op veel plekken in de wereld is massage hier een dekmantel voor betaalde seks.

Wij laten ons graag masseren (echt masseren) en het is dan ook een kunst om het bijna onvermijdelijke happy end te vermijden. Die kunst versta ik inmiddels wel, als ik een massage wil, dan wil ik ook een massage. Maar je merkt meteen hoe ontregeld zo’n jongen is als je nadrukkelijk níet die finishing touch wilt.

Hier was het niet anders. Masseren konden ze, hoewel ik ze meermaals ook op het bestaan van mijn armen en schouders moest wijzen. Bij het tweede bezoek aan de spa had de boodschap zich kennelijk al verspreid. De jongen van dienst deed beduidend minder moeite en had ook een broek aan in plaats van de traditionele dracht (een soort doek die gedragen wordt als een lange rok). De fooi kregen ze immers toch wel.

*Bron: Wikipedia (LGBT rights in Myanmar).

Cambodja

Over een paar uur land ik op de luchthaven van Phnom Penh. Ik heb vanmorgen afscheid genomen bij de gate in Yangon van mijn man. Dat viel nog niet mee, om het zachtjes uit te drukken.

Terwijl ik in het vliegtuig zat meldde een tussenpersoon van een ander appartement zich. Hoe laat ik aan zou komen. De beloofde bevestiging had ik nooit ontvangen. Die zou ze meteen sturen. Maar ja, ondertussen had ik al at anders geregeld. Wijzer geworden van eerdere ervaringen.

Uit de e-mail die ik nu wel per omgaande ontving, maakte ik op dat ik te alle tijde het appartement kan bezichtigen. Dat is dan een mooie achtervang.

Eerst mijn tijd uitzitten op de luchthaven van Don Mueang in Bangkok (5 uur overstaptijd tussen twee korte vluchten) en dan in Phnom Penh maar hopen dat ik mijn oude telefoonnummer krijg bij de telefoonboer.

Nieuwsbrief Cambodja

Hieronder kunt u zich aanmelden voor de nieuwsbrief die wordt verzonden telkens als er een verhaal over Cambodja verschijnt op dit blog (dat zal de komende maanden meermalen per week voorkomen).

Morgen wellicht nog een nabrander over Yangon en de eerste indrukken vanuit Phnom Penh.

This Post Has One Comment

  1. Jullie hebben je keurig gedragen daar: “heren in het verkeren”!

Geef een reactie